Videos des papas

Ce papa a construit un grand huit dans le jardin pour son enfant

http://reunion.orange.fr/loisirs/videos-reunion/actu-et-politique/ce-papa-a-construit-un-grand-huit-dans-le-jardin-pour-son-enfant.html
http://www.dailymotion.com/video/x1tqovf_ce-papa-a-construit-un-grand-huit-dans-le-jardin-pour-son-enfant_news

Lorsque Will Pemble rentre d’un séjour en famille dans un parc d’attractions, il accepte de se lancer dans un projet complètement fou pour faire plaisir à son fils de 10 ans…

http://drolesdemums.com/c-est-dans-l-actu/video-meilleur-papa-du-monde
https://www.youtube.com/watch?v=r7d6UYVTMJc&list=UU9F1oi-iiMDuruSxeAHJQGg
https://www.youtube.com/watch?v=kaJDyvLVj4Q

Un papa et son fils dansent comme des fou sur Happy by Pharrell Williams

http://www.dailymotion.com/video/x1t3nug_un-papa-et-son-fils-dansent-comme-des-fou-sur-happy-by-pharrell-williams_funCe papa a construit un grand huit dans le jardin pour son enfant

http://reunion.orange.fr/loisirs/videos-reunion/actu-et-politique/ce-papa-a-construit-un-grand-huit-dans-le-jardin-pour-son-enfant.html
http://www.dailymotion.com/video/x1tqovf_ce-papa-a-construit-un-grand-huit-dans-le-jardin-pour-son-enfant_news

Lorsque Will Pemble rentre d’un séjour en famille dans un parc d’attractions, il accepte de se lancer dans un projet complètement fou pour faire plaisir à son fils de 10 ans…

http://drolesdemums.com/c-est-dans-l-actu/video-meilleur-papa-du-monde
https://www.youtube.com/watch?v=r7d6UYVTMJc&list=UU9F1oi-iiMDuruSxeAHJQGg
https://www.youtube.com/watch?v=kaJDyvLVj4Q

Un papa et son fils dansent comme des fou sur Happy by Pharrell Williams

http://www.dailymotion.com/video/x1t3nug_un-papa-et-son-fils-dansent-comme-des-fou-sur-happy-by-pharrell-williams_fun

www.sos-sygapa.eu

ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΠΟ ΠΑΤΕΡΑ ΣΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ: ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟ ΜΠΑΜΠΑ

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ.

ΣΗΜΕΡΑ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ Η ΜΙΚΡΗ ΜΟΥ ΚΟΡΗ 6,5 ΕΤΩΝ ΕΥΓΕΝΙΑ.

ΣΗΜΕΡΑ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΠΕΙΡΑΙΑ, ΣΤΙΣ 11 ΤΟ ΠΡΩΙ ΔΙΚΑΖΟΜΑΙ ΓΙΑ ΠΕΡΙΟΡΙΣΤΙΚΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ.

ΣΗΜΕΡΑ 24 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ ΟΛΟΙ ΘΑ ΑΚΟΥΝ ΤΑ ΚΑΛΑΝΤΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ.

ΣΑΣ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΑΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΜΕ ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ ΤΡΟΠΟ ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΣΗΜΕΡΑ.

ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ ΜΟΥ.............

ΘΑ ΣΑΣ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΟΛΑ ΤΑ ΨΕΥΔΗ ΠΟΥ ΑΝΑΓΡΑΦΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΕΜΕΝΑ ΣΤΟ ΕΞΩΔΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΜΕ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Α. Λ.

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΑΣ.

ΣΕ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΚΗΣ ΜΑΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΑΣ ΕΚΘΕΣΩ ΟΣΟ ΠΙΟ ΣΥΝΤΟΜΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΠΙΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΩ.

ΕΓΩ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΡΕΜΕΝΟΙ 15 ΧΡΟΝΙΑ.

ΕΧΟΥΜΕ ΔΥΟ ΚΟΡΕΣ, 14 ΚΑΙ 6 ΕΤΩΝ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΩΣ.

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΔΕΝ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ. ΕΧΕΙ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1997.

ΕΓΩ, ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 2004, ΕΡΓΑΖΟΜΟΥΝ ΣΑΝ ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΕΡΓΑΖΟΜΑΙ ΣΑΝ ΑΡΧΙΜΗΧΑΝΙΚΟΣ ΣΤΑ ΓΡΑΦΕΙΑ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΟΠΟΥ ΚΑΙ ΤΑΞΙΔΕΥΑ.

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΜΕ ΓΝΩΡΙΣΕ ΣΑΝ ΝΑΥΤΙΚΟ, ΛΟΓΩ ΤΟΥ ΟΤΙ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΗ ΕΡΓΑΖΟΤΑΝ ΣΑΝ ΠΛΟΙΟΣΥΝΟΔΟΣ ΣΤΑ ΙΠΤΑΜΕΝΑ ΔΕΛΦΙΝΙΑ ΤΟΥ ΣΑΡΩΝΙΚΟΥ.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ ΜΑΣ ΕΚΑΝΑ ΟΤΙ ΕΒΛΕΠΑ ΣΤΟ ΠΑΤΡΙΚΟ ΜΟΥ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΗΣΗΣ, ΔΗΛΑΔΗ,Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΠΛΗΡΩΝΟΤΑΝ ΕΔΙΝΕ ΤΟΝ ΦΑΚΕΛΛΟ ΣΤΗΝ ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΖΗΤΑΓΕ ΤΟ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΤΟΥ.

ΟΠΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤE ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΜΟΥ ΑΥΤΟΣ Ο ΦΑΚΕΛΛΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΑΡΚΕΤΑ ΧΟΝΔΡΟΣ. ΕΓΩ ΑΠΛΑ ΖΗΤΟΥΣΑ ΤΟ ΧΑΡΤΖΙΛΙΚΙ ΜΟΥ.

ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΓΙΝΕ ΣΠΙΤΙ ΠΡΙΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΟΥΜΑΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.

ΕΠΙΣΗΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ ΓΕΝΙΚΟ ΒΑΨΙΜΟ, ΜΕΤΑ ΜΙΑ ΓΕΝΙΚΗ ΑΝΑΚΑΙΝIΣΗ (ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟ 2013) ΚΑΙ ΤΑ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΑΠΟ ΕΞΟΠΛΙΣΜΟ.

ΕΠΙΣΗΣ ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΜΑΣ, ΧΕΙΜΕΡΙΝΕΣ ΚΑΙ ΘΕΡΙΝΕΣ, ΣΥΜΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΑ ΗΤΑΝ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΔΥΝΑΤΟ ΓΙΑ ΕΚΕΙΝΗ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ.

ΠΕΡΥΣΙ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ, ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΟΥΝΙΟ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΣΑ ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΗΜΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΕΣ ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ.

Η ΠΑΡΑΜΟΝΗ ΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΟΛΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΗΤΑΝ ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΕΝΑ ΔΩΔΕΚΑΗΜΕΡΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΣΠΑΣΤΟ.

ΚΑΤΑ ΤΗ ΧΡΟΝΙΚΗ ΑΥΤΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΕΓΙΝΕ ΚΑΙ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΑΝΑΚΑΙΝIΣΗ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ.

ΣΤΙΣ 6 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ, Η ΣΥΖΥΓΟΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ, ΜΟΥ ΑΝΑΚΟΙΝΩΝΕΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ ΜΑΖΕΨΩ ΚΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ.

ΣΤΙΣ ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΜΟΥ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ TO ΤΙ ΤΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕ Σ’ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ, ΑΠΟΚΡΙΘΗΚΕ ΛΕΓΟΝΤΑΣ ΜΟΥ ΟΤΙ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ, ΒΑΡΕΘΗΚΕ, ΠΙΕΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ.

ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΟ ΨΑΞΙΜΟ, ΔΕΝ ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΕΝΟΣ ΤΡΙΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΤΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ: Η ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΔΥΟ ΠΟΛΥ ΚΑΛΩΝ ΦΙΛΕΝΑΔΩΝ ΤΗΣ.

ΑΦΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΑΜΕ ΨΥΧΟΛΟΓΟ ΚΑΙ ΑΥΤΟΣ ΜΑΣ ΠΑΡΕΠΕΜΨΕ ΣΕ ΨΥΧΙΑΤΡΟ, ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΟΝΤΑΣ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΚΑΠΟΙΕΣ ΨΥΧΙΚΕΣ ΔΙΑΤΑΤΡΑΧΕΣ ΣΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ, ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΜΕΡΙΑΣ ΜΟΥ ΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΕΝΩΜΕΝΗ.

ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΣΥΝΕΔΡΙΩΝ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ, ΟΠΟΥ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ ΤΗΣ ΧΟΡΗΓΗΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΗ ΑΓΩΓΗ, ΔΙΑΠΙΣΤΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΨΥΧΙΑΤΡΟ ΤΗΣ ΟΤΙ, ΔΥΣΤYΧΩΣ, ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΚΑΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΑΤΟΡΕΣ ΣΤΟ ΠΛΑΙ ΤΗΣ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΡΚΕΤΕΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΜΟΥ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΜΙΑ ΛΥΣΗ Σ’ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΠΟΥ ΕΙΧΕ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΦΤΑΣΑΜΕ ΣΕ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΑΔΙΕΞΟΔΟ.

ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ, ΜΙΑ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΟΠΟΥ ΕΧΕΙ ΠΑΡΕΙ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ, ΜΕ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΙΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΓΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΔΙΑΖΥΓΙΟΥ ΑΛΛΑ ΜΟΥ ΖΗΤΗΣΕ, ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ, ΟΤΙ ΚΑΛΟ ΘΑ ΗΤΑΝ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑΜΕ ΝΑ ΒΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΣΥΝΑΙΝΕΤΙΚΗ.

ΕΓΩ ΤΗΣ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΑ ΟΤΙ ΣΚΟΠΟΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΣΩΣΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΓΑΜΟ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΟΛΟ ΘΕΜΑ ΟΙΚΟΝΟΜΟΤΕΧΝΙΚΑ.

ΤΟ ΤΡΟΜΑΚΤΙΚΟΤΕΡΟ ΤΗΣ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΘΗΣΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΤΙ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΥΖΥΓΟΥ ΤΑ ΕΓΝΩΡΙΖΑΝ ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΗΣ, Η ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΥΖΥΓΟ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΡΧΕΣ ΙΟΥΝΙΟΥ ΚΑΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΜΟΥ ΕΙΠΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΣΑΝ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ.

ΤΗΝ ΑΔΕΡΦΗ ΤΗΣ ΕΚΤΟΣ ΤΟΥ ΟΤΙ ΤΗΣ ΕΧΩ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΑΠΛΕΤΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΟΥ ΗΘΙΚΑ ΚΑΙ ΥΛΙΚΑ, ΤΗΝ ΕΧΩ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΣΤΗΘΗΚΑ ΑΣΠΙΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΛΥΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΤΡΕΙΣ ΦΟΡΕΣ.

ΕΠΙΣΗΣ 20 ΗΜΕΡΕΣ ΠΡΙΝ ΠΑΝΤΡΕΥΤΕΙ ΤΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΟΠΟΥ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΙ ΜΕΤΑΞΥ ΤΟΥΣ ΤΗΝ ΚΟΥΜΠΑΡΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΡΑΤΗΣΕ ΚΑΙ ΗΡΘΑΝ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΓΩ ΤΙΜΗΣΑ ΤΗΝ ΣΥΖΥΓΟ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΑ ΔΕΧΟΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΑΝΤΡΕΨΩ ΜΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΞΟΔΑ ΚΑΙ ΠΟΛΛΑ ΑΛΛΑ ΕΠΙΣΗΣ «ΕΞΟΔΑ» ΠΛΗΡΩΜΕΝΑ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ.

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΤΑ ΠΕΘΕΡΙΚΑ ΜΟΥ, ΤΟ 2000, Η ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΨΥΧΙΚΗ ΔΙΑΤΑΡΑΧΗ ΜΕ ΤΗ ΣΥΖΥΓΟ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΜΠΗΚΑ ΕΓΩ ΜΠΡΟΣΤΑΡΗΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΘΕΜΑ ΤΩΝ ΓΙΑΤΡΩΝ, ΨΥΧΙΑΤΡΩΝ, ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΣΥΜΒΟΛΗ ΚΑΝΕΝΟΣ, ΜΗΤΕ ΗΘΙΚΗΣ ΜΗΤΕ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ.

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΖΗΤΗΣΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΠΕΡΓΑΜΗΝΕΣ ΓΙΑ ΚΑΜΜΙΑ ΠΡΑΞΗ ΜΟΥ.

ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΖΗΤΗΣΑ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑ ΤΟΥΣ ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΤΗ ΖΗΤΗΣΑ, ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ, ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΠΟΥ ΒΡΗΚΑ ΗΤΑΝ ΠΛΑΤΕΣ ΓΥΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΑΙ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΜΕΝΑ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΟΥ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΧΑΛΑΣΕΙ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΡΑΦI Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΜΟΥ.

ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΚΑΝΩ.

ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΛΕΝΕ ΥΠΟΜΟΝΗ ΚΑΙ ΟΛΑ ΘΑ ΦΤΙΑΞΟΥΝ. ΠΩΣ;

ΕΑΝ ΛΟΙΠΟΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΗΣΤΕ ΜΑΖΙ ΜΟΥ.

ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΕΥΧΟΛΟΓΙΑ ΑΛΛΑ ΒΟΗΘΕΙΑ.

ΜΕΤΑ ΤΙΜΗΣ Α.

STOP κατά της Παιδεραστίας και των ψευδών καταγγελιών στο διαζύγιο

ΜΚΟ "Ασπίδα" - Κίνηση Πολιτών κατά της Παιδεραστίας

 Την Παρασκευή 10 Απριλίου 2009, ξεκίνησε η δίκη των στυγερών παιδεραστών (μητέρα-μαστροπός, ιερέας, πατριός και 84χρονος-βιαστές) που έδρασαν στο Ίλιον. Με αφορμή αυτό τα τραγικά γεγονότα καθώς και ότι την ίδια στιγμή στα δικαστήρια της Θεσσαλονίκης δικάζονταν για συκοφαντική δυσφήμηση μία μαία και μία πρεσβυτέρα που «τόλμησαν» να καταγγείλουν ένα «πατέρα» που βίαζε την 6χρονη και την 3χρονη κόρη του, η Μ.Κ.Ο. «Ασπίδα» - διαδικτυακή κίνηση πολιτών κατά της παιδεραστίας – πραγματοποίησε ακτιβιστική εκδήλωση έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης καθώς και έξω από την Ευελπίδων. Με πανό, τηλεβόες και φυλλάδια, οι ακτιβιστές της "Ασπίδας" ενημέρωναν τους διερχόμενους και συνέλεξαν εκατοντάδες υπογραφές με αίτημα τα «ισόβια δεσμά για τους παιδεραστές». 

http://clubs.pathfinder.gr/paiderastia/660232

Οι δε μαμάδες που κατηγορούν ψεύτικα τους μπαμπάδες για παιδεραστές, πολύ συχνά αθωώνονται ή έχουν ελάχιστες ποινές με αναστολή, αντί να τις βάλουν ισόβια για την κακοποίηση του παιδιού. 

Η μεγαλύτερη κακοποίηση προέρχεται από αυτές τις συκοφαντίες και από το τόσο οικείο περιβάλλον και πρόσωπο που είναι η μητέρα. 

Οταν υπάρχει μεγάλος δεσμός πατέρα-παιδιού και 'παίζεται' η επιμέλεια, τότε βάζουν τα μεγάλα κόλπα της σοβαρής κατηγορίας οτι δήθεν ο πατέρας κακοποιεί ή παρενοχλεί το παιδί. Οι μελέτες είναι 'καταπέλτης' κατά δικηγόρων, μανάδων, εισαγγελέων, δικαστών που αθωώνουν τις γυναίκες-θύτες.

Συνήθως γίνεται προβολή του εαυτού τους και ο θύτης γίνεται θύμα.

Ο ΣΥΓΑΠΑ κατέχει πάνω από 1000 τέτοιες καταγγελίες, στην Ελλάδα.

www.sos-sygapa.eu 

Η κατ’ οίκον εκπαίδευση στην Ελλάδα

Η κατ’ οίκον εκπαίδευση στην Ελλάδα / Homeschooling in Greece

Η κατ’ οίκον εκπαίδευση στην Ελλάδα δεν προβλέπεται από τον νόμο με την έννοια που έχει περιγραφεί παραπάνω. Η φοίτηση των παιδιών στο σχολείο ορίζεται από τον νόμο ως υποχρεωτική.
Υπάρχει η εξής εξαίρεση: Το ελληνικό Υπουργείο Παιδείας φαίνεται να θεωρεί ως απολύτως απαιτούμενη προϋπόθεση της έγκρισης μιας αίτησης γονέων για εκπαίδευση του παιδιού τους στο σπίτι την πιστοποιημένη ανάγκη του μαθητή για ειδική εκπαίδευση (ΦΕΚ 78/τεύχος Α΄/14-03-2000: «Εκπαίδευση των ατόμων με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες», Άρθρο 1, §12γ: «στο σπίτι, σε εξαιρετικές περιπτώσεις»). Οι ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες του μαθητή πιστοποιούνται από το οικείο Κέντρο Διάγνωσης, Αξιολόγησης και Υποστήριξης (Κ.Δ.Α.Υ.), το οποίο αποτελεί υπηρεσία του Υπουργείου Παιδείας και υπάγεται στην Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας ή Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κάθε Νομαρχίας.
Στη χώρα μας εμφανίζεται τα τελευταία χρόνια ένα αυξημένο ενδιαφέρον για την αλλαγή του θεσμικού πλαισίου, έτσι ώστε να επιτραπεί στους Έλληνες γονείς η δυνατότητα να επιλέγουν την κατ’ οίκον εκπαίδευση και συνεπώς να ορίζουν όπως εκείνοι επιθυμούν το πλαίσιο και το περιεχόμενο της εκπαίδευσης των παιδιών τους.
Ίσως πλησιάζει η στιγμή, με δεδομένη την επικείμενη αλλαγή του νόμου για την εκπαίδευση και τη συνακόλουθη αναθεώρηση των δεδομένων που ισχύουν, να εξεταστεί η εξασφάλιση ευελιξίας στο ζήτημα αυτό και η παροχή του δικαιώματος από την ελληνική πολιτεία στους γονείς να παράσχουν κατ’ οίκον εκπαίδευση στα παιδιά τους, όπως πολλοί γονείς επιλέγουν και νομίμως πράττουν σε ολόκληρο τον κόσμο.
http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=149914
http://epxandyourperception.prophpbb.com/topic32.html
Κατ' οίκον διδασκαλία:
Σε ποιες χώρες

ΗΠΑ: Υπολογίζονται σε περισσότερα των 2.000.000 τα παιδιά που παρακολουθούν μαθήματα στο σπίτι.
Η πρακτική εγκαινιάστηκε ουσιαστικά στις αρχές του 20ού αιώνα, εξαιτίας των μεγάλων αποστάσεων κατοίκων απομακρυσμένων χωριών από σχολεία. Σήμερα το homeschooling είναι διαδεδομένο και στα μεγάλα αστικά κέντρα.

ΓΑΛΛΙΑ: Στοιχεία του σχολικού έτους 2007-2008 δείχνουν ότι 3.240 παιδιά, ηλικίας από 6 έως 16 ετών, παρακολούθησαν μαθήματα στο σπίτι. Ενας μεγάλος αριθμός μελετούσαν με τη βοήθεια δημόσιου οργανισμού για την εξ αποστάσεως εκπαίδευση και τα υπόλοιπα με τη βοήθεια δασκάλων.

Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑ: Είκοσι χιλιάδες παιδιά... φοίτησαν στο σπίτι το 2009, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία τα πραγματικά, όμως, μπορεί να είναι πολύ υψηλότερα.

ΙΤΑΛΙΑ: Η παρακολούθηση μαθημάτων στο σπίτι είναι αποδεκτή, ως εναλλακτική μορφή υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Για την ώρα αφορά μερικές εκατοντάδες παιδιά, το ενδιαφέρον, όμως, ενισχύεται τα τελευταία χρόνια.

Η εκπαίδευση κατ' οίκον είναι διαδεδομένη επίσης σε Αυστραλία, Καναδά και Ν. Ζηλανδία.

goneis Γράμμα πατέρα Στάιμπεκ προς τον γιο του

Ο γιος του Τζον Στάινμπεκ, ο Τομ, ήταν έφηβος όταν γεμάτος ταραχή έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του για τα βάσανα της αγάπης: είχε ερωτευτεί ένα κορίτσι από το σχολείο, τη Σούζαν, και δεν ήξερε τι να κάνει. Ο Στάινμπεκ απάντησε με ένα γράμμα που θα καθησύχαζε μεγάλους και μικρούς.
Νέα Υόρκη, 10 Νοεμβρίου 1958
Αγαπητέ μου Τομ:
Πήραμε το γράμμα σου σήμερα το πρωί. Θα σου απαντήσω από τη δική μου πλευρά και φυσικά η Ελέιν θα σου απαντήσει από τη δική της.
Πρώτον– αν είσαι ερωτευμένος – πρόκειται για κάτι καλό – είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε κάποιον. Μην αφήσεις κανέναν να το υποβιβάσει ή να το αντιμετωπίσει επιπόλαια.
Δεύτερον – υπάρχουν πολλά είδη αγάπης. Υπάρχει ένα εγωιστικό, μικροπρεπές, εγωκεντρικό, αρπαχτικό πράγμα που χρησιμοποιεί την αγάπη για επιβεβαίωση. Αυτό είναι το άσχημο και χωλό είδος. Το άλλο προκαλεί το ξεχείλισμα όλων των θετικών που υπάρχουν μέσα σου – της ευγένειας και της λεπτότητας και του σεβασμού – όχι μόνο από την άποψη των καλών τρόπων αλλά του σεβασμού που αναγνωρίζει κάποιον άλλον άνθρωπο ως μοναδικό και πολύτιμο. Το πρώτο είδος μπορεί να σε αρρωστήσει και να σε κάνει αδύναμο και μικρό και το δεύτερο μπορεί να απελευθερώσει τη δύναμή σου, το θάρρος και την καλοσύνη, ακόμα και σοφία που δεν ήξερες ότι διέθετες.
Λες ότι δεν πρόκειται για απλό ενθουσιασμό. Αν το νιώθεις έτσι – τότε φυσικά δεν πρόκειται για απλό ενθουσιασμό.
Αλλά δε νομίζω ότι με ρωτάς τι είναι αυτό που νιώθεις. Αυτό το ξέρεις καλύτερα από οποιονδήποτε. Αυτό που ζητάς από μένα είναι να σε βοηθήσω στο τι να κάνεις μ’ αυτό το συναίσθημα– και αυτό μπορώ να σου το πω.
Αρχικά να το τιμήσεις και να είσαι πολύ ευτυχισμένος και ευγνώμων.
Το αντικείμενο της αγάπης είναι το πιο υπέροχο πράγμα. Προσπάθησε να φανείς αντάξιος.
Αν αγαπάς κάποιον – δεν είναι κακό να το παραδέχεσαι – μόνο πρέπει να θυμάσαι ότι μερικοί άνθρωποι είναι πολύ ντροπαλοί και μερικές φορές πρέπει να λαμβάνεις αυτό το χαρακτηριστικό υπόψη.
Τα κορίτσια μπορούν να διαισθάνονται ό,τι νιώθεις, αλλά συνήθως θέλουν και να το ακούν.
Μερικές φορές, για διάφορους λόγους, τα αισθήματα δεν είναι αμοιβαία – αυτό δεν κάνει την αγάπη σου λιγότερο πολύτιμη.
Τέλος, ξέρω τι νιώθεις επειδή νιώθω το ίδιο και είμαι ευτυχισμένος που το νιώθεις κι εσύ.
Θα χαρούμε να γνωρίσουμε τη Σούζαν. Είναι απόλυτα ευπρόσδεκτη. Αλλά τις προετοιμασίες θα τις κάνει η Ελέιν γιατί αυτά είναι στη δική της δικαιοδοσία και θα τις κάνει με μεγάλη χαρά. Κι αυτή ξέρει από αγάπη και ίσως μπορεί να σε βοηθήσει περισσότερο από εμένα.
Και μην ανησυχείς για την απόρριψη. Όταν είναι σωστό, πετυχαίνει – το σημαντικό είναι να μη βιάζεσαι. Τίποτα καλό δε χάνεται.
Με αγάπη, Ο μπαμπάς http://www.lifo.gr/team/bookroom/30388

ΤΙΜΑ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΣΟΥ

Δεν μπορώ να φανταστώ πως θα ήταν η ζωή μου χωρίς την μαγική επιρροή του πατέρα μου. Δεν μπορώ να φανταστώ τι άνθρωπος θα ήμουνα εάν το  ανδρικό μου  πρότυπο δεν ήταν ο πατέρας μου .Δεν μπορώ να φανταστώ το μεγάλωμα μου χωρίς το κανάκεμα του πατέρα μου. Δεν μπορώ να φανταστώ τα καλοκαίρια μου χωρίς τις πλάτες του πατέρα μου που με άντεχαν όλη τη μέρα για να κάνω βουτιές. Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή χωρίς το σχόλιο του πατέρα μου.

Και την ίδια στιγμή ….

Δεν μπορώ να φανταστώ τις διαφορές των γονιών μου να μπαίνουν στην ζωή μου.

Δεν μπορώ να φανταστώ τα μίση των γονιών μου να δηλητηριάζουν την ψυχή μου.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι θα πάψεις πατέρα να με αγαπάς επειδή χώρισες την μαμά μου.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι εγώ θα μεγαλώσω χωρίς εσένα πατέρα.

Δεν μπορώ να φανταστώ ότι το δικό σας διαζύγιο θα το χρεωθώ εγώ.

Και φτάνω εδώ να πω ευχαριστώ μάνα που δεν άφησες τίποτε να με χωρίσει από τον πατέρα μου. Δεν άφησες τίποτε να φωλιάσει στην ψυχούλα μου και να με κάνει ανασφαλή, φοβισμένη, δειλή, μικρόψυχη, κομπλεξική  και τόσα άλλα …

Αλλά αυτό το έκανες εσύ μάνα, η δική μου μάνα.

