Νέο καταπληκτικό βιβλίο: Τα πέπλα της κόλασης. Αξίζει να το διαβάσετε στην παραλία, φέτος

Ελένη Βεζύρογλου

Θα μπορούσε ο έρωτας ν’ αγγίξει και να ξεπεράσει τα όρια της αυταπάρνησης; Θα μπορούσε μια γυναίκα να διεκδικήσει τον άντρα που αγαπά, ισορροπώντας σ’ έναν κόσμο γεμάτο μυστηριώδη γεγονότα όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος από σκοτεινές δυνάμεις μαγείας;
Ο Στράτος κι η Λητώ, εγκλωβίζονται σε μια δίνη γεγονότων που ακολουθεί την αναζήτηση της κληρονόμου ενός μυστηριώδους σπιτιού. Βιώνουν μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου που την έχουν δημιουργήσει τραγικοί θάνατοι σε παράξενα ατυχήματα, κλειστά στόματα, κι η φυσιογνωμία μιας μάγισσας και των απογόνων της, δραματικές γυναικείες φιγούρες που δε γνωρίζουν τίποτε για το παιχνίδι της μοίρας εναντίον τους. Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα, δεσπόζει η αναζήτηση του ερωτικού πάθους αλλά κυρίως η δυνατή αγάπη που φτάνει στην αυταπάρνηση και γεννά διλήμματα κι απρόσμενες ανατροπές.
«Τέσσα». Αυτή η σειρήνα, σε λίγο, θα κρατά στα χέρια της την καρδιά του Στράτου. Κι εκείνος; Τί μπορεί να κατευθύνει τις επιλογές του; Η δύναμη της αγάπης; Η δύναμη της μαγείας; Η μοίρα;

Αποτελέσματα έρευνας στη Κύπρο για μονογονείς & διαζύγια

8.0 Ανάλυση Αποτελεσµάτων Έρευνας www.sociology.org.cy/
8.1 Εννοιολογικός προσδιορισµός του όρου «µονογονεϊκή οικογένεια»
.....................................................................
8.10 H περίπτωση των διαζευγµένων και των εν διαστάση µόνων-γονέων
Η σταθερή αύξηση της συχνότητας των διαζυγίων τα τελευταία χρόνια στην Κύπρο οδηγεί
ταυτόχρονα και στη ραγδαία αύξηση των µονογονεϊκών οικογενειών. Σηµαντικός είναι πλέον ο
αριθµός των ζευγαριών και των παιδιών που βιώνουν τις αλλαγές που επιφέρει ένα διαζύγιο σε
πολλούς τοµείς της ζωής τους. Οι λόγοι για τους οποίους καταλήγει ένα ζευγάρι στο διαζύγιο
είναι συνήθως ένας συνδυασµός παραγόντων. Σε µια έρευνα που έγινε στις Η.Π.Α. από τους
Whishman, Dixon και Johnson (1998) τα κυριότερα προβλήµατα που είχαν αναφερθεί από τα
ζευγάρια που έλαβαν µέρος ήταν: οι διαµάχες σχετικά µε την εξουσία, η απουσία αισθηµάτων
αγάπης, η φτωχή επικοινωνία, οι εξωσυζυγικές σχέσεις και οι µη ρεαλιστικές προσδοκίες για το
γάµο.
Τα αποτελέσµατα της ποσοτικής έρευνας στη δική µας περίπτωση δείχνουν παρόµοιες τάσεις µε
την προαναφερόµενη έρευνα. Η συντριπτική πλειοψηφία των µόνων-γονέων ανέφεραν µια σειρά
από λόγους που τους ώθησαν στο να πάρουν διαζύγιο, ενώ πολύ λίγοι ήταν αυτοί που ανέφεραν
ένα µόνο λόγο. Οι βασικότεροι λόγοι που συνέτειναν στο να βρίσκονται οι µόνοι-γονείς του
δείγµατος σε διάσταση ή να έχουν πάρει διαζύγιο, είναι κατά σειρά ιεράρχησης οι ακόλουθοι:
1. «Έλλειψη επικοινωνίας» (64,4%)
2. «Εντάσεις και τσακωµοί µεταξύ του/της συζύγού µου και εµένα» (57%)
3. «Ψυχολογική βία απέναντι σε µένα ή/και τα παιδιά» (48,9%)
4. «Ασυµβατότητα χαρακτήρων/προσωπικότητας» (48,9%)
5. «Μη ικανοποιητική εκτέλεση των υποχρεώσεων του/της συζύγου στην οικογένεια και
στην ανατροφή των παιδιών» (45%)
6. «Οικονοµικά προβλήµατα» (44,1%)
7. «Πλήξη/έλλειψη ενδιαφέροντος για τη σχέση µας» (35,4%)
8. «Σωµατική βία απέναντι σε µένα ή/και τα παιδιά» (34,5%)
9. «Ερωτική σχέση του/της συζύγου µε αλλοδαπό/η
50» (31,5%)
10. «Ερωτική σχέση του/της συζύγου µε Κύπριο/α» (29,5%)
11. «Παθολογική ζήλια» (26,6%)
12. «Επεµβάσεις τρίτων» (25,5%)
13. «Σεξουαλικά προβλήµατα» (19,4%)
Βοηθήστε τα φτωχά παιδιά των διαζυγίων:

http://www.gofundme.com/d3k9e0

file:///C:/Documents%20and%20Settings/user/%CE%A4%CE%B1%20%CE%AD%CE%B3%CE%B3%CF%81%CE%B1%CF%86%CE%AC%20%CE%BC%CE%BF%CF%85/Downloads/%CE%91%CF%80%CE%BF%CF%84%CE%B5%CE%BB%CE%AD%CF%83%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%91%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CF%85%CF%83%CE%B7-%CE%88%CF%81%CE%B5%CF%85%CE%BD%CE%B1%CF%82.pdf

Δέστε και τις έρευνες του ΣΥΓΑΠΑ:

www.sos-sygapa.eu

Ο ευαίσθητος μουσικός που σκότωσε τη γυναίκα του για την επιμέλεια παιδιών

«Έσπασαν» τα ισόβια για τον 42χρονο καθηγητή μουσικής Γιάννη Κατσιλάμπρο, ο οποίος δολοφόνησε τη σύζυγό του Παναγιώτα Μαζαράκη και μετά την τσιμέντωσε σε πάρκο κοντά στο σπίτι τους στη Φιλοθέη.

Το Εφετείο, έκρινε ότι ο 42χρονος σκότωσε την άτυχη 36χρονη από πρόθεση και σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, ενώ του αναγνώρισε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, μειώνοντας την ποινή του στα 20 χρόνια κάθειρξη.

Το δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς του Κατσιλάμπρου περί βρασμού ψυχής και ελαττωμένου καταλογισμού, όπως επίσης και το ελαφρυντικό της προηγούμενης ανάρμοστης συμπεριφοράς του θύματος.

