4 εκατομμύρια παιδιών, στο Ηνωμένο Βασίλειο δεν θα έχουν τον πατέρα τους για τα Χριστούγεννα (1 εκατομμύριο στην Ελλάδα)

A Father is 4 Life~NOT Just 4 Christmas

https://world4justice.wordpress.com/2015/12/05/a-father-is-4-lifenot-just-4-christmas/
 
SYGAPA WWW.SOS-SYGAPA.EU

Νέο καταπληκτικό βιβλίο: Τα πέπλα της κόλασης. Αξίζει να το διαβάσετε στην παραλία, φέτος

Ελένη Βεζύρογλου

Θα μπορούσε ο έρωτας ν’ αγγίξει και να ξεπεράσει τα όρια της αυταπάρνησης; Θα μπορούσε μια γυναίκα να διεκδικήσει τον άντρα που αγαπά, ισορροπώντας σ’ έναν κόσμο γεμάτο μυστηριώδη γεγονότα όπου ελλοχεύει ο κίνδυνος από σκοτεινές δυνάμεις μαγείας;
Ο Στράτος κι η Λητώ, εγκλωβίζονται σε μια δίνη γεγονότων που ακολουθεί την αναζήτηση της κληρονόμου ενός μυστηριώδους σπιτιού. Βιώνουν μιαν ατμόσφαιρα μυστηρίου που την έχουν δημιουργήσει τραγικοί θάνατοι σε παράξενα ατυχήματα, κλειστά στόματα, κι η φυσιογνωμία μιας μάγισσας και των απογόνων της, δραματικές γυναικείες φιγούρες που δε γνωρίζουν τίποτε για το παιχνίδι της μοίρας εναντίον τους. Μέσα σ’ όλο αυτό το κλίμα, δεσπόζει η αναζήτηση του ερωτικού πάθους αλλά κυρίως η δυνατή αγάπη που φτάνει στην αυταπάρνηση και γεννά διλήμματα κι απρόσμενες ανατροπές.
«Τέσσα». Αυτή η σειρήνα, σε λίγο, θα κρατά στα χέρια της την καρδιά του Στράτου. Κι εκείνος; Τί μπορεί να κατευθύνει τις επιλογές του; Η δύναμη της αγάπης; Η δύναμη της μαγείας; Η μοίρα;

25 april 2015, Chateau de Gresillon, Saumur pour parler du SAP - parental Alienation Syndrom

In 25th of april I l speech in France (Bauge - Saumur) to a pacifistes important group , for our cause, PAS, EUROPEAN SOCIAL MOVEMENT, situation in Greece, etc.  You can find the program in internet. We can send you relatifs links by e-mail: spitalas@gmail.com. There are many countries of world. Courses of esperanto. Take care please, share.
Le 25 avril 2015, en même temps que le stage d’espéranto au Château de Gresillon, on parlera des droits humains des enfants de divorce et la Grèce.
Le stage se déroule de la façon suivante http://gresillon.org/spip.php?rubrique20 , vous pouvez venir durant la période du 17 au soir au samedi 25 avril au matin (il est possible de ne pas vous inscrire au cours d'espéranto), il faudra me préciser rapidement dans la fiche d'inscription vos choix de dates et heures d'arrivée et de départ http://gresillon.org/spip.php?rubrique21&lang=fr&p,
Ομιλία Νίκου Σπιτάλα, στη Γαλλία, για ανθρώπινα δικαιώματα, κατάσταση στην Ελλάδα: 25 Απριλίου 2015, ημέρα Γονικής Αλλοτρίωσης-Αποξένωσης. www.sos-sygapa.eu
http://spitalas.blogspot.com
ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΓΟΝΙΚΗΣ ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗΣ-ΑΠΟΞΕΝΩΣΗΣ:
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%8D%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%BF_%CE%B3%CE%BF%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82_%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BE%CE%AD%CE%BD%CF%89%CF%83%CE%B7%CF%82

Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για παιδιά εκτός γάμου

ΥΠΟΘΕΣΗ ZAUNEGGER κατά Γερμανίας

(Προσφυγή νο 22028/04)

ΑΠΟΦΑΣΗ

ΣΤΡΑΣΒΟΥΡΓΟ

3 Δεκεμβρίου 2009

ΟΡΙΣΤΙΚΗ

03/03/2010

Αυτή η υπόθεση είναι οριστική, δεν μπορεί να διορθωθεί παρά μόνο ως προς την μορφοποίηση.

Στην υπόθεση Zaunegger κατά της Γερμανίας,

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (πέμπτο τμήμα), συνεδρίασε σε τμήμα με σύνθεση :

Peer Lorenzen, πρόεδρος,

Karel Jungwiert,

Rait Maruste,

Mark Villiger,

Isabelle Berro-Lefèvre,

Mirjana Lazarova Trajkovska, δικαστές,

Bertram Schmitt, δικαστής ad hoc,

και ο  Stephen Phillips, βοηθός γραμματέας του τμήματος,

Αφού διασκεύθηκε σε συμβούλιο την 20η Οκτωβρίου 2009,

Δημοσιεύει την ακόλουθη απόφαση, που ελήφθη κατά την ίδια ημερομηνία :

ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ

1. Η υπόθεση ερείδεται στην προσφυγή (αριθ. 22028/04) κατά της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, από υπήκοο του κράτους αυτού, τον κ. Horst Zaunegger («ο αιτών»), ο οποίος προσέφυγε στο Δικαστήριο 15 του Ιουνίου του 2004, σύμφωνα με το άρθρο 34 της Σύμβασης για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών («η Σύμβαση»).