Εσύ μάνα όμως , η άλλη, των άλλων παιδιών  πως μπορείς; Εσύ που μεγαλώνεις παιδιά και συνειδητά αποφασίζεις να τους στερήσεις τον πατέρα τους πως μπορείς; Εσύ που πάνω από το καλό των παιδιών σου βάζεις τα πάθη τα δικά σου πως αντέχεις; Εσύ μάνα που μεγάλωσες μέσα στην κοιλιά σου τα παιδιά σου πως αποφάσισες να τα ακρωτηριάσεις  στερώντας τους τον μισό τους δημιουργό; Τον πατέρα τους;  Εσύ μάνα που λες πως εγώ  είμαι η ζωή σου γιατί δε νοιώθεις αυτό που θέλω; Εσύ μάνα που όλο  λες ότι θυσίασες την ζωή σου για αυτό το παιδί  γιατί επέλεξες να χαλάσεις τη δική του ζωή στερώντας του τον πατέρα του;

Έχετε καταλάβει όλοι σας για τι πράγμα μιλάω. Και μιλάω για αυτές τις ψυχές πρώτη μέρα του χρόνου γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερη πληγή από ένα παιδικό πρόσωπο δακρυσμένο, πικραμένο. Μιλάω για αυτά τα παιδιά που χωρίς να ρωτηθούν ποτέ και χωρίς να έχουν ποτέ δικαίωμα επιλογής βρέθηκαν στην μέση ενός παραλογισμού δεχόμενα όλη την πίεση που κατατρέχει ένα διαζύγιο. Μιλάω για αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν χωρίς τον πατέρα τους. Όχι γιατί ο πατέρας τους πέθανε ή γιατί είναι αδιάφορος αλλά γιατί η ίδια τους η μάνα αποφάσισε να τους τον στερήσει.  Όμως  εδώ, υπάρχει ένα τρομακτικό, όμως….

ANEKΔOTO: Ο γιατρός κ η ξανθιά

ANEKΔOTO: Ο γιατρός κ η ξανθιά

Μετά την εξέταση, η ξανθιά λέει στο γιατρό:
- Τί χρωστάω γιατρέ;
- Εκατό ευρώ, της απαντά εκείνος.
- Εκατό ευρώ! Διαμαρτύρεται η ξανθιά.
- Ε, δώδεκα χρόνια πήγαινα σχολείο και 6 στο Πανεπιστήμιο, για να μάθω να γιατρεύω τους ανθρώπους.
Και λέει η ξανθιά:
- Ε, και τί φταίω εγώ ρε γιατρέ, που εσύ δεν έπαιρνες τα γράμματα;!

DNAnalogy: Το πιο έγκυρο για DNA

http://www.dnalogy.eu/company/staff/%CF%86%CE%B9%CF%84%CF%83%CE%B9%CE%AC%CE%BB%CE%BF%CF%82-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%81%CE%B3%CE%BF%CF%82

ΙΣΟΤΗΤΑ: ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ

ΕΝΤΥΠΟ ΠΡΟΤΑΣΕΩΝ - ΙΔΕΩΝ

ΠΡΟΣ: (1) :ΓΕΣ/ΔΜΠ
ΚΟΙΝ: (2) : ΓΕΣ/ΔΕΝΔΗΣ-ΔΣΝ-ΔΣΣΝΣ-ΔΟΙ
Γ΄ΣΣ/ΔΙΠΡΟ-ΔΠΣΣ
ΗΜΕΡΟΜ : 30 Ιουλ. 2011

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΥΝΤΑΚΤΟΥ : Σχης (ΕΠ) Κ..........., Γ΄ΣΣ/NDC GR

ΒΑΘΜΟΣ : Σχης (ΕΠ)
ΕΠΩΝΥΜΟ : Κ........
ΟΝΟΜΑ : Γεώργιος

ΑΜ : ....... ΜΟΝΑΔΑ : ....... GR

TΗΛ ΕΠΙΚΟΙΝ: ............................

ΘΕΜΑ : Αποκατάσταση Πατρικής Γονεϊκής Αξιοπρέπειας

ΠΡΟΤΑΣΗ-ΙΔΕΑ
Αξιότιμοι Κύριοι

Στο κείμενο αυτό παραθέτω κάποια σχετικά νομοθετήματα τα οποία βρήκα κατά την προσπάθεια μου να αναζητήσω τεκμηρίωση για την πατρική γονεϊκή μου υπόσταση και αξιοπρέπεια, την οποία τόσο αβασάνιστα η πολιτεία, σχεδόν δεν μου αναγνωρίζει.

Α. ΠΕΡΙ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑΣ ΤΕΚΝΩΝ
Είμαι διαζευγμένος πατέρας τριών ανήλικων τέκνων για τα οποία έχω από κοινού την γονική μέριμνα με την μητέρα τους (αυτό σημαίνει ότι έχω από κοινού και την επιμέλεια με την έννοια του άρθρου 1510 του αστικού κώδικα).

Πρέπει να διευκρινίσω ότι η επιμέλεια που αναφέρεται στο άρθρο 1518, έχει την έννοια της ανατροφής (βιοτική περιποίηση και φροντίδα, φαγητό, σπίτι, καθαριότητα κλπ…) και του τόπου διαμονής και δεν ταυτίζεται με την προαναφερόμενη έννοια της επιμέλειας του άρθρου 1510, η οποία επιβάλει όλες τις ηθικές και οικονομικές υποχρεώσεις και δικαιώματα και των δύο γονέων, ανεξαρτήτως σε ποιόν έχει επιδικασθεί η επιμέλεια του άρθρου 1518. Για τα δικά μου παιδιά την επιμέλεια του άρθρου 1518, την ασκεί η μητέρα τους.

Βοηθήστε Να Βρω Την Κόρη Μου

Aγαπητοί Κύριοι, 

Ονομάζομαι Απόστολος Σαλβάρας και παρακάτω σας περιγράφω την περιπέτεια την δικιά μου και της 6χρονης κόρης μου Μαρίας. 
Με δυο λόγια η Μαρία έχει απαχθεί από την πρώην σύζυγό μου και αυτήν την στιγμή βρίσκεται στην Ρουμανία. Έχω την επιμέλεια του παιδιού με δικαστικές αποφάσεις τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ρουμανία της έχει ασκηθεί ποινική δίωξη για αρπαγή ανηλίκου τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Ρουμανία, ενώ έχει εκδοθεί εναντίον της και διεθνές σήμα Ιντερπόλ.  Παρόλο αυτά η Ρουμάνικη αστυνομία την καλύπτει (σας περιγράφω παρακάτω) ενώ το Ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών παρ' όλες τις εκκλήσεις μου δεν ασχολείται. 

Παρακαλώ δημοσιοποιείστε το θέμα ώστε να μπορέσουμε να ασκήσουμε πίεση τόσο στις Ελληνικές όσο και στις Ρουμανικές αρχές. 

Έχει γίνει και ερώτηση στην βουλή σχετικά με το τι προτίθεται να κάνει το Υπουργείο Εξωτερικών, ενώ έχουν γίνει και δημοσιεύματα στον Ελληνικό ημερήσιο τύπο. 

Έχω δημιουργήσει και στο Facebook ένα group, με όνομα LOOKING FOR MARIA!! MISSING CHILD, το οποίο έχει φτάσει τα 3.000 μέλη.

 

Σας ευχαριστώ προκαταβολικά

Στις 11 Μαρτίου 2008 η πρώην γυναίκα μου GENOVEVA SALVARAS το γένος LEAHU εξαφανίστηκε μαζί με την ανήλικη κόρη μας Μαρία, από την Αθήνα. Το ίδιο βράδυ και αφού δεν μπόρεσα να τους εντοπίσω πουθενά δήλωσα την εξαφάνιση και στις 01:00 τα ξημερώματα ανοίχθηκε το διαμέρισμα της παρουσία εισαγγελέα και βρέθηκε κενό. Μετά από ενάμιση μήνα προς το τέλος Απριλίου τους εντόπισα στο χωριό των γονιών της στην Ρουμανία. Όλο αυτό το διάστημα δεν υπήρξε καμία επικοινωνία εκ μέρους της και ζούσα μέσα στην αγωνιά για το τι συνέβη. Βάση δικαστικών αποφάσεων που μου έδιναν την επιμέλεια και καθόριζαν σαν τόπο διαμονής του παιδιού την Αθήνα η Εισαγγελία της άσκησε ποινική δίωξη για αρπαγή ανήλικου κάτω των 14 ετων.

Τέλη Απριλίου ανέβηκα στην Ρουμανία προσπαθώντας να έρθω σε επικοινωνία μαζί της και να δω το παιδί. Αρνήθηκε και εξαφανίστηκε και πάλι. Μετά από 1 μήνα ανακάλυψα ότι είχε καταφύγει σε μοναστήρι μαζί με το παιδί και στο οποίο παρέμεινε για 3 μήνες. Παράλληλα ξεκίνησε και δικαστικός αγώνας στην Ρουμανία για να αναγνωριστεί και να κηρυχθεί εκτελέσιμη στην Ρουμανία η απόφαση των Ελληνικών δικαστηρίων για την επιμέλεια. Ο αγώνας αυτός ολοκληρώθηκε στις 3/11/08 όταν με οριστική και αμετάκλητη απόφαση του εφετείου Ιασίου αναγνωρίστηκε και κηρύχθηκε εκτελέσιμη στην Ρουμανία η επιμέλεια μου και η επιστροφή της Μαρίας στην Ελλάδα. Δυο ημέρες πριν την έκδοση της απόφασης η πρώην γυναίκα μου πήρε την Μαρία και εξαφανίστηκε και πάλι. Αυτήν την στιγμή της έχει ασκηθεί και από την Εισαγγελία Ιασίου ποινική δίωξη για απαγωγή ανήλικου. Παράλληλα έχει εκδοθεί διεθνές ένταλμα INTERPOL. Παρ' όλα αυτά όμως η Ρουμανική αστυνομία όχι μόνο δεν την αναζητεί για να εφαρμοστούν οι αποφάσεις, αλλά την καλύπτει και όλας. Με δήλωση του ο Γενικός Διευθυντής της αστυνομίας Ιασίου στην τοπική εφημερίδα του Ιασίου 7est στις 27/11/08 και ενώ το άρθρο ξεκινάει με τίτλο ότι αναζητείται από την Interpol και ότι μέχρι τώρα δεν έχουν βρεθεί δηλώνει: "το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ότι το παιδί είναι καλά και ασφαλές και κατανοούμε το δράμα της μητέρας". Πως απο την μια δεν ξέρουν τίποτα και απο την άλλη το παιδί είναι ασφαλές; Τι σημαίνει κατανοώ το δράμα της μητέρας; Αμέσως ακολουθεί δήλωση της δικηγόρου της:"είναι καλά και θα εμφανιστεί μόλις πετύχουμε δικαστική απόφαση που θα της δίνει την επιμέλεια" Τι παιχνίδι παίζεται με την δικηγόρο της και την αστυνομία; Η ίδια δικηγόρος όταν μιλήσαμε μετά απο πρωτοβουλία μου στις 27/11 μου είπε: "παραχώρησε την επιμέλεια αλλιώς δεν πρόκειται να ξαναδείς το παιδί". Όταν αντέδρασα σε αυτά τα λόγια με απείλησε λέγοντας "Πρόσεχε γιατί εδώ δεν είσαι στην χώρα σου είσαι στην Ρουμανία".

Η "περίεργη" συμπεριφορά της Ρουμανικής αστυνομίας επιβεβαιώνεται και απο άλλα γεγονότα. Απο τις αρχές Μαΐου έχω υποβάλλει εναντίον της γυναίκας μου δυο μηνύσεις για παραβίαση δικαστικών αποφάσεων  και οι οποίες όλως περιέργως βρίσκονται εδώ και 7 μήνες για διερεύνηση στο αστυνομικό τμήμα του χωριού της πρώην γυναίκας μου. Ακόμα τον Ιούνιο και Ιούλιο και ενώ πλέον ανέβαινα εβδομαδιαία στην Ρουμανία άρχισα να αντιμετωπίζω πρόβλημα στα σύνορα κατά την είσοδο και έξοδο μου. Κάθε φορά με παίρνανε σε άλλο δωμάτιο και με συμπεριφορά που θα άρμοζε μόνο σε τρομοκράτη μου κάνανε διάφορες ερωτήσεις ή με αφήνανε να περιμένω εκεί για 30λεπτα περίπου. Μετά απο συνεχή διαβήματα της Ελληνικής πρεσβείας και καταγγελίες των δικηγόρων μου η προσπάθεια τρομοκράτησης μου σταμάτησε, ενώ έμμεσα μου ζητήθηκε και συγγνώμη. Βέβαια τα αποτελέσματα της έρευνας για την τιμωρία των υπευθύνων δεν έχουν γίνει μέχρι τώρα γνωστά.

  Σημαντικό επίσης είναι οτι πλέον έχω κάθε λόγω να ανησυχώ σοβαρά για το παιδί διότι σε πρωτοσέλιδο της ίδιας εφημερίδας 7est στις 10/11/08 με μεγάλη φωτογραφία της κόρης μου η πρώην γυναίκα μου απειλεί οτι θα αυτοκτονήσει μαζί με το παιδί. Μπορείτε να φανταστείτε την κατάσταση ενός πατέρα που βλέπει σε πρωτοσέλιδο εφημερίδας την κόρη του και την απειλή αυτοκτονίας.