Πρωτόδικα ο 44χρονος σήμερα μουσικός είχε καταδικαστεί σε ισόβια κάθειρξη, καθώς η έδρα του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου της Αθήνας τον έκρινε ομόφωνα ένοχο χωρίς να του αναγνωρίσει ελαφρυντικά.

Στην απολογία του ο δράστης τόσο προανακριτικά όσο και στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο υποστήριξε πως έπειτα από έναν ακόμη καβγά τους, χτύπησε με ένα σίδερο την Παναγιώτα Μαζαράκη στο κεφάλι και στη συνέχεια, αφού το θύμα σωριάστηκε στο πάτωμα,  της έβγαλε τα ματωμένα ρούχα, έπλυνε το άψυχο σώμα της στην μπανιέρα και την τύλιξε με δύο σακούλες και ένα σεντόνι. Έπειτα δοκίμασε να τη θάψει αρχικά στο φρεάτιο του ασανσέρ και μετά κάτω από το σπίτι του σκύλου. Καθώς οι προσπάθειές του έπεσαν στο κενό, ο 38χρονος καθηγητής μουσικής έβαλε το πτώμα της στο πορτμπαγκάζ του αυτοκινήτου και το πέταξε σε κάδο σκουπιδιών στην Παιανία. Λίγες ώρες αργότερα επέστρεψε, πήρε ξανά τη σορό και την μετέφερε δίπλα στο σπίτι τους, στο πάρκο Πικιώνη, όπου την έθαψε.

Ο δικηγόρος του 42χρονου καθηγητή μουσικής, δήλωσε ότι η απόφαση ήταν ορθή δίκαιη, αφού όπως είπε υπήρξαν πάρα πολλές αποδεικτικές δυσχαίριες.

Από την πλευρά της, η οικογένεια της αδικοχαμένης σολίστ, μέσω του δικηγόρου της Φ. Μαζαράκη, δήλωσε:

«Έσπασαν τα ισόβια μεν, αλλά επί της ουσίας πρόκειται για μία ποινή εικοσαετούς κάθειρξης. Δεν έγιναν δεκτοί οι ισχυρισμοί περί ψυχικού βρασμού την ώρα της δολοφονίας. Από πρόθεση δολοφόνησε την Παναγιώτα. Αυτή είναι μια δικαίωση για την οικογένεια και ηθικά είναι μια ανακούφιση».

Κατηγορούμενος: «Ο έντονος καυγάς με οδήγησε στο έγκλημα»

Ο 42χρονος κατά τη διάρκεια της απολογίας του ξέσπασε σε λυγμούς και προσπάθησε να πείσει τους δικαστές ότι είχε προηγηθεί έντονος καυγάς με το θύμα που τον οδήγησε στο έγκλημα, όταν η σύζυγός του αμφισβήτησε την πατρότητα της κόρης τους.

«Με έθιξε, έθιξε τον  ανδρισμό μου. Τώρα, εκ των υστέρων,  καταλαβαίνω πως το είπε για να με τρελάνει… Δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου. Τον μισώ, δεν αντέχω που τον βλέπω στον καθρέφτη», είπε ο κατηγορούμενος ο οποίος αναφερόμενος στο περιστατικό υποστήριξε πως η σύζυγός του τον απείλησε με μαχαίρι.

«Πήρε από το συρτάρι της κουζίνας το μαχαίρι και μου επιτέθηκε, εγώ έφυγα, ανέβηκα πάνω και μπήκα στο υπνοδωμάτιο, εκείνη με ακολούθησε φωνάζοντας «θα σε σκοτώσω». Τότε πήρα το σίδερο και τη χτύπησα στο κεφάλι. Αμέσως σηκώθηκε και μου είπε τι έκανες ρε μ...κα, θα σε κλείσω για πάντα στη φυλακή. Τότε τη χτύπησα με δύναμη, με γροθιά στο στήθος. Εκείνη έπεσε κι έμεινε ακίνητη. Προσπάθησα να τη συνεφέρω αλλά μάταια. Μόλις κατάλαβα τι είχε συμβεί με έπιασε πανικός. Η πρώτη σκέψη μου ήταν να αυτοκτονήσω. Μετά όμως σκέφτηκα να αποκρύψω το γεγονός, μήπως και κατορθώσω να μεγαλώσω τα παιδιά μου» υποστήριξε ο κατηγορούμενος.

Ο κατηγορούμενος στη συνέχεια όπως είπε, έθαψε και τσιμέντωσε το πτώμα στο πάρκο Πικιώνη, από πανικό, ενώ επέρριψε ευθύνες στον εαυτό του γιατί όπως είπε έπρεπε να είχε φύγει από την αρχή του καυγά.

Είπε ακόμη ότι είχαν συχνούς τσακωμούς εξαιτίας οικονομικών προβλημάτων, ενώ υποστήριξε πως η σύζυγός του χειροδικούσε σε βάρος του και του μιλούσε άσχημα.

«Προτιμούσε να κάνει έναν καυγά και να ξεσπάσει πάνω μου σαν να ήμουν σάκος του μποξ, παρά να λύσει το πρόβλημα. Το ότι εγώ ήμουν 2μετρα κι εκείνη 1.60 δεν σημαίνει ότι δεν με χτυπούσε. Κι ο μεγαλύτερος πόνος είναι ο ψυχικός. Χίλιες φορές να με χτυπούσε ένας μπράβος παρά η 1.60μ γυναίκα μου, που αγαπούσα», είπε ο κατηγορούμενος.

http://www.star.gr/Pages/Ellada.aspx?art=232303&artTitle=espasan_ta_isovia_gia_ton_kathigiti_pou_dolofonise_kai_tsimentose_ti_gynaika_tou

Το ροζ βίντεο για τη Φαίη

Με εκβίαζε με ροζ βίντεο αποκαλύπτει η αδελφή της άτυχης Φαίης

Φως στην υπόθεση που συγκλόνισε το πανελλήνιο προσπαθεί να ρίξει η ελληνική Δικαιοσύνη. Μία καταγγελία της αδερφής της Φαίης Μπλάχα όμως περιπλέκει τα γεγονότα. Ξημερώματα της 6ης Απριλίου του 2013. Η Φαίη δέχεται ένα τηλεφώνημα από τον Βαγγέλη Στεφανάκη, με τον οποίο διατηρεί σχέση τέσσερις μήνες. Κλείνουν το μοιραίο ραντεβού στην περιοχή της Νέας Μάκρης, λίγα μέτρα από το σπίτι της. Στη μέση του δρόμου, διαφωνούν και διαπληκτίζονται.

Τότε ο 26άχρονος την ξυλοκοπά με απίστευτη αγριότητα.