2.. Ενώπιον του Δικαστηρίου, ο  προσφεύγων αρχικά εκπροσωπήθηκε από τον F. Wieland, δικηγόρο στη Βόννη, και στη συνέχεια, από τον G. Rixe, δικηγόρο Bielefeld. Η Γερμανική Κυβέρνηση («η Κυβέρνηση») εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσιά της, την κα. Α. Wittling-Vogel, Ministerialdirigentin στο Ομοσπονδιακό Υπουργείο Δικαιοσύνης.

3. Στην προσφυγή του, ο καταγγέλλων ισχυρίστηκε ότι τα εθνικά δικαστήρια είχαν προσβάλει το δικαίωμά του σε σεβασμό της οικογενειακής ζωής του και ότι είχε υποστεί δυσμενή διάκριση με κριτήριο την ιδιότητά του του άγαμου πατέρας.

4.  Με την απόφασή του της 1ης Απριλίου 2008, το τμήμα, στο οποίο η υπόθεση είχε χρεωθεί κήρυξε την προσφυγή παραδεκτή.

5.  Το τμήμα αποφάσισε, μετά από διαβούλευση με τα ενδιαφερόμενα μέρη, ότι δεν ήταν αναγκαίο να λάβει χώρα ακρόαση επί της ουσίας (άρθρο 59 § 3 τελευταίο εδάφιο του Κανονισμού του Δικαστηρίου). Κάθε μέρος έχει υποβάλει γραπτά σχόλια σχετικά με τις παρατηρήσεις του άλλου.

6. Μετά την εξαίρεση της κας Jaeger, δικαστού εκλεγμένου για την Γερμανία (άρθρο 28 του κανονισμού), η Κυβέρνηση πληροφόρησε το Δικαστήριο, την 3η Αυγούστου 2009, ότι είχε διορίσει τον κ. Schmitt Bertram για να συμμετέχει στην σύνθεση ως δικαστής ad hoc αντί της κ. Jaeger, σύμφωνα με το άρθρο 29 § 1 a του κανονισμού.

ΕΠΙ ΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ

I. ΙΣΤΟΡΙΚΟ

7.  Ο προσφεύγων γεννήθηκε το 1964 και κατοικεί στο Pulheim.

8.  Είναι πατέρας ενός κοριτσιού που γεννήθηκε εκτός γάμου το 1995. Ο ενδιαφερόμενος και η μητέρα του παιδιού χώρισαν τον Αύγουστο του 1998, μετά από `πέντε χρόνια κοινής ζωής. Μέχρι τον Ιανουάριο του 2001, το παιδί ζούσε στο διαμέρισμα του πατέρα του. Το διάστημα αυτό η μητέρα είχε μετακομίσει σε άλλο διαμέρισμα στο ίδιο κτίριο. Οι γονείς του παιδιού δεν είχαν υποβάλει δήλωση για από από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας  (Gemeinsame Sorgerechtserklärung) και έτσι  η μητέρα είχε λάβει την αποκλειστική γονική μέριμνα της κόρης τους (alleinige Personensorge) σύμφωνα με το άρθρο 1626a § 2 του γερμανικού Αστικού Κώδικα (Bürgerliches Gesetzbuch)  βλ. παρακάτω «Στοιχεία του εθνικού δικαίου, συγκριτικού δικαίου και εσωτερική πρακτική.» [ΣτΜ Στην Ελλάδα για ιστορικούς λόγους ακολουθείται η τριχοτόμηση της γονικής μέριμνας σε γονική μέριμνα, επιμέλεια, φροντίδα ενώ η σύγχρονη τάση είναι η συνένωση σε ένα όρο,  αυτό  της γονικής ευθύνης - Parental responsibility]

9.  Τον Ιανουάριο του 2001, το παιδί μετοίκησε στο διαμέρισμα της μητέρας του. Το ζήτημα της επικοινωνίας μεταξύ του πατέρα και της κόρης έγινε το αντικείμενο διαμάχης μεταξύ των πρώην συντρόφων. Τον Ιούνιο του 2001, με τη βοήθεια του Γραφείου Προστασίας Νέων της Κολωνίας (Köln-Nippes Jugendamt), οι γονείς κατέληξαν σε συμφωνία σύμφωνα με την οποία επιτρεπόταν στον προσφεύγοντα να δει την κόρη τους κάθε Τετάρτη απόγευμα έως την Πέμπτη  το πρωί, κάθε Κυριακή από τις 10:00 έως τη Δευτέρα το πρωί και τον μισό χρόνο κατά τη διάρκεια των διακοπών, συνολικά περίπου τέσσερις μήνες το χρόνο. Το 2001, σε μία ημερομηνία που δεν προσδιορίστηκε, ο προσφεύγων προσέφυγε στο δικαστήριο προκειμένου να επιτύχει την έκδοση διαταγής για την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας, διότι, παρά τις καλές σχέσεις που είχε με τη μητέρα του παιδιού του όσον αφορά άλλα θέματα, αυτή δεν ήταν διατεθειμένη να συναινέσει στην από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας.