 

Σας ευχαριστώ, 
Απόστολος Σαλβάρας 

Πολίτες δεύτερης κατηγορίας

Του Παναγιώτη Αλεξόπουλου

Στην Ελλάδα υπάρχουν πολίτες δύο διαβαθμίσεων. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που έχουν ίσα δικαιώματα με όλους τους άλλους σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους και στη δεύτερη αυτοί που έχουν λιγότερα δικαιώματα από τους πρώτους, πάλι σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους, αλλά και εμπεδωμένες δικαστικές πρακτικές.
Η άποψη αυτή φαντάζομαι πως θα προκαλέσει την αγανάκτηση πολλών αναγνωστών που θα τη θεωρήσουν ένα λεκτικό σχήμα με σκοπό τον εντυπωσιασμό. Πιθανόν να αντιτάξουν, πως σύμφωνα με το Άρθρο 4 του Συντάγματος «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου» και πως «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Έχουν όμως;
Διαβάζοντας προσεκτικότερα το Σύνταγμα της Ελλάδας, διαπιστώνουμε ότι η ισχύς του Άρθρου 4 δεν είναι καθολική, καθώς στο Άρθρο 21 προβλέπεται ότι: «Η οικογένεια, ως θεμέλιο της συντήρησης και προαγωγής του Έθνους, καθώς και ο γάμος, η μητρότητα και η παιδική ηλικία τελούν υπό την προστασία του Κράτους». Παρατηρήσατε ότι δεν προστατεύεται η πατρότητα, ενώ προστατεύεται η μητρότητα;
Μήπως λοιπόν το Άρθρο 21 εισάγει μια δυσμενή διάκριση με βάση το φύλο των πολιτών; Κάποιοι βέβαια θα διαφωνήσουν και πάλι, προβάλλοντας το επιχείρημα ότι η μητρότητα είναι ουσιαστικά διαφορετική από την πατρότητα, καθώς μόνο οι γυναίκες έχουν προικιστεί από τη φύση με τα δώρα της εγκυμοσύνης, του τοκετού και της γαλουχίας, περιόδους ιδιαίτερα ευαίσθητες κατά τη διάρκεια των οποίων πράγματι έχουν ανάγκη αυξημένης προστασίας. Όμως το Άρθρο 21 αναφέρεται στη μητρότητα γενικά, και όχι στην πρώτη περίοδο της μητρότητας. Η μητρότητα και η πατρότητα όμως, δεν είναι λειτουργίες που αφορούν μόνο την ανατροφή του παιδιού κατά τους πρώτους μήνες της ζωής του. Αφορούν το σύνολο της στοργής, αγάπης, ανατροφής, εκπαίδευσης, καθοδήγησης, νομικής εκπροσώπησης, αστικής ευθύνης και κοινωνικοποίησης που προσφέρουν οι γονείς στα παιδιά τους μέχρι να ενηλικιωθούν (κατά τη στενή – νομική έννοια των όρων), αλλά και μετά από αυτήν κατά την ευρύτερη έννοια. Συνεπώς είναι εύλογο νομίζω το ερώτημα γιατί να μην τελεί υπό την προστασία του Συντάγματος και η πατρότητα μαζί με την μητρότητα, ως απαραίτητα συστατικά στοιχεία στην ανάπτυξη της οικογένειας.
Αντιλαμβανόμενοι την «παράλειψη» αυτή στο Σύνταγμα, ήδη από το 2006, οργανώσεις για την αποκατάσταση της πατρότητας πρότειναν στα ελληνικά κόμματα την προσθήκη δύο μόνο λέξεων στο Άρθρο 21, ώστε να τελεί και η πατρότητα υπό την προστασία του Συντάγματος. Η εισήγηση αυτή όμως δεν εισακούστηκε από κανένα κόμμα, με αποτέλεσμα να μην κατατεθεί καν στις προτάσεις τους για τη συνταγματική αναθεώρηση μια πρόταση που αφορά την πλειοψηφία των Ελλήνων, παιδιών, πατέρων και μητέρων.
Η «παράλειψη» αυτή δε σχετίζεται μόνο θεωρητικά με το ζήτημα της ισότητας των δικαιωμάτων των πολιτών και την ηθική τάξη των πραγμάτων. Σε αυτήν στηρίχθηκε στο παρελθόν μια πλήρης σειρά διακρίσεων εις βάρος των πατεράδων και κατ' επέκταση των παιδιών τους, όσον αφορά συνταξιοδοτικά, προνομιακά και άλλα δικαιώματα. Το κράτος θα μπορούσε να αυξήσει τα επιδόματα τοκετού, τις άδειες λοχείας και να λάβει μέτρα για την άρση των αντικινήτρων πρόσληψης γυναικών -που κάποια στιγμή θα τεκνοποιήσουν- στον ιδιωτικό τομέα, αν ήθελε να ενισχύσει τις μητέρες κατά την ευαίσθητη περίοδο. Τα συνταξιοδοτικά προνόμια των μητέρων όμως δεν σχετίζονται με την ιδιαιτερότητα της μητρότητας σε σχέση με την πατρότητα τους 9 μήνες πριν και τα 1-2 χρόνια μετά την γέννηση ενός παιδιού. Ούτε φυσικά και το ισόβιο επίδομα πολύτεκνης μητέρας το οποίο όμως δεν λαμβάνουν οι πολύτεκνοι πατέρες, βοηθάει τις μητέρες κατά την κρίσιμη περίοδο που γίνονται μητέρες.
Ακριβώς λοιπόν επειδή τέτοιου είδους διακρίσεις δεν στηρίζονται σε πραγματικές διαφορές, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή παρέπεμψε στα τέλη του 2007 την Ελλάδα στο Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων (ΔΕΚ) για παραβίαση του Άρθρου 141 της Συνθήκης «περί ισότητας της αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών», αφού διαπίστωσε ότι στην Ελλάδα άνδρες και γυναίκες δημόσιοι υπάλληλοι αντιμετωπίζονται διαφορετικά (δηλαδή οι άνδρες δυσμενέστερα) όσον αφορά τις προϋποθέσεις συνταξιοδότησής τους (ηλικία, χρόνια προϋπηρεσίας, πατρότητα έναντι μητρότητας).
Το ελληνικό πολιτικό, συνδικαλιστικό και εκδοτικό κατεστημένο θορυβήθηκε τότε, εστιάζοντας όμως την προσοχή του, μόνο στο ένα μέρος του ζητήματος, στο γεγονός ότι η παραπομπή της χώρας μας στο ΔΕΚ θα μπορούσε να αποτελέσει τη θρυαλλίδα μεταβολών που θα επιδείνωναν τα κεκτημένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα των μητέρων και των γυναικών γενικότερα.
Είναι όμως εντυπωσιακό ότι κανένα ελληνικό κόμμα ή συνδικαλιστική οργάνωση δεν θορυβήθηκε ιδιαίτερα την τελευταία 30ετία για την ισχύ πρωτοφανών δυσμενών διακρίσεων εις βάρος των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των πατεράδων. Κανένας δεν απαίτησε τη συνταξιοδότηση των πατέρων ανηλίκων παιδιών μετά από 15 χρόνια υπηρεσίας στο δημόσιο τομέα, όπως ίσχυε όχι πολύ παλαιότερα για τις εργαζόμενες μητέρες. Ούτε ποτέ κανένα ελληνικό κόμμα δεν εξανέστη για το αίσχος χήροι πατέρες ανηλίκων παιδιών άνω των 50 ετών, με σοβαρά προβλήματα υγείας να μην δικαιούνται να βγουν στη σύνταξη, την ίδια στιγμή που μητέρες ανηλίκων παιδιών ηλικίας 37 ετών (!) απολάμβαναν τη σύνταξή τους ανεξαρτήτως της κοινωνικής, οικογενειακής ή οικονομικής κατάστασής τους. Και τίθεται εύλογα το ερώτημα: τα παιδιά ενός χήρου πατέρα γιατί να μην δικαιούνται το προνόμιο της αυξημένης φροντίδας που απολαμβάνουν τα παιδιά μιας παντρεμένης μητέρας ή μιας μητέρας που επέλεξε να μην παντρευτεί;
Νομίζω πως ο φόβος ότι η πλήρης εξίσωση των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων πατέρων και μητέρων, ανδρών και γυναικών, θα επέφερε σημαντική επιβάρυνση του Κρατικού Προϋπολογισμού κατά τα επόμενα χρόνια είναι η κυριότερη αιτία που οδήγησε τα ελληνικά κόμματα στην απόρριψη της πρότασης για συνταγματική προστασία της πατρότητας, σε συνδυασμό φυσικά με το κακώς νοούμενο πολιτικό κόστος από την κατάργηση κεκτημένων δικαιωμάτων ομάδων, που βρίσκονται όμως σε ευνοϊκότερη θέση από άλλες ομάδες πολιτών.
Πρέπει να επισημάνουμε επίσης άλλη μια σημαντική δυσμενή διάκριση που υποκρύπτει η παράλειψη της προστασίας της πατρότητας από το Άρθρο 21 του Συντάγματος: τη διάκριση με βάση την οικογενειακή κατάσταση. Οι παντρεμένοι πατέρες «τελούν υπό την προστασία του κράτους» έστω και έμμεσα, αφού προστατεύεται ο γάμος, ενώ για τους χωρισμένους πατέρες αυτό είναι αβέβαιο, ιδιαίτερα αν δεν ασκούν την επιμέλεια των παιδιών τους (κατά συντριπτικό ποσοστό όπως θα δούμε παρακάτω), καθώς μπορεί να θεωρηθεί ότι δεν έχουν οικογένεια. Εξάλλου, πουθενά δεν υπάρχει στο Σύνταγμά μας σαφής ορισμός της οικογένειας.
Οι δυσμενείς διακρίσεις με βάση το φύλο, εις βάρος βέβαια και πάλι των πατεράδων, συνεχίζονται όμως και στη νομοθεσία μας. Το Άρθρο 1515 του Αστικού Κώδικα -που αναφέρεται στα παιδιά γονέων που δεν έχουν παντρευτεί- προβλέπει ότι για αυτά που έχουν ήδη αναγνωριστεί από τον πατέρα τους «αποκτά γονική μέριμνα και ο πατέρας, που όμως την ασκεί αν υπάρχει συμφωνία των γονέων κατά το άρθρο 1513 (σημείωση: δηλαδή αν λάβει την «έγκριση» της μητέρας η οποία αυτομάτως ασκεί την γονική μέριμνα) ή αν έπαψε η γονική μέριμνα της μητέρας, ή αν αυτή αδυνατεί να την ασκήσει για νομικούς ή πραγματικούς λόγους. Με αίτηση του πατέρα στο δικαστήριο μπορεί και σε κάθε άλλη περίπτωση, να αναθέσει και σε αυτόν την άσκηση της γονικής μέριμνας ή μέρους αυτής, εφόσον αυτό επιβάλλεται από το συμφέρον του τέκνου.» Να σημειώσουμε εδώ ότι η άσκηση της γονικής μέριμνας είναι αυτό που κοινώς ονομάζουμε «επιμέλεια» των παιδιών.
Σύμφωνα με το Άρθρο 1515 ΑΚ δηλαδή, ο πατέρας ενός παιδιού που δεν είναι παντρεμένος, για να ασκήσει το φυσικό του δικαίωμα και την φυσική και πανανθρώπινη υποχρέωσή του να αναθρέψει όπως νομίζει καλύτερα τα παιδιά του, είναι υποχρεωμένος να το ζητήσει από το δικαστήριο, με το αντίστοιχο φυσικά κόστος δικαστικών και νομικών εξόδων και αβέβαιο αποτέλεσμα.
Ιστορικά, η ανατροφή - επιμέλεια των παιδιών στις σχετικά ελεύθερες κοινωνίες αποτελούσε πάντα δικαίωμα και υποχρέωση των γονέων. Αντίθετα, τα αυταρχικά-απολυταρχικά καθεστώτα (π.χ. αρχαία Σπάρτη, Φασισμός-Ναζισμός- Σταλινισμός με την υποχρεωτική συμμετοχή των παιδιών στις οργανώσεις «νεολαίας» και η Τουρκοκρατία με το παιδομάζωμα) ανέκαθεν προσπαθούσαν να αφαιρέσουν το δικαίωμα αυτό μερικά ή ολικά από τους γονείς, προκειμένου να αναθρέψουν μια νέα γενιά πειθήνια όργανα του καθεστώτος. Το Άρθρο 1515 ΑΚ φαίνεται δυστυχώς να ολισθαίνει προς την ιδεολογία των απολυταρχικών καθεστώτων περί επέμβασης του κράτους στην ανατροφή των παιδιών, αφαιρώντας αυτόματα από τον ένα γονιό το δικαίωμα και την υποχρέωση της ανατροφής των παιδιών του, και αντικαθιστώντας το με αποφάσεις δικαστηρίων, δηλαδή του κράτους.
Το Άρθρο 1515 ΑΚ εισάγει ταυτόχρονα ενός ακόμη τύπου δυσμενή διάκριση, τη διάκριση των παιδιών με βάση την οικογενειακή κατάσταση των γονιών τους, καθώς ενώ τα παιδιά των παντρεμένων ανατρέφονται σύμφωνα με το Άρθρο 1510 ΑΚ και από τους δύο γονείς από κοινού, τα παιδιά των ανύπαντρων ανατρέφονται μόνο από τον ένα γονιό, τη μητέρα. Είναι μια απαράδεκτη διάκριση που υποβιβάζει τα παιδιά των ανύπαντρων σε παιδιά ορφανά από τον ένα γονιό, ενώ και οι δύο γονείς τους παραμένουν στη ζωή. Θα μπορούσαμε κάλλιστα να τα ονομάσουμε «Τα ορφανά του Νόμου». Δύο χιλιάδες χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της δημοκρατίας στην αρχαία Αθήνα, υπάρχουν δυστυχώς ακόμα Έλληνες πολίτες που έχουν λιγότερα δικαιώματα από άλλους πολίτες σύμφωνα με το Νόμο, και μάλιστα από τη στιγμή που γεννιούνται.
Όσον αφορά την επιμέλεια των παιδιών μετά το διαζύγιο των γονιών τους, το Άρθρο 1513 ΑΚ προβλέπει αυτή να «ρυθμίζεται από το δικαστήριο». Και συνεχίζει: «Η άσκηση της γονικής μέριμνας μπορεί να ανατεθεί σε έναν από τους γονείς ή, αν αυτοί συμφωνούν ορίζοντας συγχρόνως τον τόπο διαμονής του τέκνου, στους δύο από κοινού». Εισάγεται δηλαδή ακόμα μια δυσμενής διάκριση μεταξύ των παιδιών παντρεμένων και χωρισμένων, καθώς ουσιαστικά προκρίνεται η άσκηση της επιμέλειας μόνο από τον ένα γονιό για τα παιδιά χωρισμένων, ενώ τα παιδιά των παντρεμένων απολαμβάνουν αυτόματα την στήριξη και των δύο γονιών στην καθημερινή τους ανατροφή.
Δυσμενείς διακρίσεις με βάση το φύλο, και εις βάρος των παιδιών; Δεν σταματούν δυστυχώς μόνο στον Αστικό Κώδικα, αλλά επιτείνονται εφιαλτικά από τις δικαστικές αποφάσεις. Το Άρθρο 1511 ΑΚ προβλέπει ότι σχετικά με την άσκηση της επιμέλειας από τους γονείς σε περίπτωση διαζυγίου, διάστασης, ή διαφωνίας μεταξύ τους, «η απόφαση του δικαστηρίου πρέπει επίσης να σέβεται την ισότητα μεταξύ των γονέων και να μην κάνει διακρίσεις εξαιτίας του φύλου». Στην πράξη όμως, κατά την εφαρμογή του Άρθρου 1513 από τα δικαστήρια -όπου συνηθίζεται να επιλέγεται ο «καταλληλότερος» γονέας για την άσκηση της επιμέλειας- η δυσμενής διάκριση με βάση το φύλο είναι εξόφθαλμη, καθώς σε ποσοστό που ξεπερνάει το 99% επιλέγεται ως καταλληλότερη η μητέρα, σύμφωνα με στοιχεία συλλόγου προστασίας των παιδιών και της πατρότητας.
Μήπως επιλέγεται, έστω, η εναλλακτική λύση από το δικαστήριο «να κατανείμει την άσκηση της γονικής μέριμνας μεταξύ των γονέων» κατά 1513 ΑΚ; Δυστυχώς σχεδόν ποτέ. Αντιθέτως, επιλέγεται αυτή της μονογονεϊκής επιμέλειας. Θεωρώντας έτσι ότι ο ένας γονέας, δηλαδή η μητέρα, είναι καταλληλότερη από τον πατέρα για όλα τα θέματα που αφορούν την επιμέλεια του παιδιού (τόπο κατοικίας, διατροφή, εκπαίδευση, διαπαιδαγώγηση, θρησκευτική καθοδήγηση, θέματα υγείας κτλ) και μάλιστα κατά ποσοστό 99%. Είναι ένα ποσοστό, που θυμίζει την επανεκλογή του κυβερνώντος «προέδρου» σε εκλογές ανελεύθερων καθεστώτων, στις οποίες μόνος υποψήφιος είναι ο ίδιος.
Είναι μάλιστα τόσο ισχυρός και εμπεδωμένος «κανόνας» τα ελληνικά δικαστήρια να αφαιρούν την επιμέλεια των παιδιών μετά το διαζύγιο από τον πατέρα, ανεξαρτήτως του αν είναι καταλληλότερος ή όχι –σε αντίθεση βέβαια με το γράμμα και το πνεύμα του Νόμου και το συμφέρον των παιδιών– ώστε όταν διαζευγμένοι πατέρες επιθυμούν να υποβάλλουν αγωγή στα δικαστήρια για την ανάθεση της επιμέλειας των παιδιών τους στους ίδιους, ακόμα και οι δικηγόροι τους τους συμβουλεύουν να μην το κάνουν γιατί είναι σίγουρο πως θα χάσουν την αγωγή και τα χρήματά τους! Παλαιότερα, υπήρχαν οι εξαιρέσεις στον «κανόνα», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν δικηγόροι, δηλαδή όταν η μητέρα ήταν πόρνη ή τοξικομανής, ανέθεταν την άσκηση της επιμέλειας στον πατέρα. Τα τελευταία χρόνια όμως κάποιοι (λίγοι ευτυχώς) δικαστές διέβησαν και τον Ρουβίκωνα, αναθέτοντας την επιμέλεια παιδιών ακόμα και σε τοξικομανείς μητέρες, ως «καταλληλότερες» για την ανατροφή τους! Ίσως θα έπρεπε να θεσπιστεί και ένας νόμος για την (α)«καταλληλότητα» μερικών δικαστών να δικάζουν.
Μήπως οι δικαστές οφείλουν εξηγήσεις στους Έλληνες πολίτες για το αν οι αποφάσεις τους, σέβονται «την ισότητα μεταξύ των γονέων» σύμφωνα με όσα ορίζει ο νόμος (1511 ΑΚ); Και ακόμα περισσότερο μήπως οφείλουν εξηγήσεις στα παιδιά των χωρισμένων -που κατά συντριπτικό ποσοστό ανατρέφονται μόνο από τον ένα τους γονιό- γιατί δεν αποφασίζουν σύμφωνα με τον νόμο (1513 ΑΚ) την κατανομή της γονικής μέριμνας μεταξύ των δύο γονιών;
Οφείλετε να απολογηθείτε κυρίες και κύριοι δικαστές στην κοινωνία για τη δημιουργία μιας νέας τάξης, αυτής των «ορφανών των δικαστηρίων». Των παιδιών ενός κατώτερου θεού. Των παιδιών που δεν μπορούν να βλέπουν τον πατέρα τους κάθε Σαββατοκύριακο, ενώ ακόμα και οι φυλακισμένοι βαρυποινίτες μπορούν.
Αλλά κυρίως οφείλουν να απολογηθούν οι Έλληνες πολιτικοί, που στα λόγια κόπτονται για την προστασία της οικογένειας και των παιδιών, επειδή έκτισαν μια Ελλάδα με παιδιά που δεν έχουν το δικαίωμα να ανατραφούν από τους δύο γονείς τους, με πατέρες που δεν έχουν την υποχρέωση και το δικαίωμα να αναθρέψουν τα παιδιά τους.
Είναι υπεύθυνοι για το όνειδος της ύπαρξης πολιτών δεύτερης κατηγορίας και κυρίως των παιδιών ενός κατώτερου θεού, «ορφανών» ενώ ζουν και οι δύο γονείς τους!