«Ο κατηγορούμενος, ευρισκόμενος σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, σκότωσε την Ευθυμία – Αθανασία (Φαίη) Μπλάχα, χτυπώντας τη με γροθιές στο πρόσωπο, στο κεφάλι και το σώμα, εκμεταλλευόμενος την υπέρτερη σωματική του δύναμη» αναφέρει το βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών. Κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις, αιμάτωμα στο αριστερό μάτι με επέκταση στο ζυγωματικό, εκδορές,κάκωση στο δεξί χέρι και μώλωπες – τραύματα σε όλο της το σώμα περιγράφει ο ιατροδικαστής.

Ο Στεφανάκης αργότερα θα ισχυριστεί ότι τη χτύπησε μόνο μία φορά με την παλάμη του στο αριστερό μάτι και η άτυχη κοπέλα τραυματίστηκε από την πτώση της στον προφυλακτήρα του αυτοκινήτου του.

Με αυτό φαίνεται να τη μετέφερε σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο, αφού πρώτα έκανε στάση στο σπίτι φίλου του, για να ζητήσει τη βοήθειά του. Λίγο αργότερα θα επικοινωνήσει και με την αδελφή της Φαίης, Μαρία – Έλενα, με την οποία, όπως παραδέχτηκε, διατηρούσε παράλληλη σχέση, για να σχεδιάσουν την κάλυψη του ξυλοδαρμού. «Τη Φαίη τη βρήκα τυχαία στην άκρη του δρόμου, χτυπημένη, κάτω από ένα φοίνικα» θα πει. Η ιστορία τους δεν πείθει. Στη συνέχεια, ο καθένας θα επιλέξει τη δική του υπερασπιστική γραμμή, κατηγορώντας ουσιαστικά ο ένας τον άλλο.

Όπως αναφέρει δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», λίγο αργότερα εκείνος ισχυρίζεται: «Στο νοσοκομείο μάς ζήτησαν ένα συγγενή. Κάλεσα την αδελφή της, η οποία ήρθε. Αυτή μου είπε να μην κλαίω, να μην πάω στην αστυνομία και ότι θα τα κανόνιζε. Εγώ ήμουν σε σοκ και δεν μπορούσα να σκεφτώ».

Η αδελφή του θύματος θα υποστηρίξει: «Με εκβίαζε με ένα «ροζ» βίντεο, όπου είχε βιντεοσκοπήσει ερωτική μας συνεύρεση. Με απειλούσε ότι θα το έδειχνε στην οικογένειά μου, στο σύζυγό μου και στο Internet. Μου είπε ότι ακόμη και φυλακή να πήγαινε, όταν έβγαινε, θα μας έκανε μεγάλο κακό». τρελο κουνέλι. www.sos-sygapa.eu

«Η δίκη» του Φραντς Κάφκα. Κούντερα

Η Δίκη  WWW.SOS-SYGAPA.EU

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αυτό το λήμμα ή η ενότητα δεν αναφέρει τις πηγές του ή δεν περιέχει επαρκείς παραπομπές. Μπορείτε να βοηθήσετε την Βικιπαίδεια προσθέτοντας κατάλληλες πηγές και παραπομπές που να υποστηρίζουν το λήμμα. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 13/05/2010.

Der Prozeß Η Δίκη
Το εξώφυλλο του βιβλίου κατά την πρώτη έκδοσή του το 1925
Πρωτότυπη έκδοση
Συγγραφέας	Φραντς Κάφκα
Είδος	φιλοσοφικό δυστοπικόμυθιστόρημα
Εκδότης	Verlag die Schmiede
Γλώσσα	γερμανικά
Πρώτη έκδοση	1925

Η Δίκη (γερμανικά: Der Prozeß) είναι τίτλος γερμανόφωνου μυθιστορήματος του Τσεχοεβραίου συγγραφέα Φραντς Κάφκα. Ξεκίνησε να γράφεται το 1914 και δημοσιεύτηκε μετά το θάνατό του, το 1925, από το φίλο του Μαξ Μπροντ, παρά την επιθυμία του Κάφκανα καταστραφούν τα χειρόγραφα του ημιτελούς του έργου.

Πλοκή[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Κεντρικό πρόσωπο του μυθιστορήματος είναι ο τραπεζοϋπάλληλος Γιόζεφ Κ. (το επώνυμο δεν αναφέρεται ποτέ), ένας συνηθισμένος άνθρωπος ανίκανος για οποιαδήποτε έξαρση, στη ζωή του οποίου δεν συμβαίνει τίποτα το εξαιρετικό.

Ξαφνικά η ισορροπία της ζωής του ανατρέπεται όταν δύο άγνωστοι χτυπούν την πόρτα του και του ανακοινώνουν ότι ήρθαν να τον οδηγήσουν στον ανακριτή. Σίγουρα πρόκειται για παρεξήγηση, είναι αδύνατον να έχει κάνει κάτι κακό ο Γιόζεφ Κ. Μετά την ανάκριση αφήνεται προσωρινά ελεύθερος, ωστόσο έχει χάσει πια την ηρεμία του. Δεν τον έχουν κατηγορήσει φανερά για τίποτα, όμως έχει την αίσθηση ότι τον θεωρούν ένοχο.

Όταν μετά από λίγες μέρες τον καλούν και πάλι για ανάκριση, ο Γιόζεφ Κ. βρίσκεται σε μια τεράστια μουντή αίθουσα δικαστηρίου, αντιμέτωπος με μία ομάδα από γέρους δικαστές που τον τυρρανούν με τις ερωτήσεις τους. Απόλυτα βέβαιος για την αθωότητά του προσπαθεί με όσες δυνάμεις διαθέτει να υπερασπιστεί τον εαυτό του, και φεύγει από το δικαστήριο με την εντύπωση ότι τους έχει πείσει.

Είναι αδύνατον πια να νιώσει ήσυχος και πιστεύει ότι ένας δικηγόρος θα μπορούσε να αποδείξει ότι είναι άσχετος με την κατηγορία την οποία ακόμη δεν γνωρίζει. Όμως ο δικηγόρος, όργανο της εξουσίας ο ίδιος, σπρώχνει τον Γιόζεφ Κ. βαθύτερα στο λαβύρινθο που έχει μπλεχτεί. Αναζητά τότε τη βοήθεια ενός φίλου του ζωγράφου αλλά επικαλείται κι έναν ιερέα μήπως θα μπορούσαν λόγω της ιδιότητάς τους να επηρεάσουν ευνοϊκά τους δικαστές. Μάταια όμως.