10.  Στις 18 Ιουνίου 2003 , το Πρωτοδικείο Κολωνίας ( Amtsgericht Köln ) απέρριψε την αίτηση του προσφεύγοντα με το σκεπτικό ότι δεν υπάρχει νομική βάση που του επιτρέπει να κηρύξει παραδεκτό το αίτημα του ενδιαφερομένου Σημείωσε ότι οι σχετικές διατάξεις του γερμανικού δικαίου δεν επιτρέπουν την κοινή άσκηση της γονικής μέριμνας μεταξύ των γονέων ενός παιδιού που γεννήθηκε εκτός γάμου, εάν δεν είχαν προβεί σε μια δήλωση από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας, εάν δεν ήσαν παντρεμένοι ή είχαν ζητήσει με μια κοινή συμφωνία την έκδοση της διαταγής για την από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας βασιζόμενη στο άρθρο 1672 § 1 του Αστικού Κώδικα. Παραπέμποντας σε μια απόφαση ανωτάτου δικαστηρίου που εκδόθηκε στις 29 Ιανουαρίου 2003 από το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο ( Bundesverfassungsgericht , κατωτέρω, παράγραφοι 18-21 ) , το Δικαστήριο έκρινε ότι το άρθρο 1626a του Αστικού Κώδικα ήταν σύμφωνο με τον Σύνταγμα . Εκτιμώντας ότι δεν υπήρχε άλλη λύση υπό το καθεστώς της εφαρμοστέας νομοθεσίας, έκρινε ότι δεν χρειαζόταν να ακούσει τους διαδίκους .

11.  Ο προσφεύγων άσκησε έφεση κατά της απόφασης αυτής . Στις 2 Οκτωβρίου 2003 , το Εφετείο της Κολωνίας ( Köln Oberlandesgericht ) απέρριψε την έφεση. Για να το αποφασίσει αυτό, το Δικαστήριο έκρινε ότι, ελλείψει γάμου μεταξύ των πρώην συντρόφων , δεν μπορούσε ν’ αποδοθεί γονική μέριμνα στον πατέρα του παιδιού , όπως προβλέπεται στο τμήμα 1626a του Αστικού Κώδικα , και επισήμανε ότι δεν υπέβαλαν δήλωση για από κοινού άσκηση της γονικής μέριμνας . Τόνισε ότι το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο , με την απόφασή του της 23ης Ιανουαρίου 2003, είχε καταλήξει υπέρ της συνταγματικότητας του άρθρου 1626a του Αστικού Κώδικα σε σχέση με τους γονείς παιδιών εκτός γάμου που χώρισαν μετά την 1 Ιουλίου 1998 . Επεσήμανε ότι ο χωρισμός των πρώην συντρόφων επήλθε τον Αύγουστο του 1998 , και ότι οι ενδιαφερόμενοι διέθεταν λοιπόν μια περίοδο ενός μήνα και μισού πριν από το χωρισμό τους για να συντάξουν δήλωση από κοινού άσκησης της γονικής μέριμνας .  Σημειώνοντας ότι η νέα νομοθεσία τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιουλίου 1998 και ότι είχε διαφημιστεί για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα , έκρινε ότι οι άγαμοι γονείς θα έπρεπε να έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους για το ζήτημα αυτό και σημείωσε ότι είχαν ψηφιστεί νέες νομικές διατάξεις .

12.  Στις 15 Δεκεμβρίου 2003, το Ομοσπονδιακό Συνταγματικό Δικαστήριο αρνήθηκε με μια αναιτιολόγητη απόφασή του να εξετάσει τη προσφυγή κατά της συνταγματικότητας που ασκήθηκε ενώπιόν του από τον προσφεύγοντα παραπέμποντας στις σχετικές διατάξεις του κανονισμού του.

II.  ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΕΘΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ, ΤΟ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΟ ΔΙΚΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΠΡΑΚΤΙΚΗ.

A.  Η σχετική εθνική νομοθεσία,

1.  Οι σχετικές διατάξεις του γερμανικού Αστικού Κώδικα

Παιδιά εκτός γάμου

Εβδομαδιαία ενημέρωση ⋅ 7 Οκτωβρίου 2014

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Έθνος

Ισοπαλία ιερέων και δημάρχων στους γάμους

Έθνος

... μπροστά σε μια εγκυμοσύνη και δεν θέλουν να γεννηθεί το παιδί εκτός γάμου», εξηγεί ο πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Συμβολαιογραφικών ...

Θρησκευτικός VS πολιτικός γάμος: Σημειώσατε Χ - Tvkosmos.gr

Πλήρης κάλυψη

Επισήμανση ως μη σχετικό

Έθνος

Οι Αμερικανοί γυρίζουν πλάτη στον γάμο

Real.gr

Την πλάτη γυρίζουν στο γάμο ολοένα και περισσότεροι Αμερικανοί, ... ότι περισσότερα ζευγάρια συζούν σήμερα και μεγαλώνουν παιδιά εκτός γάμου, ...

Όλο και περισσότεροι Αμερικανοί αποφεύγουν το γάμο - Yahoo Ειδήσεις

Πλήρης κάλυψη

Επισήμανση ως μη σχετικό

BEST News

Κι όμως, οι γάμοι αυξήθηκαν 3% και τα σύμφωνα συμβίωσης 85%!

Πρώτο ΘΕΜΑ

... είναι πολύ διστακτικοί, όσον αφορά στο να αποκτήσουν παιδιά. απόκτηση ... Αν και οι γάμοι το 2013 ελαφρώς αυξήθηκαν, στην τριετία 2011-2013 ο ... Οι γεννήσεις εκτός γάμου σε απόλυτους αριθμούς, παρουσίασαν μείωση σε ...

Οι Έλληνες παντρεύονται αλλά δεν κάνουν παιδιά - Ant1News

Πλήρης κάλυψη

Επισήμανση ως μη σχετικό

Yahoo OMG

Ποιο γάμο επιλέγουν οι Έλληνες: Πολιτικό ή θρησκευτικό;

Yahoo OMG

... σε μια εγκυμοσύνη και δεν θέλουν να γεννηθεί το παιδί εκτός γάμου", εξηγεί ο πρόεδρος της Συντονιστικής Επιτροπής Συμβολαιογραφικών Συλλόγων ...