* Ο κ. Παναγιώτης Αλεξόπουλος είναι Χρηματοοικονομικός Αναλυτής, Μέλος Δ.Σ. της Ελληνικής Ένωσης Πιστοποιημένων Αναλυτών (ΕΕΠΑΜΑ)

ΑΠΑΓΩΓΗ ΣΤΗ ΚΩ ΑΠΟ ΠΑΤΕΡΑ

Νικος Κιννας
Τρίτη, 19 Αύγουστος 2008, 6:36

Με αφορμή την υπόθεση της «εξαφάνισης» της μικρής Ζαχαρένιας Χανζηνικολάου μαζί με τον πατέρα της και την μετέπειτα επιστολή του κ. Σέργιου Χανζηνικολάου θα θέλαμε να σας αναφέρουμε τα εξής :
Στην ελληνική νομοθεσία από το 1983 υπάρχει ισότητα μεταξύ των 2 φύλων . Δυστυχώς όμως σε ένα διαζύγιο γονέων με ανήλικα παιδιά επικρατεί το εθιμικό δίκαιο και υποχρεώνεται ο πατέρας να περιορίσει την επαφή του με τα τέκνα του σε «χρόνο επικοινωνίας» μαζί τους χωρίς να έχει την δυνατότητα πέρα από το χρόνο αυτό να βοηθήσει στην διαπαιδαγώγηση και διαμόρφωση της προσωπικότητας τους . Και το κυριότερο υποχρεώνεται να τηρήσει το ωράριο και το χρόνο αυτό ειδάλλως θα καταδικαστεί η πράξη του ως «αρπαγή ανηλίκου».
Γνωρίζουμε πολλούς πατεράδες που έχουν φτάσει στα όρια της απόγνωσης και απελπισίας από την συνεχιζόμενη κατάσταση του περιορισμού τους ως προς την επαφή τους με τα παιδιά τους .Φτάνουν στο σημείο να αναφέρουν ότι ¨δεν περίμεναν με τίποτα ο χωρισμός τους από την σύντροφο τους θα τους υποχρέωνε να χωρίσουν και με τα ίδια τους τα παιδιά¨ . Και κυρίως τα μεγαλύτερα θύματα είναι τα ίδια τα παιδιά όπου στην κυριολεξία υποχρεώνονται να περιορίσουν την επικοινωνία τους με τον ένα γονέα (αυτόν που δεν έχει την επιμέλεια) με καταστροφικές συνέπειες στην συμπεριφορά και τον χαρακτήρα τους .Έρευνες έχουν δείξει ότι η παραβατικότητα και η επιθετικότητα των παιδιών που μεγαλώνουν χωρίς την παρουσία του ενός γονέα είναι σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι των παιδιών που μεγαλώνουν και με τους 2 γονείς.
Στα περισσότερα ευρωπαϊκά κράτη που οι αποφάσεις των δικαστηρίων επιτρέπουν την κοινή επιμέλεια όπου είναι εφικτό (εφόσον μπορούν και οι 2 γονείς και δεν υπάρχει καταδικαστική απόφαση εναντίων του ενός ή του άλλου ) έχουν περιορίσει τα προβλήματα και τις δυσκολίες . Αλλά κυρίως δίνουν την δυνατότητα στα παιδιά να μεγαλώνουν και με τους 2 γονείς και να μην τους είναι τόσος επώδυνος ο χωρισμός των δυο πιο αγαπητών προσώπων τους: της μητέρας και του πατέρα .