Ούτε η επιστήμη, ούτε η τέχνη, ούτε η θρησκεία μπορούν να τον βοηθήσουν. Ολόκληρο το περιβάλλον του, ολόκληρος ο κόσμος γίνεται προέκταση του δικαστηρίου. Στον κάθε συμπολίτη του βλέπει κι έναν δικαστή, στο κάθε βλέμμα και μια κατηγορία. Αρχίζει να πιστεύει πως όλοι τον κατασκοπεύουν, ψάχνοντας να βρουν ακόμη και στις πιο απλές πράξεις του αποδείξεις ενοχής. Σιγά σιγά βεβαιώνεται πως η δίκη ήδη γίνεται, με κατηγορούμενο τον ίδιο, για ένα έγκλημα που δεν γνωρίζει. Βλέποντας πως καμία προσπάθειά του δεν καρποφορεί, περιμένει υπομονετικά τη μέρα που θα μάθει την ποινή που θα του επιβάλουν.

Ένα βράδυ δύο μαυροντυμένοι άνδρες του ζητούν να τους ακολουθήσει ως την άκρη της πόλης. Ανίκανος πια να καταλάβει αλλά και να αντιδράσει, ο Γιόζεφ Κ. τους ακολουθεί σ' ένα έρημο λατομείο, για να εκτελεστεί σε λίγο ψυχρά και απάνθρωπα με μια μαχαιριά στο στήθος.

Το μήνυμα[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η δίκη και η καταδίκη του Γιόζεφ Κ. για ένα έγκλημα που δεν διέπραξε ή τουλάχιστον που δεν γνώριζε ότι διέπραξε, είναι μια ανοιχτή κριτική του συγγραφέα στη δύναμη της εξουσίας, αυτής που δίνει την αίσθηση στον κάθε πολίτη ότι όλα είναι πιο δυνατά απ' αυτόν και ότι κάθε αντίσταση είναι περιττή. Όπως ο Γιόζεφ Κ. έτσι κι ο κάθε άνθρωπος αφήνεται να παρασυρθεί από την εξουσία που τον απογυμνώνει από τα δικαιώματά του, του στερεί τη διάθεση για αντίσταση, αχρηστεύει κάθε νόμο και στο τέλος τον συνθλίβει.

Λογοτεχνικά Η Δίκη είναι ένα αρκετά "δύσκολο" έργο, σε πολλά δε σημεία του δείχνει ακατανόητο. Με βάση το βιβλίο γυρίστηκαν αργότερα και δύο ταινίες: Το 1962 από τον Όρσον Ουέλς με τον αγγλικό τίτλο The Trial και με πρωταγωνιστή τον Άντονι Πέρκινς και το 1993 με τον ίδιο τίτλο από τον Ντέιβιντ Χιουζ και με πρωταγωνιστή τον Άντονι Χόπκινς.

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97_%CE%94%CE%AF%CE%BA%CE%B7

ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΕΡΓΟ ΑΠΟ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΟΥΝΤΕΡΑ:

Η υπόθεση: Δημοσιευμένη στη Γαλλία το 1933, «η δίκη» είναι η ιστορία του Γιόζεφ Κ. που ένα πρωί συλλαμβάνεται για ένα έγκλημα που αγνοεί και για το οποίο δεν πρόκειται να μάθει ποτέ τίποτα. Στο τέλος της δίκης του, δολοφονείται «σαν το σκυλί». 

WWW.SOS-SYGAPA.EU

Αναρίθμητες είναι οι σελίδες που έχουν γραφεί για τον Φραντς Κάφκα (Franz Kafka) που όμως (ίσως λόγω του αναρίθμητου των σελίδων αυτών) είναι ένας από τους λιγότερο κατανοημένους συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα. 'Αρχισε να γράφει το γνωστότερο μυθιστόρημά του, τη «δίκη», το 1914. Αυτό είναι ακριβώς δέκα χρόνια μετά την δημοσίευση του «μανιφέστου των σουρεαλιστών», που ήταν τότε εντελώς ανίδεοι για την «υπερ-ρεαλιστική» φαντασία του Κάφκα, ενός άγνωστου συγγραφέα που τα κείμενά του εκδόθηκαν πολύ μετά τον θάνατό του.

Από αυτήν την άποψη είναι απολύτως κατανοητή η ιδιοτυπία των μυθιστορημάτων του στην ιστορία της λογοτεχνίας, μιας που τα κείμενα αυτά ήταν κρυμμένα και αφορούσαν μόνο τον συντάκτη τους. Μολοταύτα, παρά την απομόνωσή τους, οι πρώιμες αισθητικές τους καινοτομίες συνιστούσαν ένα λογοτεχνικό γεγονός που δεν μπορούσε παρά να επηρεάσει, έστω κι εκ των υστέρων, την ιστορία της μυθιστοριογραφίας. «Χάρη στον Κάφκα κατανόησα πως ένα μυθιστόρημα μπορεί να γραφεί κι αλλιώς», μου είπε κάποτε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες (GabrielGarcía Márquez).

Όπως είναι σαφές στη «δίκη», ο Κάφκα εξετάζει τους μυθιστορηματικούς του χαρακτήρες με έναν εντελώς ιδιόμορφο τρόπο: δεν λέει ούτε μια λέξη για το φυσικό παρουσιαστικό του Κ· τίποτα για τη ζωή του πριν τα γεγονότα που διαδραματίζονται στο μυθιστόρημα. Δεν μαθαίνουμε ποτέ το επίθετό του πέραν του πρώτου γράμματός του. Αντιθέτως, από την πρώτη παράγραφο της αφήγησής του ως την τελευταία σελίδα, επικεντρώνεται στην κατάσταση της ύπαρξής του.

«Η δίκη» περιγράφει την κατάσταση κάποιου που κατηγορείται για κάτι. Αρχικά όλα διαδραματίζονται με μάλλον κωμική διάθεση: δύο εντελώς συνηθισμένοι κύριοι εμφανίζονται ένα πρωί στο σπίτι του Κ. που βρίσκεται ακόμα στο κρεβάτι του, και κατά τη διάρκεια μιας μάλλον ευχάριστης συζήτησης του ανακοινώνουν πως είναι κατηγορούμενος και πως η διαλεύκανση της υπόθεσής του αναμένεται να διαρκέσει πάρα πολύ καιρό. Η όλη κατάσταση είναι παράλογη κι αστεία. Εξάλλου, όταν ο Κάφκα ανέγνωσε το κεφάλαιο αυτό για πρώτη φορά στους φίλους του, όλοι γέλασαν.

Ο συγγραφέας

Φραντς Κάφκα (1883-1924) Γεννημένος στην Πράγα από μια αστική εβραϊκή οικογένεια, ολοκληρώνει τις σπουδές του με ένα διδακτορικό στο δίκαιο. Σταδιοδρομεί στο χώρο των ασφαλίσεων και αφιερώνει τον ελεύθερο χρόνο του στη συγγραφή. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του, που είναι γραμμένο στα γερμανικά,θα εκδοθεί μετά θάνατον: είναι η περίπτωση της «Αμερικής», της «δίκης» και του «πύργου». Κι αυτό κατά παραβίαση της διαθήκης του, στην οποία ζητούσε να καούν όλα του τα χειρόγραφα.