Επισήμανση ως μη σχετικό

Επεξεργασία αυτής της ειδοποίησης

Η Συνεπιμέλεια στην Ελλάδα

Η παράλογη εμμονή στην αποκλειστική επιμέλεια αποτελεί έργο των πολιτικών που δεν φρόντισαν να αλλάξουν τους νόμους και δίνουν οδηγίες σε άλλους που ασκούν εξουσία και έχουν συντεχνιακές σχέσεις μαζί τους.  www.sos-sygapa.eu

Περιγραφικά η κατάσταση :

• Ούτε μια δικαστική απόφαση κατ’ αντιδικία δεν έχει εκδοθεί που ν’ απονέμει την κοινή επιμέλεια.

• Η αποκλειστική επιμέλεια  ανατίθεται στην μητέρα σε περισσότερες από 98 % των περιπτώσεων που φθάνουν στα δικαστήρια.

• Τα παιδιά που γεννήθηκαν εκτός γάμου και έχουν αναγνωριστεί παραμένουν μόνο στην αποκλειστική γονική μέριμνα της μητέρας τους και ο πατέρας τους έχει «ανενεργή» γονική μέριμνα. Μόνο αν πεθάνει ή αδυνατεί ν’ ασκήσει την γονική μέριμνα αποκτά ενεργή γονική μέριμνα και ο πατέρας.  Είναι δυνατόν το δικαστήριο να δώσει «ενεργή» γονική μέριμνα και στον πατέρα ιδίως αν συμφωνεί η μητέρα αλλά δεν έτυχε να γνωρίσουμε τέτοια περίπτωση μέχρι σήμερα.

• Ο Άρειος Πάγος έχει σχηματίσει την παράλογη αντιεπιστημονική και δυστυχώς πρόσφατη νομολογία «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του».

• Οι δικαστικές κοινωνικές υπηρεσίες, αυτές δηλαδή που θα υποβάλλουν εκθέσεις στα δικαστήρια, θα επιτηρούν την εκτέλεση αποφάσεων και θα διαμεσολαβούν ουδέποτε συστάθηκαν.

• Η οργάνωση του δικαστικού συστήματος  ευνοεί τις ατέλειωτες δίκες. Μία για το διαζύγιο, άλλη για την επιμέλεια, άλλη για την διατροφή, άλλη για την επικοινωνία,  ίσως και για τα περιουσιακά, και ασφαλιστικά μέτρα για όλ’ αυτά. Κάθε δύο χρόνια έχουμε και μια δίκη διατροφής και ίσως εν τω μεταξύ ξεκινήσουν οι ατέλειωτες μηνύσεις για απίθανα ζητήματα όπως π.χ. εξύβριση, συκοφαντική δυσφήμιση, ψευδορκία κτλ. Σε δουλειά να βρισκόμαστε.

• Οι δικαστικές αποφάσεις που αφορούν παιδιά δεν εκτελούνται με τα μέσα της αναγκαστικής εκτέλεσης, δηλαδή με δικαστικό επιμελητή, πράγμα που επιτρεπόταν έως το 1996, γιατί είχε προβλεφθεί η σύσταση των δικαστικών κοινωνικών υπηρεσιών όπως προαναφέραμε που ουδέποτε συστάθηκαν. Η εκτέλεσή τους επαφίεται στην θέληση της μητέρας, στις χρηματικές ποινές που για να εισπραχθούν θέλει ακόμα μια δίκη και στις μηνύσεις. Και όλ’ αυτά είναι αναποτελεσματικά και χρονοβόρα.

• Ενώ εισήχθη στην Ελλάδα η διαμεσολάβηση για αστικές υποθέσεις και σύντομα θα ενεργοποιηθεί, εντούτοις η οικογενειακή διαμεσολάβηση, ο πιο σοβαρός κλάδος διαμεσολάβησης,  είναι ένα άπιαστο όνειρο.

• Τα επιδόματα, τα αφορολόγητα όρια και τα λοιπά ευεργετήματα παρέχονται στις χωρισμένες μητέρες που μάλιστα μέχρι πρότινος θεωρούντο «μονογονεϊκές οικογένειες». Ταυτόχρονα η διατροφή που καταβάλει ο άνδρας δεν εκπίπτει από το εισόδημα ενώ το ποσό που εισπράττει η μητέρα δεν φορολογείται. Επίσης η μητέρα παίρνει στα χέρια της όλες τις αποδείξεις δαπανών και έτσι έχει εισόδημα που δεν φορολογείται το οποίο εκπίπτει από το δικό της εισόδημα. Το ότι καταργήθηκαν τα αφορολόγητα λόγω κρίσης δεν επέλυσε το ζήτημα που παραμένει ανοιχτό.

Μια ματιά στο παρελθόν θα μας βοηθήσει να κατανοήσουμε το παρόν :

Το 1983 με την μεγάλη αναθεώρηση του οικογενειακού δικαίου καταργήθηκαν χιλιετείς θεσμοί του ρωμαϊκού δικαίου.

• Έγινε πιο εύκολο το διαζύγιο
• Καταργήθηκε η «πατρική εξουσία»
• Καταργήθηκε η “προίκα” και η γυναίκα δεν περιμένει από τον σύζυγό της να διαχειριστεί την περιουσία της.
• Νέοι ρόλοι απονεμήθηκαν και έπαυσε «ο ανήρ είναι η κεφαλή της οικογενείας» και «η γυνή διοικεί τα του οίκου» δηλαδή εισήχθη η ισότητα των συζύγων (όχι όμως των γονέων).
• Καταργήθηκαν οι διακρίσεις μεταξύ παιδιών εντός και εκτός γάμου αλλά όχι μεταξύ πατέρων παιδιών εκτός και εντός γάμου.
• Καταργήθηκε η μοιχεία και η επετράπη η έκτρωση.