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ

news@emprosnet.gr
ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ ΜΗΤΥΛΗΝΗΣ
Δημοσιεύτηκε προσφάτως στην εφημερίδα σας, η απάντηση-παρέμβαση της γυναικείας οργάνωσης «ΑΠΟΛΙΣ» στην κοινωνιολογική έρευνα των κ.κ. Ε. Παπάνη και Π. Γιαβρίμη με θέμα την κακοποίηση των ανδρών (από τις συντρόφους τους και όχι μόνο).
Η με επιστημονικό τρόπο αναζήτηση της αλήθειας και η έγκυρη αποτύπωση της πραγματικότητας σχετικά με το φαινόμενο της βίας στις σχέσεις ανδρών-γυναικών, είναι εξαιρετικής σημασίας συμβολή στη γνώση. Καταρχάς κινητοποιεί άλλες ερευνητικές ομάδες να κάνουν νέες έρευνες με το ίδιο αντικείμενο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και κατά δεύτερο, τα συμπεράσματα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο βαθύτερης μελέτης για την αναζήτηση των πολιτικών, κοινωνικών και ψυχολογικών αιτίων που συμβάλλουν στην αύξηση ή όχι της ενδοοικογενειακής βίας, στην εμφάνιση νέων και περισσότερο επικίνδυνων μορφών βίας και μάλιστα νομιμοποιημένων, στη λήψη μέτρων κλπ.
Είναι γνωστό πως η βία είναι συστατικό της καθημερινότητας μας, η βία έχει αποθεωθεί στα βιβλία της ιστορίας, η βία είναι εργαλείο του πολιτικού-οικονομικού συστήματος μας, η βία έχει γίνει ψυχαγωγικό θέαμα. Ο νικητής και ο βάρβαρος γράφει την δική του λαμπρή και ένδοξη ιστορία, συσπειρώνει δίπλα του υποστηρικτές, αποθεώνεται από θαυμαστές και συνδετημόνες, παράγει τη δική του ηθική και το δικό του δίκαιο. Είναι αδιανόητο λοιπόν οι γυναίκες να είναι αμέτοχες από την ιδεολογία, τον πολιτισμό και την πολιτική της βίας, ή στην ιστορική διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης και σε κάθε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής δράσης οι ίδιες να παίζουν πάντοτε τον ρόλο του θύματος. Άραγε όλοι εμείς, σαν από κακή μας τύχη, βιώσαμε τα δείγματα Θάτσερ, Τσιλέρ, Κοντολίζα ?
Το φαινόμενο της βίας από οποιαδήποτε σκοπιά και αν εξετάζεται, πρέπει να ερευνάται συνολικά. Είναι ευθύνη των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων το όποιο μεμονωμένο περιστατικό να το αναδεικνύουν καταγγέλλοντας ταυτόχρονα και τα αίτια που το προκάλεσαν. Διαφορετικά το ίδιο το πρόβλημα, που στην πορεία εμφανίζεται με διαφορετική συνήθως μορφή, θα διαιωνίζεται. Συνεπώς:
1. Η γυναικεία οργάνωση «ΑΠΟΛΙΣ», που όπως δηλώνεται από τα μέλη της, χωρίς προσωπικά να έχω καμιά διάθεση να αμφισβητήσω τα λεγόμενα και τις καλές τους προθέσεις, έχουν ως στόχο την εξάλειψη της ενδο-οικογενειακής βίας και τη λειτουργία καταφυγίου για γυναίκες - θύματα βίας στο νομό της Λέσβου, θα έπρεπε να χαιρετήσει την έρευνα και να τιμήσει τους μελετητές που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα και φώτισαν μια σκοτεινή πτυχή του προβλήματος.
Πρέπει λοιπόν να επαναπροσδιορίσουν το σκοπό τους, υποστηρίζοντας όλα τα θύματα ενδο-οικογενειακής βίας, ανεξάρτητα από το φύλλο. Είναι βέβαιο τότε πως το γυναικείο κίνημα θα συμβάλλει αποφασιστικά στις αλλαγές νοοτροπίας, θα εμπλουτίσει με νέες αξίες το παιδαγωγικό σύστημα της χώρας μας, θα θεμελιώσει σε νέα βάση την έννοια των ανθρώπινων σχέσεων με ή χωρίς την συμμετοχή σε αυτές του ερωτικού στοιχείου.
Η εξασφάλιση προϋπολογισμών για την υποστήριξη προληπτικών πολιτικών, η ενίσχυση των παρεμβάσεων τους για την υποστήριξη των θυμάτων και όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν την θεραπευτική αντιμετώπιση των δραστών, θα έχει ευρύτερη κοινωνική αποδοχή και υποστήριξη αφού ο αγώνας τους θα αφορά όλα τα θύματα και όχι μια ομάδα μόνο.
Εάν η κυρίαρχη άποψη είναι πως για τα θύματα άνδρες ισχύει το «καλά να πάθουν», αυτή είναι μια παρωχημένη άποψη και τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για μια κοινωνική οργάνωση αλλά για ένα ιδιότυπο μόρφωμα οργάνωσης, με συντεχνιακά χαρακτηριστικά. Οι συντεχνίες βέβαια συνιστούν τους καλλίτερους πελάτες στο σημερινό πολιτικό μας σύστημα και είναι βέβαιο πως εξασφαλίζουν οφέλη άμεσα, αλλά στην πραγματικότητα είναι εμπόδια στην εξέλιξη της κοινωνίας και στην αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης.
2. Οποιοσδήποτε διαβάσει την μελέτη των Ε. Παπάνη και Π. Γιαβρίμη, δεν θα βρει υπαινιγμούς κατά των γυναικείων κινημάτων, δεν θα χαθεί σε γενικευμένες απλουστευτικές διαιρέσεις περί δυτικών και μη δυτικών κοινωνιών, δεν θα διαπιστώσει πως με το έργο τους συμβάλλουν στο να συνεχιστούν οι ακρωτηριασμοί των γυναικείων οργάνων, δεν θα αντιληφθεί πως είναι θιασώτες των βιασμών των γυναικών μετά από ένοπλες συγκρούσεις, δεν δείχνουν πως είναι ενάντιοι στις νομοθετικές κατακτήσεις και δεν φαίνεται πως επιδιώκουν την προσωπική προβολή, που άλλωστε αυτή σήμερα πετυχαίνεται ανέξοδα και ακοπίαστα με πολλούς άλλους τρόπους που τους γνωρίζουμε όλοι μας. Όλες αυτές οι κατηγορίες σε βάρος τους δημιουργούν ένταση, πυροδοτούν την εριστικότητα και διασπούν την συνοχή που πρέπει να έχουν τα κοινωνικά κινήματα για να πετύχουν τους κοινούς στόχους. Αυτοί άλλωστε πρέπει να στηρίζονται στην επιστημονική αλήθεια, να έχουν ταυτότητα δικαίου και να είναι πολύπλευροι.
Το ζήτημα δεν είναι να μην βιάζονται οι γυναίκες μετά από πολεμικές συγκρούσεις αλλά το να μην γίνονται οι πόλεμοι. Δεν είναι ανόητο το να ισχυρίζεται κανείς πως μπορεί ο βάρβαρος, όταν πριν λίγη ώρα σκότωνε, στη θέα μιας γυναίκας συγκινημένος να σταματήσει, γιατί του θύμισε τη μάνα του?. Άλλωστε μετά από όλα αυτά, ο ίδιος νικητής όντας, δεν θα παρελαύνει σαν ήρωας στις λεωφόρους, μέσα σε ιαχές θριάμβου που ακούγονται από γυναίκες και παιδιά?. Οι άνδρες είναι εκείνοι μόνο που αποκόπτουν τα γυναικεία όργανα ή υπάρχουν μανάδες (θύματα οι ίδιες) που συμφωνούν και συνδράμουν σε αυτή την αγριότητα? Πως βγαίνει το συμπέρασμα πως οι κύριοι Παπάνης και Γιαβρίμης με την μελέτη τους, υποστηρίζουν αυτή την πολιτισμική εξαλλοσύνη που οδηγεί τον έρωτα στο μαρασμό, τον άρτιο άνθρωπο σε ελλειμματικό?
Στη χώρα μας, που το πολιτικό σύστημα παραπαίει σήμερα κι αυτό φαίνεται από το ότι αδυνατεί να λύσει προβλήματα που σχετίζονται απλά και μόνο με την επιβίωση του Ελληνικού λαού, τα κοινωνικά κινήματα έχουν την ιστορική ευθύνη να παράγουν πολιτική. Η πολιτική πρόταση δεν επιμερίζεται και δεν μπορεί να αφορά ομάδες μόνο, αλλά εναρμονίζεται με το σύνολο των αξιών και των διεκδικήσεων ολόκληρου του λαού. Ο μεταξύ μας διάλογος λοιπόν δεν μπορεί να έχει συστατικό του το φανατισμό και το θυμό γιατί τότε παρεξηγούνται ή δεν γίνονται αντιληπτά τα όσα λέμε. Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να εξηγήσω τι εννοούν οι ερευνητές όταν αναφερόμενοι στο θεσμό του γάμου κάνουν λόγο για «άδηλο νοσηρό συμβόλαιο».
Υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Μία εξ αυτών είναι όταν έχουμε να κάνουμε με δύο ολοκληρωμένες προσωπικότητες που αποφασίζουν να πορευτούν μαζί, συντροφικά, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Τότε όλα τα προβλήματα αντιμετωπίζονται από κοινού και σε περίπτωση χωρισμού δίχως ιδιαίτερη αγωνία για το αύριο, συνεχίζουν την πορεία τους. Διατηρούν τις αναμνήσεις τους και όσα έφτιαξαν μαζί (παιδιά, περιουσία κλπ) τα προστατεύουν. Η άλλου είδους σχέση είναι εκείνη που ο κουτσός είναι στην πλάτη του τυφλού. Αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά έντονη γιατί υπάρχει εξάρτηση μεταξύ τους και η σκέψη του χωρισμού προκαλεί σε καθένα από αυτούς τρόμο. Οι παραχωρήσεις που κάνει ο ένας στον άλλο για να συνυπάρχουν είναι ανομολόγητες και εκποιούν αξίες που προκαλούν έκπληξη και πολλές φορές αγανάκτηση στους τρίτους. Όταν χωρίσουν, ο τυφλός σε κάθε βήμα σκοντάφτει. Τότε, κάθε στιγμή, αναθεματίζει τον σύντροφο του και τον χρεώνει για την αδυναμία του να πορευτεί, ενώ το ίδιο γίνεται και με τον κουτσό. Σε αυτή τη περίπτωση ότι απόκτησαν μαζί το τεμαχίζουν με οργή και τα κομμάτια εκσφενδονίζονται από τον ένα στον άλλο. Αυτές λοιπόν οι σχέσεις, που είναι ομολογουμένως οι περισσότερες και που έχουμε να κάνουμε με προσωπικότητες που έχουν συμπληρωματικές ψυχασθένειες είναι εκείνες που υπογράφουν σιωπηλά το «άδηλο νοσηρό συμβόλαιο».
Εκείνο που εντυπωσιάζει τον μελετητή της έρευνας είναι όχι όσα αναφέρονται σε αυτή αλλά τα άμεσα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτήν. Αν λοιπόν υπάρχει τόση σωματική και ψυχολογική βία ανάμεσα στους ενήλικες ποιες είναι οι συνέπειες στα παιδιά τους, πόση βία αυτά εισπράττουν, ποιος και με τι τρόπο μπορεί να τα προστατέψει αφού τα ίδια αδυνατούν να προστατευτούν από μόνα τους.
Δεν αρκεί ο εντοπισμός του ωμά βίαιου αλλά κάθε διεστραμμένου που την άσκηση βίας την έχει ανάγει σε τέχνη. Υπάρχουν αναφορές για το ότι ένας βασανιστής ξέπεφτε στα μάτια των συναδέλφων του όταν το θύμα που βασάνιζε πέθαινε, τον θεωρούσαν αδέξιο και άτεχνο.
Οι απαντήσεις σε αυτά τα δραματικά ερωτήματα θα πρέπει να αναζητηθούν άμεσα με νέες, γεμάτες τόλμη, μελέτες με στόχο να αποκαλύψουν ακόμα και τις πιο κομψές, έντεχνες και πολλές φορές νομιμοποιημένες μορφές βίας που ασκούνται στα παιδιά. Επειδή λοιπόν κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλήσει την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τα παιδιά, είναι αναγκαία η συστράτευση όλων των φορέων ώστε να γνωρίσουμε σε βάθος το φαινόμενο και να διαμορφώσουμε κοινές πολιτικές προτάσεις για την αντιμετώπιση του.
Κάθε γυναικεία οργάνωση λοιπόν, μπορεί και πρέπει να συνδράμει στην προσπάθεια αυτή και να στηρίξει όποιους αναλάβουν την πρωτοβουλία. Κατά τη γνώμη μου, εκείνοι που θα μπορούσαν να συμβάλλουν είναι οι αγαπητοί κύριοι Ε. Παπάνης και Π. Γιαβρίμης, που γνωρίζουν πολύ καλά τις πτυχές του θέματος.
Σας ευχαριστώ για την φιλοξενία.
Με εκτίμηση
Η

ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ ΛΕΣΒΟΥ

Απο την Εφημερίδα Του Νομού Λέσβου Εμπρός

www.emprosnet.gr


news@emprosnet.gr

ΒΗΜΑ ΔΙΑΛΟΓΟΥ

Περί της κακοποίησης των ανδρών και η ΑΠΟΛΙΣ

Γράφει ο ΗΛΙΑΣ ΤΣΑΜΟΥΡΓΚΕΛΗΣ
14/5/2008

Το θέμα της κακοποίησης των ανδρών στο πλαίσιο της ενδοοικογενειακής βίας και η παρέμβαση της γυναικείας οργάνωσης ΑΠΟΛΙΣ προκάλεσε ποικίλα σχόλια και παρεμβάσεις. Σήμερα, δημοσιεύουμε την παρέμβαση του Ηλία Τσαμουργκέλη, η οποία έχει ως εξής:

Δημοσιεύτηκε προσφάτως στην εφημερίδα σας, η απάντηση-παρέμβαση της γυναικείας οργάνωσης «ΑΠΟΛΙΣ» στην κοινωνιολογική έρευνα των κ. Ε. Παπάνη και Π. Γιαβρίμη με θέμα την κακοποίηση των ανδρών (από τις συντρόφους τους και όχι μόνο).
Η με επιστημονικό τρόπο αναζήτηση της αλήθειας και η έγκυρη αποτύπωση της πραγματικότητας σχετικά με το φαινόμενο της βίας στις σχέσεις ανδρών-γυναικών, είναι εξαιρετικής σημασίας συμβολή στη γνώση. Καταρχάς κινητοποιεί άλλες ερευνητικές ομάδες να κάνουν νέες έρευνες με το ίδιο αντικείμενο σε διαφορετικές χρονικές περιόδους και κατά δεύτερον, τα συμπεράσματα μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο βαθύτερης μελέτης για την αναζήτηση των πολιτικών, κοινωνικών και ψυχολογικών αιτίων που συμβάλλουν στην αύξηση ή όχι της ενδοοικογενειακής βίας, στην εμφάνιση νέων και περισσότερο επικίνδυνων μορφών βίας και μάλιστα νομιμοποιημένων, στη λήψη μέτρων κλπ.
Είναι γνωστό πως η βία είναι συστατικό της καθημερινότητάς μας, η βία έχει αποθεωθεί στα βιβλία της ιστορίας, η βία είναι εργαλείο του πολιτικού-οικονομικού συστήματός μας, η βία έχει γίνει ψυχαγωγικό θέαμα. Ο νικητής και ο βάρβαρος γράφει τη δική του λαμπρή και ένδοξη ιστορία, συσπειρώνει δίπλα του υποστηρικτές, αποθεώνεται από θαυμαστές και συνδαιτυμόνες, παράγει τη δική του ηθική και το δικό του δίκαιο. Είναι αδιανόητο λοιπόν οι γυναίκες να είναι αμέτοχες από την ιδεολογία, τον πολιτισμό και την πολιτική της βίας, ή στην ιστορική διαδρομή της ανθρώπινης εξέλιξης και σε κάθε επίπεδο κοινωνικής και πολιτικής δράσης οι ίδιες να παίζουν πάντοτε τον ρόλο του θύματος. Άραγε όλοι εμείς, σαν από κακή μας τύχη, βιώσαμε τα δείγματα Θάτσερ, Τσιλέρ, Κοντολίζα;
Το φαινόμενο της βίας από οποιαδήποτε σκοπιά και αν εξετάζεται, πρέπει να ερευνάται συνολικά. Είναι ευθύνη των πολιτικών και κοινωνικών οργανώσεων το όποιο μεμονωμένο περιστατικό να το αναδεικνύουν καταγγέλλοντας ταυτόχρονα και τα αίτια που το προκάλεσαν. Διαφορετικά το ίδιο το πρόβλημα, που στην πορεία εμφανίζεται με διαφορετική συνήθως μορφή, θα διαιωνίζεται. Συνεπώς:

1. Η γυναικεία οργάνωση «ΑΠΟΛΙΣ», που όπως δηλώνεται από τα μέλη της, χωρίς προσωπικά να έχω καμιά διάθεση να αμφισβητήσω τα λεγόμενα και τις καλές τους προθέσεις, έχουν ως στόχο την εξάλειψη της ενδο-οικογενειακής βίας και τη λειτουργία καταφυγίου για γυναίκες - θύματα βίας στο νομό της Λέσβου, θα έπρεπε να χαιρετήσει την έρευνα και να τιμήσει τους μελετητές που ασχολήθηκαν με αυτό το θέμα και φώτισαν μια σκοτεινή πτυχή του προβλήματος.
Πρέπει λοιπόν να επαναπροσδιορίσουν τον σκοπό τους, υποστηρίζοντας όλα τα θύματα ενδο-οικογενειακής βίας, ανεξάρτητα από το φύλλο. Είναι βέβαιο τότε πως το γυναικείο κίνημα θα συμβάλλει αποφασιστικά στις αλλαγές νοοτροπίας, θα εμπλουτίσει με νέες αξίες το παιδαγωγικό σύστημα της χώρας μας, θα θεμελιώσει σε νέα βάση την έννοια των ανθρώπινων σχέσεων με ή χωρίς τη συμμετοχή σε αυτές του ερωτικού στοιχείου.
Η εξασφάλιση προϋπολογισμών για την υποστήριξη προληπτικών πολιτικών, η ενίσχυση των παρεμβάσεών τους για την υποστήριξη των θυμάτων και όπως πολύ εύστοχα επισημαίνουν τη θεραπευτική αντιμετώπιση των δραστών, θα έχει ευρύτερη κοινωνική αποδοχή και υποστήριξη, αφού ο αγώνας τους θα αφορά όλα τα θύματα και όχι μια ομάδα μόνο.
Εάν η κυρίαρχη άποψη είναι πως για τα θύματα άνδρες ισχύει το «καλά να πάθουν», αυτή είναι μια παρωχημένη άποψη και τότε δεν μπορούμε να μιλάμε για μια κοινωνική οργάνωση αλλά για ένα ιδιότυπο μόρφωμα οργάνωσης, με συντεχνιακά χαρακτηριστικά. Οι συντεχνίες βέβαια συνιστούν τους καλύτερους πελάτες στο σημερινό πολιτικό μας σύστημα και είναι βέβαιο πως εξασφαλίζουν οφέλη άμεσα, αλλά στην πραγματικότητα είναι εμπόδια στην εξέλιξη της κοινωνίας και στην αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης.

2. Οποιοσδήποτε διαβάσει τη μελέτη των Ε. Παπάνη και Π. Γιαβρίμη, δεν θα βρει υπαινιγμούς κατά των γυναικείων κινημάτων, δεν θα χαθεί σε γενικευμένες απλουστευτικές διαιρέσεις περί δυτικών και μη δυτικών κοινωνιών, δεν θα διαπιστώσει πως με το έργο τους συμβάλλουν στο να συνεχιστούν οι ακρωτηριασμοί των γυναικείων οργάνων, δεν θα αντιληφθεί πως είναι θιασώτες των βιασμών των γυναικών μετά από ένοπλες συγκρούσεις, δεν δείχνουν πως είναι ενάντιοι στις νομοθετικές κατακτήσεις και δεν φαίνεται πως επιδιώκουν την προσωπική προβολή, που άλλωστε αυτή σήμερα πετυχαίνεται ανέξοδα και ακοπίαστα με πολλούς άλλους τρόπους που τους γνωρίζουμε όλοι μας. Όλες αυτές οι κατηγορίες σε βάρος τους δημιουργούν ένταση, πυροδοτούν την εριστικότητα και διασπούν τη συνοχή που πρέπει να έχουν τα κοινωνικά κινήματα για να πετύχουν τους κοινούς στόχους. Αυτοί άλλωστε πρέπει να στηρίζονται στην επιστημονική αλήθεια, να έχουν ταυτότητα δικαίου και να είναι πολύπλευροι.
Το ζήτημα δεν είναι να μη βιάζονται οι γυναίκες μετά από πολεμικές συγκρούσεις, αλλά το να μη γίνονται οι πόλεμοι. Δεν είναι ανόητο το να ισχυρίζεται κανείς πως μπορεί ο βάρβαρος, όταν πριν λίγη ώρα σκότωνε, στη θέα μιας γυναίκας συγκινημένος να σταματήσει, γιατί του θύμισε τη μάνα του; Άλλωστε, μετά από όλα αυτά, ο ίδιος νικητής όντας, δεν θα παρελαύνει σαν ήρωας στις λεωφόρους, μέσα σε ιαχές θριάμβου που ακούγονται από γυναίκες και παιδιά; Οι άνδρες είναι εκείνοι μόνο που αποκόπτουν τα γυναικεία όργανα ή υπάρχουν μανάδες (θύματα οι ίδιες) που συμφωνούν και συνδράμουν σε αυτή την αγριότητα; Πώς βγαίνει το συμπέρασμα πως οι κύριοι Παπάνης και Γιαβρίμης με τη μελέτη τους, υποστηρίζουν αυτή την πολιτισμική εξαλλοσύνη που οδηγεί τον έρωτα στο μαρασμό, τον άρτιο άνθρωπο σε ελλειμματικό;
Στη χώρα μας, που το πολιτικό σύστημα παραπαίει σήμερα κι αυτό φαίνεται από το ότι αδυνατεί να λύσει προβλήματα που σχετίζονται απλά και μόνο με την επιβίωση του ελληνικού λαού, τα κοινωνικά κινήματα έχουν την ιστορική ευθύνη να παράγουν πολιτική. Η πολιτική πρόταση δεν επιμερίζεται και δεν μπορεί να αφορά ομάδες μόνο, αλλά εναρμονίζεται με το σύνολο των αξιών και των διεκδικήσεων ολόκληρου του λαού. Ο μεταξύ μας διάλογος λοιπόν δεν μπορεί να έχει συστατικό του το φανατισμό και το θυμό γιατί τότε παρεξηγούνται ή δεν γίνονται αντιληπτά τα όσα λέμε. Αισθάνομαι λοιπόν την ανάγκη να εξηγήσω τι εννοούν οι ερευνητές όταν αναφερόμενοι στο θεσμό του γάμου κάνουν λόγο για «άδηλο νοσηρό συμβόλαιο».
Υπάρχουν πολλών ειδών σχέσεις μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας. Μία εξ αυτών είναι όταν έχουμε να κάνουμε με δύο ολοκληρωμένες προσωπικότητες που αποφασίζουν να πορευτούν μαζί, συντροφικά, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου. Τότε όλα τα προβλήματα αντιμετωπίζονται από κοινού και σε περίπτωση χωρισμού δίχως ιδιαίτερη αγωνία για το αύριο, συνεχίζουν την πορεία τους. Διατηρούν τις αναμνήσεις τους και όσα έφτιαξαν μαζί (παιδιά, περιουσία κλπ) τα προστατεύουν. Η άλλου είδους σχέση είναι εκείνη που ο κουτσός είναι στην πλάτη του τυφλού. Αυτή η σχέση είναι εξαιρετικά έντονη γιατί υπάρχει εξάρτηση μεταξύ τους και η σκέψη του χωρισμού προκαλεί σε καθένα από αυτούς τρόμο. Οι παραχωρήσεις που κάνει ο ένας στον άλλο για να συνυπάρχουν είναι ανομολόγητες και εκποιούν αξίες που προκαλούν έκπληξη και πολλές φορές αγανάκτηση στους τρίτους. Όταν χωρίσουν, ο τυφλός σε κάθε βήμα σκοντάφτει. Τότε, κάθε στιγμή, αναθεματίζει τον σύντροφο του και τον χρεώνει για την αδυναμία του να πορευτεί, ενώ το ίδιο γίνεται και με τον κουτσό. Σε αυτή τη περίπτωση ό,τι απόκτησαν μαζί το τεμαχίζουν με οργή και τα κομμάτια εκσφενδονίζονται από τον ένα στον άλλο. Αυτές λοιπόν οι σχέσεις, που είναι ομολογουμένως οι περισσότερες και που έχουμε να κάνουμε με προσωπικότητες που έχουν συμπληρωματικές ψυχασθένειες είναι εκείνες που υπογράφουν σιωπηλά το «άδηλο νοσηρό συμβόλαιο».
Εκείνο που εντυπωσιάζει τον μελετητή της έρευνας είναι όχι όσα αναφέρονται σε αυτή, αλλά τα άμεσα ερωτήματα που προκύπτουν από αυτήν. Αν λοιπόν υπάρχει τόση σωματική και ψυχολογική βία ανάμεσα στους ενήλικες ποιες είναι οι συνέπειες στα παιδιά τους, πόση βία αυτά εισπράττουν, ποιος και με τι τρόπο μπορεί να τα προστατέψει, αφού τα ίδια αδυνατούν να προστατευτούν από μόνα τους.
Δεν αρκεί ο εντοπισμός του ωμά βίαιου, αλλά κάθε διεστραμμένου που την άσκηση βίας την έχει ανάγει σε τέχνη. Υπάρχουν αναφορές για το ότι ένας βασανιστής ξέπεφτε στα μάτια των συναδέλφων του όταν το θύμα που βασάνιζε πέθαινε, τον θεωρούσαν αδέξιο και άτεχνο.
Οι απαντήσεις σε αυτά τα δραματικά ερωτήματα θα πρέπει να αναζητηθούν άμεσα με νέες, γεμάτες τόλμη, μελέτες με στόχο να αποκαλύψουν ακόμα και τις πιο κομψές, έντεχνες και πολλές φορές νομιμοποιημένες μορφές βίας που ασκούνται στα παιδιά. Επειδή λοιπόν κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλήσει την αγάπη και το ενδιαφέρον του για τα παιδιά, είναι αναγκαία η συστράτευση όλων των φορέων, ώστε να γνωρίσουμε σε βάθος το φαινόμενο και να διαμορφώσουμε κοινές πολιτικές προτάσεις για την αντιμετώπισή του.
Κάθε γυναικεία οργάνωση λοιπόν, μπορεί και πρέπει να συνδράμει στην προσπάθεια αυτή και να στηρίξει όποιους αναλάβουν την πρωτοβουλία. Κατά τη γνώμη μου, εκείνοι που θα μπορούσαν να συμβάλλουν είναι οι αγαπητοί κύριοι Ε. Παπάνης και Π. Γιαβρίμης, που γνωρίζουν πολύ καλά τις πτυχές του θέματος.

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία
Με εκτίμηση
Ηλίας Τσαμουργκέλης

.

ΑΓΝΩΣΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΕΜΠΡΟΣ

Η ΓΙΑΓΙΑ ΜΟΥ, ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ

Θυμάμαι πολύ τις ώρες που έζησα με τη γιαγιά μου, τις ιστορίες, παραμύθια και αποφθέγματα που μου διηγήτο. Ενα από αυτά έχει ως εξής:
Κάποτε, έπιασαν ένα κακοποιό νεαρής ηλικίας και τον καταδίκασαν σε θάνατο.
Ως τελευταία του επιθυμία μπροστά στο απόσπασμα, ζήτησε να δει και να φιλήσει τελευταία φορά τη μητέρα του.
Ηλθε λοιπόν η μητέρα του και έσκυψε για να φιλήσει τον πολυαγαπημένο γιο της.
Τότε, με μανία ο κακοποιός γιος απότομα άρπαξε και με άγρια δαγκωματιά έκοψς τη γλώσσα της μητέρας του. Οταν όλοι έτρεξαν και τον ρώτησαν γιατί το έκανε αυτό, απευθυνόμενος προς τη μητέρα του με την οποία ήταν δεμένος πάρα πολύ και του έκανε όλα τα χατήρια, της είπε:
Σου έκοψα τη γλώσσα γιατί όταν έπρεπε να με μαλώσεις για τις πονηριές, παγαποντιές, κακίες και ατασθαλίες που έκανα από μικρός, μου έλεγες δεν πειράζει, μικρός εισαι, δεν ξέρεις. Εσύ φταις λοιπόν που έφθασα σ'αυτό το σημείο να με οδηγήσουν στο απόσπασμα και να καταστραφώ.
Γιατί άραγε ο μυθοποιός αναφέρει την παρακίνηση της μητέρας, την υπερβολική αγάπη μητέρας-παιδιού, την γλώσσα της και την γυναικεία πονηριά?