Έγκλημα και τιμωρία; Επ' ουδενί! Η κατάσταση εδώ είναι εντελώς άσχετη με τη διάταξη του Ντοστογιέφσκι (Достое́вский). Κι όμως, στρατιές ολόκληρες από αναλυτές του Κάφκα επέμεναν πως αυτή είναι η κεντρική ιδέα της «δίκης». Ο πιστός φίλος του Κάφκα Μαξ Μπροντ (Max Brod) δεν είχε την παραμικρή αμφιβολία πως ο Κ. είναι ένοχος για ένα βαρύτατο, αν και καλά κρυμμένο, αδίκημα: θεωρεί τον Κ. ένοχο για «Lieblosigkeit» (ανικανότητα να αγαπήσει)· παρομοίως, ο Έντουαρντ Γκολντστάκερ (Edouard Goldstücker), ένας άλλος διάσημος αναλυτής του Κάφκα, θεωρεί πως ο Κ. είναι ένοχος «διότι επέτρεψε την αυτοματοποίηση, την μηχανοποίηση, την αλλοτρίωση της ίδιας του της ζωής» και παραβίασε «το νόμο στον οποίο υπόκεινται όλοι οι άνθρωποι και ο οποίος επιτάσσει την ανθρωπιά». Ακόμα πιο συχνή (και πιο ανόητη) είναι μια άλλη ερμηνεία, που κατά κάποιον τρόπο «οργουελοποιεί» τον Κάφκα και σύμφωνα με την οποία ο Κ. διώκεται από εγκληματίες-πράκτορες ενός (πρώιμου) «ολοκληρωτικού» καθεστώτος, όπως π.χ. συμβαίνει στη διαβόητη κινηματογραφική απόδοση της «δίκης», από τον Όρσον Γουελς (Orson Wells), το 1962.

Ο Κ. όμως δεν είναι ούτε αθώος, ούτε ένοχος. Είναι ένας άνθρωπος ενοχοποιημένος, κάτι που είναι εντελώς διαφορετικό. Φυλλομετρώ το λεξικό: το ρήμα «ενοχοποιώ» χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1946 και ως ουσιαστικό («ενοχοποίηση») το 1968. Παρά την τόσο πρόσφατη δημιουργία αυτών των λέξεων, η παρουσία τους αποδεικνύει πως κάθε άνθρωπος είναι «ενοχοποιήσιμος», πως η ενοχοποίηση αποτελεί τμήμα της ανθρώπινης κατάστασης: φοβόμαστε -από καλοσύνη- μήπως πληγώσουμε τους αδύναμους, αλλά και δειλιάζουμε να συσχετισθούμε με τους ισχυρότερους από εμάς.

Ο Κάφκα ουδέποτε διατύπωσε αφηρημένες σκέψεις για τα ανθρώπινα προβλήματα· δεν του άρεσε να θεωρητικολογεί, να παριστάνει το φιλόσοφο. Δεν έμοιαζε στον Σαρτρ (Sartre) ή στον Καμί (Camus)· οι παρατηρήσεις του μετασχηματίζονταν αυτομάτως σε φαντασία, σε ποίηση: στην ποιηση της πρόζας.

 Ξέρετε ότι...

Αυτό το παράλογο εκ πρώτης όψεως μυθιστόρημα, ανέκαθεν προκαλούσε τις πιο ποικιλόμορφες ερμηνείες. Θεωρήθηκε διαδοχικά καταγγελία κατά της γραφειοκρατικής απανθρωποποίησης, κατηγορητήριο κατά του ολοκληρωτισμού, μεταφορά για τον αντισημιτισμό. «Η δίκη» πλέον αναγιγνώσκεται ολοένα και περισσότερο ως παράλογο χιούμορ ή σουρεαλιστικό κείμενο.

Μια ημέρα, ο Κ. προσκαλείται (ανώνυμα, τηλεφωνικά) να εμφανιστεί την επόμενη Κυριακή σε ένα σπίτι στα προάστια, προκειμένου να παρασταθεί σε μια μικρή έρευνα που τον αφορά. Προκειμένου να μην δημιουργήσει πρόβλημα στις διαδικασίες και να μην καθυστερεί χωρίς λόγο την ανάκριση, αποφασίζει να ανταποκριθεί στην πρόσκληση. Πηγαίνοντας στο ραντεβού, αν και δεν του έχει υποδειχθεί κάποια συγκεκριμένη ώρα, βιάζεται. Στην αρχή σκέφτεται να πάρει το τραμ. Αλλά μετανιώνει, μη θέλοντας να είναι υπερβολικά ακριβής και να δώσει έτσι στους δικαστές την εντύπωση πως είναι πολύ πειθήνιος. Από την άλλη όμως δεν θέλει να καθυστερήσει υπερβολικά, οπότε τρέχει, τρέχει (στη γερμανική εκδοχή το ρήμα «τρέχω»-«laufen» εμφανίζεται τρεις φορές στην ίδια παράγραφο). Τρέχει διότι θέλει να προφυλάξει την αξιοπρέπειά του, και φθάνει στο ραντεβού του εγκαίρως, παρά την απροσδιόριστη ώρα της συνάντησης.

Αυτό το μείγμα ελαφρύτητος-βαρύτητας, κωμικού-θλιβερού, λογικού-παράλογου, χαρακτηρίζει όλο το μυθιστόρημα, ως την εκτέλεση του Κ. δημιουργώντας μιαν απαράμιλλη ομορφιά· πολύ θα ήθελα να προσδιορίσω την ομορφιά αυτή, μα ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω ποτέ.

Ο Milan Kundera είναι συγγραφέας http://tvxs.gr/news/biblio/%C2%ABi-diki%C2%BB-toy-frants-kafka-toy-milan-koyntera    WWW.SOS-SYGAPA.EU

http://youtu.be/26B4ZHPU7jg

http://youtu.be/jiu7hYyKOXQ

http://youtu.be/uc0rVB5EdtE

Το κατεστημένο διαχωρίζει τους πολίτες

http://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=ikg8QqsNMkQ#t=362

Είμαι υποψήφιος Δήμαρχος, είμαι άνδρας-πατέρας-διαζευγμένος και δεν έχω κανένα νόσημα

'ΤΟ ΜΕΣΟΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ', ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΟΛΓΑ ΣΕΛΛΑ
http://www.kathimerini.gr/712697/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/to-meso-einai-to-mhnyma

Το ένα συμβαίνει τώρα. Το άλλο είχε συμβεί μερικά χρόνια πριν -αρκετά- και τώρα γίνεται ταινία. Το πρώτο είναι η διάθεση των διαζευγμένων πατεράδων να ιδρύσουν κόμμα και να διεκδικήσουν την ψήφο του κοινού στις επόμενες ευρωεκλογές, θέλοντας έτσι να κάνουν γνωστά τα προβλήματα και τα αιτήματά τους.