Διαμορφώθηκαν νέοι νομικοί όροι :

Α) Η ΓΟΝΙΚΗ ΜΕΡΙΜΝΑ αντικατέστησε την πατρική εξουσία. Και οι δύο γονείς πλέον διαχειρίζονται την περιουσία του παιδιού, το εκπροσωπούν στα δικαστήρια και αλλού και έχουν την επιμέλεια μέσα στον γάμου.

Β) Η ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ είναι η φροντίδα του προσώπου του παιδιού, η επίβλεψη, μόρφωση, ανατροφή, και επιλογή της διαμονής του τέκνου που μέσα στο γάμο ανατίθεται και στους δύο γονείς.

Γ) Η ΦΡΟΝΤΙΔΑ του παιδιού που αν και δεν ορίζεται στον νόμο, την αναφέρει σε πολλά άρθρα του και είναι η καθημερινές βιοτικές ανάγκες του παιδιού.

     Η επιμέλεια και η φροντίδα ήσαν παλαιότεροι όροι. Πολλά ζευγάρια ζούσαν σε διάσταση για πολλά χρόνια ίσως και για πάντα και δεν παίρνανε διαζύγιο. Στις χωρισμένες μητέρες που είχαν την ανατροφή παιδιών δεν μπορούσαν να δώσουν την «πατρική εξουσία» αλλά δίνανε το θηλυκό ισοδύναμό του την «επιμέλεια».

     Και η φροντίδα ήταν κατά τις κοινωνικές και νομικές αντιλήψεις το αποκλειστικό καθήκον των γυναικών μια και «η γυνή διοικεί τα του οίκου».

Πως ο δικαστής ακύρωσε τον νομοθέτη :

     Τα Δικαστήρια έχουν στην περίπτωση διάστασης – διαζυγίου την εξουσία να ρυθμίσουν κατά το συμφέρον του τέκνου τη γονική μέριμνα.

     Το σφάλμα του ιστορικού νομοθέτη ήταν ότι δεν έθεσε ένα κανόνα και μετά απ’ αυτό να δώσει την ευκαιρία στον δικαστή ν’ αποστεί από τον κανόνα όταν συντρέχει λόγος, όπως  δηλαδή γίνεται σε όλα τα δίκαια.

     Λειτουργώντας όπως πάντα ο δικαστής δηλαδή δίνοντας συνέχεια στην νομολογία έως ότου κάποιο ανώτατο δικαστήριο την ανατρέψει, μετέφερε την έως το 1983 νομολογία στο νέο νομικό πλαίσιο και μάλιστα επί τα χείρω.

     Παλαιότερα τα μεγάλα αγόρια τα «δίναν» στον πατέρα και τα μεγάλα κορίτσια τα «δίναν» στην μητέρα. Μετά το 1983 επιστημονικοφανείς αντιλήψεις θέλουν τα παιδιά να μην χωρίζονται.

     Έτσι βρεθήκαμε στο παράλογο «τα παιδιά ανήκουν στην μητέρα» και για τον λόγο αυτό δίναμε στις γυναίκες την επιμέλεια, ακριβώς όπως κάναμε λίγο πριν όταν ο άντρας είχε την πατρική εξουσία. Λες και τίποτε δεν είχε αλλάξει.

     Προκειμένου να δικαιολογήσει μια νομολογία και πρακτική τριάντα ετών, ακόμα και με πρόσφατες αποφάσεις του, ο Άρειος Πάγος, διαμόρφωσε την σκοταδιστική αντίληψη «το συμφέρον του παιδιού είναι να μεγαλώνει με την μητέρα του». Ναι, η γη είναι επίπεδη.

     Έτσι, ούτε μία απόφαση που να διατηρεί την κοινή επιμέλεια δεν έχει εκδοθεί κατ” αντιδκαι όταν κάποιος φωτισμένος δικαστής στα Τρίκαλα το προσπάθησε πέσανε όλοι να τον φάνε και η πρώτη απόφασή (προσωρινή διαταγή) καταλύθηκε σύντομα.

     Η ελληνική νομολογία και πρακτική  παραβιάζει ατομικά δικαιώματα, είναι παράνομη ως αντίθετη με αυτά και αντίθετη με τις  επιστημονικές αντιλήψεις.

Η βολική για τις κρατικές αρχές νομολογία των δικαστηρίων

     Για να δικαιολογήσουν το ότι ακόμα όλα τα παιδιά τα μεγαλώνει μόνο η μητέρα τους στην Ελλάδα σε περίπτωση διαζυγίου, γράφει η Ελληνική Δημοκρατία προς την επιτροπή του ΟΗΕ για την εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού :

     Η νομολογία διαμόρφωσε τον κανόνα ότι «η γονική μέριμνα παραμένει κοινή μετά το διαζύγιο» (2η και 3η πενταετής έκθεση προς τον ΟΗΕ).

    Ναι, λεφτά υπάρχουν και το έλλειμμα είναι 5 %.

     Δηλαδή λέει η Ελλάδα ότι και οι δύο γονείς θα διαχειριστούν την περιουσία του παιδιού τους και θα το εκπροσωπήσουν σε δίκες ή αλλού π.χ. με τους ενοικιαστές τους. Ποιόν ενδιαφέρει κάτι τέτοιο ;

     Δεν λέει η έκθεση όμως ότι σχεδόν πάντα το παιδί το μεγαλώνει η μητέρα του με τον μηχανισμό της αφαίρεσης της επιμέλειας που προ περιγράφηκε τον οποίο μόνοι τους έθεσαν οι δικαστές.