Εμείς, οι γυναίκες, το αδύνατο φύλο! ( Θεοχαρίδου Αντωνία , εκπαιδευτικός , συγγραφέας )

Γιατί μας είναι τόσο δύσκολο να πάψουμε να μονοπωλούμε τον χαρακτηρισμό

« αδύνατο φύλο»;

Γιατί οι « φεμινίστριες» δε μπορούν να πιστέψουν ότι, πέρα από τα
εκατομμύρια γυναικών που καταπιέζονται πάνω στον πλανήτη, υπάρχει και
ένας μεγάλος αριθμός ανδρών που βιώνουν την καταπίεση με παρόμοιο
τρόπο, μέσα σε μια σχέση, σ΄ ένα γάμο, στον εργασιακό χώρο;

Γιατί αρνούνται να πιστέψουν ότι υπάρχουν πατεράδες που λατρεύουν στην
κυριολεξία τα παιδιά τους και πονάν όταν αναγκάζονται να τα
αποχωριστούν;

Γιατί αδυνατούν να πιστέψουν ότι και οι άντρες έχουν συναισθήματα; Ότι
και οι άντρες αγαπάν και μάλιστα πολύ δυνατά και νοιάζονται για τη
σύντροφό τους; Αν δεν συνέβαινε αυτό, αν πιστεύαμε ότι στ΄ αλήθεια όλοι

οι άντρες δεν έχουν καρδιά, πώς, τότε, εμείς οι γυναίκες ζητάμε , με
κάθε τρόπο, απ΄ αυτούς «τους άκαρδους» να μας αγαπάν και να μας
νοιάζονται;

Και τότε, γιατί ένας άντρας που μπορεί να αγαπήσει μια γυναίκα και να
κάνει θυσίες γι΄ αυτή, να μη μπορεί να κάνει το ίδιο και για το παιδί
του;

Κι αν αυτοί οι πατεράδες που διεκδικούν με κάθε τρόπο το δικαίωμα να
είναι δίπλα στα παιδιά τους δεν είναι ούτε 23.000, ούτε 10.000, ούτε
καν 1000; Κι αν είναι στην πραγματικότητα 10 ή 100; Και τι μ΄ αυτό; Δεν

αξίζει να τους στηρίξουμε και να τους χειροκροτήσουμε, μήπως και
αποτελέσουν φωτεινό παράδειγμα και για τους άλλους, τους αδιάφορους;-
που δεν είναι και λίγοι-

Γιατί πρέπει εμείς οι γυναίκες να παριστάνουμε συνέχεια τις
καταπιεσμένες, ακόμη και όταν δεν είμαστε στ΄ αλήθεια; Τι άλλο παρά
ανασφάλεια δηλώνει αυτό;

Μήπως μας αρέσει να προσποιούμαστε το «αδύνατο φύλο», καθώς εκείνο
που έχουμε ανάγκη από την γυναικεία φύση μας είναι ένα δυνατό αντρικό
χέρι που θα μας στηρίξει; Δεν αρκεί να έχουμε λύσει το πρόβλημα της
ποσόστωσης , το συνταξιοδοτικό, τα προβλήματα των μειονοτήτων και του
Τρίτου κόσμου, για να μπορέσουμε να αντέξουμε την δύσκολη
καθημερινότητά μας, πρέπει να τα έχουμε βρει με τον ίδιο μας τον εαυτό
και να πάψουμε να διεκδικούμε μερίδιο από την δυστυχία των άλλων.

ΑΣ ΑΝΟΙΞΟΥΜΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ (Α. Θεοχαριδου)

Ας ανοίξουμε, επιτέλους, τα μάτια!

Θεοχαρίδου Αντωνία, εκπαιδευτικός, συγγραφέας.

Ο κόσμος των χωρισμένων είναι ένας αλλιώτικος κόσμος, ένας κόσμος γεμάτος ίντριγκες, μίση, εγωισμούς, κακίες, αρρώστιες… και κυρίως αυταπάτες που τον συντηρούν έτσι ακούραστα βασανιστικό για χρόνια ολόκληρα, καθώς τα πάθη ανακυκλώνονται και δηλητηριάζουν πολλές ζωές, οδηγώντας τες στην εξόντωση. Η μόνη ελπίδα για να γλιτώσει κάποιος είναι να πάψει να έχει αυταπάτες, όσο είναι ακόμη καιρός.

Ποιες όμως είναι αυτές οι αυταπάτες που μας τυφλώνουν και δε μπορούμε να διακρίνουμε την αλήθεια από το ψέμα, το καλό από το κακό, το συμφέρον μας από τη ζημία μας;

Πρώτη αυταπάτη. Η σούπερ μαμά. Η υπέρ-μάνα. Η μάνα που μπορεί να καταφέρει τα πάντα, που μπορεί να αναλάβει όσους ρόλους χωράει το μυαλό μας. Τι συμβαίνει στην πραγματικότητα;

Οι γυναίκες παρασυρμένες συχνά από τα αρνητικά συναισθήματα που γεννάει δίχως αμφιβολία ένα διαζύγιο, όταν μάλιστα υπάρχει στη μέση και ο πληγωμένος εγωισμός από την απόρριψη, φτάνουν στο σημείο να ξεπεράσουν τον ίδιο τους τον εαυτό και να διεκδικήσουν την αποκλειστικότητα του μεγαλώματος και της ανατροφής του παιδιού ή των παιδιών τους, θέλοντας με αυτό τον τρόπο, από τη μια, να απαξιώσουν τελείως τον πρώην σύντροφό τους και, από την άλλη, να κερδίσουν την αποκλειστική αγάπη των παιδιών τους. Και έτσι κάνουν ένα θανάσιμο λάθος και πέφτουν μέσα στην παγίδα που έχουν ετοιμάσει για τον πρώην. Για τον απλούστατο λόγο ότι η σούπερ γυναίκα, η τέλεια μάνα, η κουβαλήτρια, η στήλη του σπιτιού, αργά ή γρήγορα τσακίζεται κάτω από το αφόρητο βάρος των πολλών της υποχρεώσεων, φθείρεται σιγά- σιγά σαν άνθρωπος και οδηγείται σε αδιέξοδο αφού δεν της μένει σχεδόν τίποτε για τον εαυτό της. Και αυτό το αδιέξοδο την κάνει ακόμη πιο εκδικητική. Η σούπερ μάνα είναι, λοιπόν, μια αυταπάτη.

Μήπως θα έπρεπε οι γυναίκες να σκεφτούν καλύτερα πιο είναι το συμφέρον τους;

Μήπως θα έπρεπε να δώσουν μεγαλύτερη βαρύτητα στην προσωπική τους εξέλιξη και σε άλλους τομείς της ζωής τους έτσι ώστε να γίνουν ολοκληρωμένα και ευτυχισμένα άτομα;

Μήπως δεν θα πρέπει να αρνούνται την συμμετοχή των πρώην συζύγων τους στο μεγάλωμα των παιδιών όταν αυτοί το επιθυμούν πραγματικά, βάζοντας πάνω από όλα το καλό των παιδιών τους; (Αυτό πονάει πολύ, βέβαια, όμως…απελευθερώνει!)

Δεύτερη αυταπάτη. Ο πατέρας –θύμα. Ο «καημένος» ο άντρας, αυτός που αναγκάζεται, δήθεν, να στερηθεί τα παιδιά του, επικαλούμενος του κόσμου τα προσχήματα, ότι δηλαδή «αυτό επιβάλλει το δικαστήριο» ή ότι «το μεγάλωμα των παιδιών είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση». Αυτός είναι ένας απλός βολεψάκιας που επαναπαύεται πίσω από τις δικαστικές αποφάσεις περί επιμέλειας και διατροφής και συνεχίζει τη ζωούλα του ανενόχλητος, έχοντας ήσυχη τη συνείδησή του. Θεωρεί ότι εκτελεί το χρέος του απέναντι στα παιδιά του υποδυόμενος τον σπόνσορα και υποστηρίζει, μάλιστα, ευθαρσώς ότι η πρώην έχει αναλάβει αποκλειστικά το μεγάλωμα των παιδιών, με καθαρά δική της θέληση.

Μήπως, τελικά, οι γυναίκες πρέπει να το ξανασκεφτούν καλύτερα και να μοιραστούν με τους άντρες το βαρύ φορτίο του μεγαλώματος και της ανατροφής ενός παιδιού, για το καλό όλων; Άντρες και γυναίκες έχουν τα ίδια δικαιώματα για προσωπική ολοκλήρωση, και τα παιδιά έχουν επίσης το δικαίωμα να ζουν και να συναναστρέφονται και με τους δυο γονείς.

Τρίτη αυταπάτη. Το να νομίζουμε ότι την αγάπη του παιδιού την κερδίζει πάντα εκείνος που ζει μαζί με το παιδί, δηλητηριάζοντάς του την ψυχή με αρνητικά συναισθήματα για τον άλλο γονιό. Το παιδί ξέρει ποιος το αγαπά πραγματικά και ποιος το χρησιμοποιεί.

Τέταρτη αυταπάτη. Τα τέλεια παιδιά. Το να πιστέψουμε ότι τα παιδιά μας θα αναγνωρίσουν τις θυσίες που κάναμε για το υποτιθέμενο καλό τους και θα μας τις ανταποδώσουν. Τα παιδιά δεν είναι κτήμα κανενός και δεν έχουμε το δικαίωμα να τα χρησιμοποιούμε σαν όπλα στον δίκαιο ή άδικο πόλεμο με τον πρώην σύντροφο. Αν εμείς οι γονείς καταλάβουμε ότι ο ρόλος μας είναι απλά να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γίνουν ολοκληρωμένοι άνθρωποι και να τους μάθουμε να ξεχωρίζουν την αλήθεια από το ψέμα, το καλό από το κακό, τότε θα έχουμε πετύχει σαν γονείς και θα έχουμε τη χαρά να τα δούμε, κάποια στιγμή, να ανοίγουν τα δικά τους φτερά και να πετάν μακριά μας για να διεκδικήσουν, αυτόνομα πια, την δικιά τους ευτυχία.

Άντρες και γυναίκες, μάνες και πατεράδες, ας κάνουμε εκεχειρία, για το καλό όλων μας.

Ας αναλογιστούμε πόσο πολύ ζημιώνουμε οικονομικά τα παιδιά μας με το να εμπλεκόμαστε σε ατέλειωτούς δικαστικούς αγώνες και από πόσα πράγματα τα στερούμε, όταν δεν έχουμε την ψυχική μας ισορροπία. Είναι ποτέ δυνατόν ένα παιδάκι να είναι ευτυχισμένο και ήρεμο όταν στερείται έναν από τους δυο γονείς; Και οι δυο γονείς, και ο πατέρας και η μάνα, έχουν δικαίωμα στην αγάπη του παιδιού, και το παιδί έχει δικαίωμα στην αγάπη και των δυο.

Μήπως ο κόσμος μας θα γινόταν καλύτερος αν παύαμε να έχουμε αυταπάτες;

Αν οι γυναίκες αποφάσιζαν να ελαφρύνουν λίγο από το αβάσταχτο βάρος της αποκλειστικής ανατροφής των παιδιών τους;

Αν και οι άντρες έπαιρναν πιο σοβαρά το ρόλο τους ως πατέρες;

Μήπως τα πράγματα θα ήταν καλύτερα για όλους;

Μήπως θα επέρχονταν ισορροπία;

Και μήπως, τότε, έχοντας και τα δυο φύλα τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις σαν γονείς, θα είχαν και τις ίδιες ευκαιρίες να γίνουν καλύτεροι γονείς και καλύτεροι άνθρωποι ;

Θέλει αγώνα και χρόνο για να αλλάξει η λανθασμένη νοοτροπία . Αξίζει, όμως, να αγωνιστούμε για τα ίδια μας τα παιδιά.

Ίσως, τελικά, θα έπρεπε να δούμε με πιο θετικό βλέμμα τους πατεράδες που διεκδικούν το δικαίωμά τους να έχουν τακτική επαφή με τα παιδιά τους και να συμμετέχουν με συνέπεια και υπευθυνότητα στο μεγάλωμα και στην ανατροφή τους.

Ας προσπαθήσουμε να ξεφύγουμε από την εμμονή των στερεότυπων που θεοποιούν τις μάνες και καταδικάζουν τους πατεράδες.

Ας ακούσουμε τα λόγια του μεγάλου δασκάλου του Γρηγορίου του Ναζιανζηνού (Λόγος ΙΖ΄ 6-7) που, μιλώντας για την ισότητα των δυο φύλων, λέει:

« Ένας είναι ο δημιουργός του άντρα και της γυναίκας, ένα χώμα είναι και οι δυο, μια μορφή, ένας νόμος, ένας θάνατος, μια ανάσταση (υπάρχει για αυτούς). Με τον ίδιο τρόπο έχουμε γίνει από έναν άντρα και από μια γυναίκα. Ένα χρέος οφείλεται λοιπόν, από τα παιδιά προς τους γονείς. Πώς, λοιπόν, εσύ απαιτείς συζυγική πίστη και δεν την αντιπροσφέρεις; Πώς εσύ θεσπίζεις νόμους άνισους ενώ είσαι ισότιμο σώμα;»