Το δεύτερο είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο που από χθες η ιστορία του προβάλλεται στις μεγάλες οθόνες των αθηναϊκών κινηματογράφων: του ομοφυλόφιλου και ακτιβιστή Χάρβεϊ Μιλκ, που το 1977 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Σαν Φρανσίσκο έχοντας δηλώσει ανοικτά τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, σε μια εποχή που κάτι τέτοιο δεν ήταν διόλου αυτονόητο.

Ποιο είναι το κοινό στοιχείο των δύο αυτών μακρινών και διαφορετικών περιπτώσεων; Οτι και οι μεν και ο δε επέλεξαν τον δρόμο της πολιτικής για να δημοσιοποιήσουν και να υπερασπιστούν κοινωνικά, κατά κύριο λόγο, δικαιώματα. «Ο ρόλος της εξουσίας είναι να δίνει χώρο στην ελπίδα» έλεγε ο Χάρβεϊ Μιλκ. «Αποφασίσαμε να «κατέβουμε» συλλογικά, ιδρύοντας το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Κόμμα, με στόχο να παλέψουμε για τα αιτήματά μας μέσα από την Ευρωβουλή. Ποιος ξέρει, ίσως έτσι ακουστούμε και στην Ελλάδα», δηλώνει ο πρόεδρος του Συλλόγου για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια κ. Νίκος Σπιτάλας («Κ», 15/1/09). Που πάει να πει ότι εκεί όπου όλα έχουν τελειώσει, η συνεννόηση, η καλή θέληση, η διαλλακτικότητα, η σύμπνοια, η συναίνεση, η κατανόηση, το μόνο που μένει είναι η εξουσία. Η οποία συνήθως συνοδεύεται από δημόσιες θέσεις. Που, υπό κανονικές συνθήκες, σημαίνει ότι μια μεγάλη μερίδα συνανθρώπων έχουν εκτιμήσει και γι' αυτό τιμήσει τη συμπεριφορά όσων κατεβαίνουν στον πολιτικό στίβο, μεγαλύτερης ή μικρότερης εμβέλειας. Από την Ευρωβουλή μέχρι ένα δημοτικό συμβούλιο.

Μπορώ να υποθέσω τα προβλήματα που αντιμετώπισε ο αληθινός Χάρβεϊ Μιλκ, όντας διαφορετικός σε μια εποχή που καθόλου δεν συγχωρούσε τις διαφορετικότητες. Γνωρίζω τα τεράστια προβλήματα των διαζευγμένων πατεράδων που ζουν σήμερα δίπλα μας, ανάμεσά μας. Εχω δει τη σιωπηλή απελπισία τους, την αφόρητη πίκρα τους, την τεράστια αίσθηση αδυναμίας, που ακυρώνει το πατρικό πρότυπο. Ο Χάρβεϊ Μιλκ διεκδίκησε την ψήφο των συμπολιτών του στο Σαν Φρανσίσκο για να αισθανθεί ασφαλής και αποδεκτός. Δεν τα κατάφερε. Δολοφονήθηκε από έναν ακραία μισαλλόδοξο. Οι διαζευγμένοι πατεράδες δηλώνουν ότι θα διεκδικήσουν την ψήφο των Ευρωπαίων πολιτών για να γνωστοποιήσουν τα αδιέξοδά τους.

Αυτή είναι η λύση όμως; Κάθε κοινωνική ομάδα που έχει ένα ζήτημα να επιλύσει ή να διεκδικήσει να φτιάχνει ένα κόμμα; Σαν μια ακόμα αίσθηση αδυναμίας μου μοιάζει αυτό. Σαν δηλαδή να έχουμε παραιτηθεί από την ελπίδα ότι οι φορείς (δηλαδή τα κόμματα, οι οργανισμοί), οι θεσμοί (δηλαδή η πολιτεία, η Βουλή) έχουν τη δυνατότητα να κοιτάξουν, να ακούσουν, να αφουγκραστούν και να εκφράσουν όλο και περισσότερες ανάγκες μιας κοινωνίας. Και να παίρνουμε την κατάσταση στα χέρια μας.

Εχουν αιτήματα οι διαζευγμένοι πατεράδες και δεν φαίνεται να βαυκαλίζονται ότι οι ίδιοι θα τα επιλύσουν. Να ακουστούν θέλουν, γι' αυτό βουτάνε στα βαθιά της... πολιτικής. Υπογραμμίζοντας, μ' αυτήν την κίνηση, το τεράστιο έλλειμμα θεσμών και νομικών πλαισίων που να απαντούν στις σύγχρονες ανάγκες. Ετσι, η πολιτική γίνεται το μέσον, αντί να ακούει το μήνυμα.

Κόμμα αδικημένων μπαμπάδων, espresso

http://www.espressonews.gr/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%B5%CF%87%CF%8C%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF/21632/%CE%BA%CF%8C%CE%BC%CE%BC%CE%B1-%CE%B1%CE%B4%CE%B9%CE%BA%CE%B7%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CE%BC%CF%80%CE%AC%CE%B4%CF%89%CE%BD 

ΣΥΓΑΠΑ www.sos-sos-sygapa.eu

Η Συνεπιμέλεια στην Ελλάδα

Η παράλογη εμμονή στην αποκλειστική επιμέλεια αποτελεί έργο των πολιτικών που δεν φρόντισαν να αλλάξουν τους νόμους και δίνουν οδηγίες σε άλλους που ασκούν εξουσία και έχουν συντεχνιακές σχέσεις μαζί τους.  www.sos-sygapa.eu

Περιγραφικά η κατάσταση :

• Ούτε μια δικαστική απόφαση κατ’ αντιδικία δεν έχει εκδοθεί που ν’ απονέμει την κοινή επιμέλεια.

• Η αποκλειστική επιμέλεια  ανατίθεται στην μητέρα σε περισσότερες από 98 % των περιπτώσεων που φθάνουν στα δικαστήρια.

• Τα παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου και έχουν αναγνωριστεί παραμένουν μόνο στην αποκλειστική γονική μέριμνα της μητέρας τους και ο πατέρας τους έχει «ανενεργή» γονική μέριμνα. Μόνο αν πεθάνει ή αδυνατεί ν’ ασκήσει την γονική μέριμνα αποκτά ενεργή γονική μέριμνα και ο πατέρας.  Είναι δυνατόν το δικαστήριο να δώσει «ενεργή» γονική μέριμνα και στον πατέρα ιδίως αν συμφωνεί η μητέρα αλλά δεν έτυχε να γνωρίσουμε τέτοια περίπτωση μέχρι σήμερα.

• Ο Άρειος Πάγος έχει σχηματίσει την παράλογη αντιεπιστημονική και δυστυχώς πρόσφατη νομολογία «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του».