     Το ευχάριστο είναι ότι μετά τις αναφορές που υπέβαλε ο ΓΟΝ.ΙΣ Πειραιά προς τις αρχές της Ε.Ε. και τις ατομικές παρατηρήσεις του πάνω στην εθνική έκθεση (γιατί είχε αποκλειστεί από το Δίκτυο των Οργανώσεων για την Εφαρμογή της Διεθνούς Σύμβασης) ο Ο.Η.Ε. επανεξέτασε την περίπτωση της Ελλάδας και εν ολίγοις έπαυσε να κατατάσσει την Ελλάδα στις χώρες με κοινή επιμέλεια όπως εσφαλμένα τον πληροφορούσαν οι εθνικές αρχές.

     Το 2012 ο Συνήγορος του  Παιδιού, η εθνική αρχή για την παρακολούθηση της εφαρμογής της Δ.Σ.Δ.Π. περιέλαβε στις προτάσεις της την διατήρηση της κοινής επιμέλειας.

Μερικοί μύθοι στους οποίους πιστεύουν δικαστές και νομικοί :

• Είναι καλύτερα για το παιδί να το μεγαλώνει ο ένας γονιός του για ν’αποφευχθούν οι εντάσεις στο περιβάλλον του.
• Η θεωρία της «βαλίτσας» που εφαρμόζεται επίσης και όταν ρυθμίζεται η επικοινωνία.
• Η θεωρία της «προσκόλλησης»
• Η θεωρία του «σταθερού περιβάλλοντος» για την ανάπτυξη του παιδιού.
• Η θεωρία ότι είναι καλύτερα για το κάτω των 7 παιδί να μην διανυκτερεύει με το μπαμπά.
• Η απαρχαιωμένη θεωρία ότι η επικοινωνία είναι δικαίωμα του πατέρα, όχι του παιδιού.
• Η αντιεπιστημονική άποψη ότι το μικρότερο παιδί πρέπει να βλέπει λιγότερο τον πατέρα του.

ΠΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ : Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Ο νόμος το 1983 έγινε γιατί υπήρχαν διαμαρτυρίες για τα παιδιά εκτός γάμου και για δικαιώματα των ανδρών που ήθελαν να χωρίσουν και δεν μπορούσαν.     

     Οι γυναικείες οργανώσεις όλων των κομμάτων, βοήθησαν να δοθούν «προνόμια» που σήμερα είναι εκτός κοινωνικής πραγματικότητας.

     Σε μια κοινωνία όπου είδαμε Πρόεδρο της Βουλής, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου και στρατηγούς της ΕΛ.ΑΣ  γυναίκες, πρέπει να βρούμε κάτι να πολεμήσουμε για να δικαιολογήσουμε την ύπαρξή μας.

      Ας πολεμήσουν κατά της κοινής επιμέλειας, ας πολεμήσουν κατά της βίας των ανδρών με μηχανισμούς που παράγουν αντί να εξαλείφουν την βία …  

       Ο «αγώνας» αυτός δεν δίνει μόνο λόγο ύπαρξης. Δίνει επίσης και επιδοτήσεις. Ο ΟΗΕ, η ΕΕ και άλλοι οργανισμοί τροφοδοτούν με χρήματα τα κόμματα.

     Η γενική γραμματεία ισότητας ξοδεύει ατέλειωτα ποσά από χρήματα και μια στρατιά ανθρώπων ζει από τη γραφειοκρατία.

     Σήμερα οι γυναίκες δεν ακολουθούν αυτές τις οργανώσεις παρά μόνο στο βαθμό που μοιράζουν χρήματα και παροχές οποιουδήποτε είδους. Τελικά, μήπως η ισότητα βλάπτει τα παιδιά ;

Διαβάστε τα βιβλία του Δρ Νίκου Σπιτάλα. http://iwrite.gr/878/%CF%84%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B7%CE%BC%CE%B1-%CF%84%CF%89%CE%BD-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%B6%CE%B5%CF%85%CE%B3%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%89%CE%BD/

Πολλοί απατεώνες, ιδίως στην Αθήνα θέλησαν να διασπάσουν το κίνημα των μπαμπάδων με σκοπό τη διάλυσή του, στηριζόμενοι σε κακές φεμινιστικές οργανώσεις και θεωρίες καλυπτόμενες από πολιτικές σκοπιμότητες. Ετσι παρουσιάζονται είτε ως 'άλλες οργανώσεις' είτε ως μεμονωμένοι αισχροκερδείς, αντιγράφοντας κείμενα και ιδέες (με κακό τρόπο), παραπλανώντας αφελείς χωρισμένους, στέλνοντάς τους σε δικηγόρους, σε πολιτικούς, απομονώνοντάς τους από άλλους. Η μοναδική λύση είναι ο ακτιβισμός του ΣΥΓΑΠΑ. www.sos-sygapa.eu

Ο Ιμπραίμοβιτς επιτέθηκε στις γυναίκες

Απίστευτος Ιμπραΐμοβιτς για ακόμα μια φορά… Ο Σουηδός άσος της Παρί Σεν Ζερμέν, που βγήκε ο καλύτερος και πιο αγαπημένος αθλητής στην χώρα του από την εφημερίδα «Aftonbladet» τα…έχωσε στις γυναίκες που ασχολούνται με το ποδόσφαιρο στη χώρα του!