• Οι δικαστικές κοινωνικές υπηρεσίες, αυτές δηλαδή που θα υποβάλλουν εκθέσεις στα δικαστήρια, θα επιτηρούν την εκτέλεση αποφάσεων και θα διαμεσολαβούν ουδέποτε συστάθηκαν.

• Η οργάνωση του δικαστικού συστήματος  ευνοεί τις ατέλειωτες δίκες. Μία για το διαζύγιο, άλλη για την επιμέλεια, άλλη για την διατροφή, άλλη για την επικοινωνία,  ίσως και για τα περιουσιακά, και ασφαλιστικά μέτρα για όλ’ αυτά. Κάθε δύο χρόνια έχουμε και μια δίκη διατροφής και ίσως εν τω μεταξύ ξεκινήσουν οι ατέλειωτες μηνύσεις για απίθανα ζητήματα όπως π.χ. εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμιση, ψευδορκία κτλ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

• Οι δικαστικές αποφάσεις που αφορούν παιδιά δεν εκτελούνται με τα μέσα της αναγκαστικής εκτέλεσης, δηλαδή με δικαστικό επιμελητή, πράγμα που επιτρεπόταν έως το 1996, γιατί είχε προβλεφθεί η σύσταση των δικαστικών κοινωνικών υπηρεσιών όπως προαναφέραμε που ουδέποτε συστάθηκαν. Η εκτέλεσή τους επαφίεται στην θέληση της μητέρας, στις χρηματικές ποινές που για να εισπραχθούν θέλει ακόμα μια δίκη και στις μηνύσεις. Και όλ’ αυτά είναι αναποτελεσματικά και χρονοβόρα.

• Ενώ εισήχθη στην Ελλάδα η διαμεσολάβηση για αστικές υποθέσεις και σύντομα θα ενεργοποιηθεί, εντούτοις η οικογενειακή διαμεσολάβηση, ο πιο σοβαρός κλάδος διαμεσολάβησης,  είναι ένα άπιαστο όνειρο.

• Τα επιδόματα, τα αφορολόγητα όρια και τα λοιπά ευεργετήματα παρέχονται στις χωρισμένες μητέρες που μάλιστα μέχρι πρότινος θεωρούντο «μονογονεϊκές οικογένειες». Ταυτόχρονα η διατροφή που καταβάλει ο άνδρας δεν εκπίπτει από το εισόδημα ενώ το ποσό που εισπράττει η μητέρα δεν φορολογείται. Επίσης η μητέρα παίρνει στα χέρια της όλες τις αποδείξεις δαπανών και έτσι έχει εισόδημα που δεν φορολογείται το οποίο εκπίπτει από το δικό της εισόδημα. Το ότι καταργήθηκαν τα αφορολόγητα λόγω κρίσης δεν επέλυσε το ζήτημα που παραμένει ανοιχτό.

Μια ματιά στο παρελθόν θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το παρόν :

Το 1983 με την μεγάλη αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου καταργήθηκαν χιλιετείς θεσμοί του ρωμαϊκού δικαίου.

• Έγινε πιο εύκολο το διαζύγιο
• Καταργήθηκε η «πατρική εξουσία»
• Καταργήθηκε η “προίκα” και η γυναίκα δεν περιμένει από τον σύζυγό της να διαχειριστεί την περιουσία της.
• Νέοι ρόλοι απονεμήθηκαν και έπαυσε «ο ανήρ είναι η κεφαλή της οικογενείας» και «η γυνή διοικεί τα του οίκου» δηλαδή εισήχθη η ισότητα των συζύγων (όχι όμως των γονέων).
• Καταργήθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ παιδιών εντός και εκτός γάμου αλλά όχι μεταξύ πατέρων παιδιών εκτός και εντός γάμου.
• Καταργήθηκε η μοιχεία και η επετράπη η έκτρωση.

Διαμορφώθηκαν νέοι νομικοί όροι :

Α) Η ΓΟΝΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ αντικατέστησε την πατρική εξουσία. Και οι δύο γονείς πλέον διαχειρίζονται την περιουσία του παιδιού, το εκπροσωπούν στα δικαστήρια και αλλού και έχουν την επιμέλεια μέσα στον γάμου.

Β) Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ είναι η φροντίδα του προσώπου του παιδιού, η επίβλεψη, μόρφωση, ανατροφή, και επιλογή της διαμονής του τέκνου που μέσα στο γάμο ανατίθεται και στους δύο γονείς.

Γ) Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ του παιδιού που αν και δεν ορίζεται στον νόμο, την αναφέρει σε πολλά άρθρα του και είναι η καθημερινές βιοτικές ανάγκες του παιδιού.

     Η επιμέλεια και η φροντίδα ήσαν παλαιότεροι όροι. Πολλά ζευγάρια ζούσαν σε διάσταση για πολλά χρόνια ίσως και για πάντα και δεν παίρνανε διαζύγιο. Στις χωρισμένες μητέρες που είχαν την ανατροφή παιδιών δεν μπορούσαν να δώσουν την «πατρική εξουσία» αλλά δίνανε το θηλυκό ισοδύναμό του την «επιμέλεια».

     Και η φροντίδα ήταν κατά τις κοινωνικές και νομικές αντιλήψεις το αποκλειστικό καθήκον των γυναικών μια και «η γυνή διοικεί τα του οίκου».

Πως ο δικαστής ακύρωσε τον νομοθέτη :

     Τα Δικαστήρια έχουν στην περίπτωση διάστασης – διαζυγίου την εξουσία να ρυθμίσουν κατά το συμφέρον του τέκνου τη γονική μέριμνα.

     Το σφάλμα του ιστορικού νομοθέτη ήταν ότι δεν έθεσε ένα κανόνα και μετά απ’ αυτό να δώσει την ευκαιρία στον δικαστή ν’ αποστεί από τον κανόνα όταν συντρέχει λόγος, όπως  δηλαδή γίνεται σε όλα τα δίκαια.

     Λειτουργώντας όπως πάντα ο δικαστής δηλαδή δίνοντας συνέχεια στην νομολογία έως ότου κάποιο ανώτατο δικαστήριο την ανατρέψει, μετέφερε την έως το 1983 νομολογία στο νέο νομικό πλαίσιο και μάλιστα επί τα χείρω.

     Παλαιότερα τα μεγάλα αγόρια τα «δίναν» στον πατέρα και τα μεγάλα κορίτσια τα «δίναν» στην μητέρα. Μετά το 1983 επιστημονικοφανείς αντιλήψεις θέλουν τα παιδιά να μην χωρίζονται.

     Έτσι βρεθήκαμε στο παράλογο «τα παιδιά ανήκουν στην μητέρα» και για τον λόγο αυτό δίναμε στις γυναίκες την επιμέλεια, ακριβώς όπως κάναμε λίγο πριν όταν ο άντρας είχε την πατρική εξουσία. Λες και τίποτε δεν είχε αλλάξει.

     Προκειμένου να δικαιολογήσει μια νομολογία και πρακτική τριάντα ετών, ακόμα και με πρόσφατες αποφάσεις του, ο Άρειος Πάγος, διαμόρφωσε την σκοταδιστική αντίληψη «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του». Ναι, η γη είναι επίπεδη.

     Έτσι, ούτε μία απόφαση που να διατηρεί την κοινή επιμέλεια δεν έχει εκδοθεί κατ” αντιδκαι όταν κάποιος φωτισμένος δικαστής στα Τρίκαλα το προσπάθησε πέσανε όλοι να τον φάνε και η πρώτη απόφασή (προσωρινή διαταγή) καταλύθηκε σύντομα.

     Η ελληνική νομολογία και πρακτική  παραβιάζει ατομικά δικαιώματα, είναι παράνομη ως αντίθετη με αυτά και αντίθετη με τις  επιστημονικές αντιλήψεις.

Η βολική για τις κρατικές αρχές νομολογία των δικαστηρίων

     Για να δικαιολογήσουν το ότι ακόμα όλα τα παιδιά τα μεγαλώνει μόνο η μητέρα τους στην Ελλάδα σε περίπτωση διαζυγίου, γράφει η Ελληνική Δημοκρατία προς την επιτροπή του ΟΗΕ για την εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού :

     Η νομολογία διαμόρφωσε τον κανόνα ότι «η γονική μέριμνα παραμένει κοινή μετά το διαζύγιο» (2η και 3η πενταετής έκθεση προς τον ΟΗΕ).

    Ναι, λεφτά υπάρχουν και το έλλειμμα είναι 5 %.

     Δηλαδή λέει η Ελλάδα ότι και οι δύο γονείς θα διαχειριστούν την περιουσία του παιδιού τους και θα το εκπροσωπήσουν σε δίκες ή αλλού π.χ. με τους ενοικιαστές τους. Ποιόν ενδιαφέρει κάτι τέτοιο ;

     Δεν λέει η έκθεση όμως ότι σχεδόν πάντα το παιδί το μεγαλώνει η μητέρα του με τον μηχανισμό της αφαίρεσης της επιμέλειας που προ περιγράφηκε τον οποίο μόνοι τους έθεσαν οι δικαστές.

     Το ευχάριστο είναι ότι μετά τις αναφορές που υπέβαλε ο ΓΟΝ.ΙΣ Πειραιά προς τις αρχές της Ε.Ε. και τις ατομικές παρατηρήσεις του πάνω στην εθνική έκθεση (γιατί είχε αποκλειστεί από το Δίκτυο των Οργανώσεων για την Εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης) ο Ο.Η.Ε. επανεξέτασε την περίπτωση της Ελλάδας και εν ολίγοις έπαυσε να κατατάσσει την Ελλάδα στις χώρες με κοινή επιμέλεια όπως εσφαλμένα τον πληροφορούσαν οι εθνικές αρχές.

     Το 2012 ο Συνήγορος του  Παιδιού, η εθνική αρχή για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Δ.Σ.Δ.Π. περιέλαβε στις προτάσεις της την διατήρηση της κοινής επιμέλειας.

Μερικοί μύθοι στους οποίους πιστεύουν δικαστές και νομικοί :

• Είναι καλύτερα για το παιδί να το μεγαλώνει ο ένας γονιός του για ν’αποφευχθούν οι εντάσεις στο περιβάλλον του.
• Η θεωρία της «βαλίτσας» που εφαρμόζεται επίσης και όταν ρυθμίζεται η επικοινωνία.
• Η θεωρία της «προσκόλλησης»
• Η θεωρία του «σταθερού περιβάλλοντος» για την ανάπτυξη του παιδιού.
• Η θεωρία ότι είναι καλύτερα για το κάτω των 7 παιδί να μην διανυκτερεύει με το μπαμπά.
• Η απαρχαιωμένη θεωρία ότι η επικοινωνία είναι δικαίωμα του πατέρα, όχι του παιδιού.
• Η αντιεπιστημονική άποψη ότι το μικρότερο παιδί πρέπει να βλέπει λιγότερο τον πατέρα του.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ : Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Ο νόμος το 1983 έγινε γιατί υπήρχαν διαμαρτυρίες για τα παιδιά εκτός γάμου και για δικαιώματα των ανδρών που ήθελαν να χωρίσουν και δεν μπορούσαν.     

     Οι γυναικείες οργανώσεις όλων των κομμάτων, βοήθησαν να δοθούν «προνόμια» που σήμερα είναι εκτός κοινωνικής πραγματικότητας.

     Σε μια κοινωνία όπου είδαμε Πρόεδρο της Βουλής, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και στρατηγούς της ΕΛ.ΑΣ  γυναίκες, πρέπει να βρούμε κάτι να πολεμήσουμε για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας.

      Ας πολεμήσουν κατά της κοινής επιμέλειας, ας πολεμήσουν κατά της βίας των ανδρών με μηχανισμούς που παράγουν αντί να εξαλείφουν την βία …  

       Ο «αγώνας» αυτός δεν δίνει μόνο λόγο ύπαρξης. Δίνει επίσης και επιδοτήσεις. Ο ΟΗΕ, η ΕΕ και άλλοι οργανισμοί τροφοδοτούν με χρήματα τα κόμματα.

     Η γενική γραμματεία ισότητας ξοδεύει ατέλειωτα ποσά από χρήματα και μια στρατιά ανθρώπων ζει από τη γραφειοκρατία.

     Σήμερα οι γυναίκες δεν ακολουθούν αυτές τις οργανώσεις παρά μόνο στο βαθμό που μοιράζουν χρήματα και παροχές οποιουδήποτε είδους. Τελικά, μήπως η ισότητα βλάπτει τα παιδιά ;

Διαβάστε τα βιβλία του Δρ Νίκου Σπιτάλα. http://iwrite.gr/878/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD/

Πολλοί απατεώνες, ιδίως στην Αθήνα θέλησαν να διασπάσουν το κίνημα των μπαμπάδων με σκοπό τη διάλυσή του, στηριζόμενοι σε κακές φεμινιστικές οργανώσεις και θεωρίες καλυπτόμενες από πολιτικές σκοπιμότητες. Ετσι παρουσιάζονται είτε ως 'άλλες οργανώσεις' είτε ως μεμονωμένοι αισχροκερδείς, αντιγράφοντας κείμενα και ιδέες (με κακό τρόπο), παραπλανώντας αφελείς χωρισμένους, στέλνοντάς τους σε δικηγόρους, σε πολιτικούς, απομονώνοντάς τους από άλλους. Η μοναδική λύση είναι ο ακτιβισμός του ΣΥΓΑΠΑ. www.sos-sygapa.eu