Συγκεκριμένα, στην ετήσια εκδήλωση της σουηδικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου, τιμήθηκε ο Άντερς Σβένσον επειδή έκανε ρεκόρ συμμετοχών στην εθνική ομάδα και ο πρώην διεθνής άσος πήρε ως δώρο ένα αυτοκίνητο «Volvo». Μόνο που η ομοσπονδία κατηγορήθηκε σφοδρά γιατί δεν έκανε το ίδιο, όταν πέτυχε ρεκόρ συμμετοχών η αρχηγός της εθνικής γυναικών, Τερέζε Σιόγκρεν. Βλέπετε, στη Σουηδία το ποδόσφαιρο γυναικών είναι δημοφιλές και η εθνική ομάδα της χώρας έχει επιτυχίες…

Θέση πήρε και ο… καυστικός «Ίμπρα», που είπε: «Όταν βρίσκομαι στην Ευρώπη με συγκρίνουν με τον Μέσι και τον Ρονάλντο . Όταν γυρίζω σπίτι μου στην Σουηδία με συγκρίνουν με… γυναίκες, που παίζουν ποδόσφαιρο. Πρέπει να ντρέπομαι, που είμαι Σουηδός ποδοσφαιριστής»!

Το σχετικό γεγονός το έκανε πρώτο θέμα η «Expressen» ανήμερα των Χριστουγέννων. Με τον διεθνή άσο να αναφέρει ακόμα στην συγκεκριμένη εφημερίδα: «Με όλο τον σεβασμό για ό,τι οι κυρίες έχουν καταφέρει και όντως το έχουν κάνει φανταστικά καλά, δεν γίνεται να συγκρίνεται το ποδόσφαιρο των ανδρών με το ποδόσφαιρο των γυναικών. Κάντε μου την χάρη, δε είναι αστείο»!

«Οι παίκτες της εθνικής ανδρών αξίζουν μεγαλύτερη αναγνώριση από την αντίστοιχη ομάδα των γυναικών. Πρέπει να σταματήσει αυτό το μαστίγωμα», ανέφερε ακόμα και συμπλήρωσε: «Μου ζητήθηκε το περασμένο καλοκαίρι (από τα σουηδικά μέσα μαζικής ενημέρωσης), να απαντήσω αν είμαι εγώ καλύτερος παίκτης της Σουηδίας ή η Λότα Σκέλιν. Κάποιος αστειεύεται μαζί μου, έτσι δεν είναι; Όταν έχω καταρρίψει όλα αυτά τα ρεκόρ, με τα γκολ, με τις επιτυχίες στην εθνική ομάδα, με ποιον θα τα συγκρίνω; Να τα συγκρίνουμε με τα άλλα ρεκόρ ή με τις κυρίες;»!

Απολαυστικός Ζλάταν! http://www.trelokouneli.gr/o-impremovits-epitethike-stis-ginekes/?utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=o-impremovits-epitethike-stis-ginekes

Aπάτες στο Διαδίκτυο

Aπατεώνες επιχειρούν να εκμεταλλευτούν το κλίμα φιλανθρωπίας μετά το χτύπημα του τυφώνα

Απατεώνες επιχειρούν να εκμεταλλευτούν, στο Διαδίκτυο, το κλίμα φιλανθρωπίας που έχουν δημιουργήσει οι πολυάριθμες αναφορές των διεθνών μέσων μαζικής ενημέρωσης για την τραγική κατάσταση στις Φιλιππίνες, μετά το καταστροφικό πέρασμα του τυφώνα, που είχε ως αποτέλεσμα η χώρα να κάνει έκκληση για βοήθεια σε κυβερνήσεις και μη κυβερνητικές οργανώσεις ανά τον κόσμο.

Ενώ έχουν αναρτηθεί πολλά νόμιμα αιτήματα δωρεών στα κοινωνικά δίκτυα και σε μία σειρά δημοφιλών ιστοσελίδων, δυστυχώς, σύμφωνα με την εταιρεία κυβερνο-ασφάλειας Symantec (δημιουργό των προγραμμάτων λογισμικού Norton), οι απατεώνες άρχισαν, ήδη, να αξιοποιούν την κατάσταση προς όφελός τους, δημιουργώντας μηνύματα- παγίδες μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, που περιέχουν ψεύτικα αιτήματα δωρεών.

Η Symantec, όπως αναφέρει το ΑΠΕ-ΜΠΕ, έχει αποκαλύψει παρόμοιες τακτικές γύρω από τέτοιου είδους τραγωδίες ξανά στο παρελθόν, όπως όταν είχε συμβεί η καταστροφή της Φουκουσίμα στην Ιαπωνία και ο τυφώνας Σάντυ στις ΗΠΑ, και αναμένει, όπως ανακοίνωσε, να έρθουν στο φως και άλλες απάτες με ανάλογο περιεχόμενο, τις προσεχείς ημέρες.

Η εταιρεία, αν και προτρέπει το κοινό να συνεχίσει να συνεισφέρει, υπενθυμίζει ότι οι χρήστες του Ίντερνετ πρέπει να παραμένουν προσεκτικοί, όταν προχωρούν σε online δωρεές. Έτσι, προτείνει να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί όταν ανοίγουν e-mail με τέτοια αιτήματα, να πιστοποιούν την αυθεντικότητα του οργανισμού στον οποίο θα μεταφέρουν το ποσό που επιθυμούν και να μην απαντούν σε e-mail που απαιτούν να δώσουν προσωπικές και εμπιστευτικές πληροφορίες.

Συγκινητικά Βίντεο με μπαμπάδες

Δημοσίευση by Interesting Things.

Νέα απόφαση εναλλασσόμενης κατοικίας-συνεπιμέλειας στη Γαλλία

Πήραμε το παρακάτω μύνημα: Ο μπαμπάς Χριστόφορος, μόλις απέκτησε τη συνεπιμέλεια και εναλλασσόμενη κατοικία, με 100 ευρώ διατροφή. Ομως στη Γαλλία, ο μπαμπάς δικαιούται τα μισά από τα οικογενειακά επιδόματα που παίρνει η μαμά. Ετσι, ουσιαστικά δεν υπάρχει διατροφή. Στο Γαλλικό κείμενο:
un papa du groupe "Christophe " viens d'obtenir ce qu'il désirai c'est a dire : Résidence alterné et PA de 100 euro pour son ex , et bien sur des que possible il a droit a la moitié des allocations perçu par la maman.
https://www.facebook.com/pages/Soutiens-que-les-lois-pour-les-papa-s%C3%A9par%C3%A9-changent-enfin-/110319688983432

Εφημερίδα Καθημερινή: Κραυγή αγωνίας διαζευγμένου μπαμπά που απήγαγε το παιδί του

Της Λινας Γιανναρου

Ζήτησε μόνο ένα ποτήρι νερό. Το ταξίδι ως την Αθήνα ήταν μακρύ και αγχωτικό. Δεν το πολυσκέφτηκε όταν αποφάσισε να φύγει παίρνοντας μαζί του και το παιδί. Αλλά τα νέα από το χωριό ήταν ότι η αστυνομία τον έψαχνε ήδη παντού. Οποιος αναρωτιέται πού μπορεί να φτάσει ένας πατέρας, ένας γονιός, όταν κινδυνεύει να χάσει το παιδί του, δηλαδή τα πάντα, μπορεί να φτάσει ως εδώ. Σε άλλη πόλη, καταζητούμενος, μόνος.

Ο Βασίλης επικοινώνησε με την «Κ» για να ζητήσει βοήθεια. «Είμαι καλός πατέρας, αγαπώ το γιο μου και ο γιος μου εμένα. Δεν μπορεί οι νόμοι να είναι τόσο άδικοι». Επιασε να διηγείται την ίδια ιστορία που έχουν να διηγηθούν εκατοντάδες πατεράδες ανά την επικράτεια που βρίσκονται αντιμέτωποι με το ίδιο άκαμπτο σύστημα. Μια σχέση που χάλασε, ένα δικαστήριο που ανέθεσε την επιμέλεια στη μητέρα με συνοπτικές διαδικασίες, μολονότι το παιδί δεν ήταν σε βρεφική ηλικία (είναι εννέα ετών σήμερα), εμπόδια στην επικοινωνία του πατέρα μαζί του κ.ό.κ. «Στο τελευταίο «επεισόδιο» είχα το παιδί για το Σαββατοκύριακο, αλλά η μαμά του ξέχασε να έρθει να το πάρει τη Δευτέρα. Εμεινε μαζί μου μία εβδομάδα, χωρίς η μητέρα του να επικοινωνήσει καθόλου. Οταν το θυμήθηκε, ούτε το παιδί ήθελε να πάει στο σπίτι της ούτε εγώ να το αποχωριστώ, επειδή ξαφνικά της κάπνισε» λέει. Το δικαστήριο έχει επιδικάσει 300 ευρώ διατροφή, την οποία ο Βασίλης καταβάλλει ανελλιπώς. «Δεν μπορώ όμως να βλέπω το παιδί μου να μεγαλώνει σε ένα παντελώς ακατάλληλο περιβάλλον, χωρίς αγάπη. Δυστυχώς, τα πράγματα που βλέπει στο σπίτι της μητέρας του αλλά και συνολικά η διαμάχη μεταξύ μας το έχουν επηρεάσει. Είναι απαραίτητο να το δει ειδικός, αλλά τα οικονομικά μου δεν το επιτρέπουν, ενώ η μητέρα του ούτε το συζητά. Είμαι σε αδιέξοδο, γι’ αυτό και έκανα αυτήν την κίνηση που δεν ξέρω πού θα με βγάλει».

Ομως η απόφαση του δικαστηρίου είναι συγκεκριμένη και δεν αφήνει περιθώρια διαπραγμάτευσης. «Πρόκειται για ακόμη μία περίπτωση καταπάτησης των δικαιωμάτων των ανδρών σε υπόθεση επιμέλειας παιδιών» λέει στην «Κ» ο δικηγόρος και συντονιστής του γραφείου της Αθήνας του ΣΥΓΑΠΑ (Σύλλογος για την Ανδρική και Πατρική Αξιοπρέπεια) Χαράλαμπος Κατσιβαρδάς. «Τα δικαστήρια στη χώρα μας, ενώ θα μπορούσαν να λάβουν πιο αντικειμενικές αποφάσεις, ακολουθούν την πεπατημένη, αναπαράγοντας το πρότυπο του «κακού πατέρα». Συνήθως θεωρούν τον πατέρα πρόσωπο απαξιωμένο, όχι ικανό να αναλάβει την επιμέλεια των παιδιών».

Προσαρμογή

Οπως τονίζει η οργάνωση, πρόκειται για απαρχαιωμένη αντίληψη, που έχει ξεπεραστεί διεθνώς. «Το οικογενειακό δίκαιο και στην Ελλάδα πρέπει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα που θέλουν ένα παιδί να έχει ανάγκη εξίσου και τους δύο γονείς» καταλήγει ο κ. Κατσιβαρδάς.

 

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_03/07/2013_525444

Χρόνια πολλά μαμά

Γιατί είναι αναγκαία η ύπαρξη του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, των αδικημένων γονέων δικαστικά και κοινωνικά

Γιατί είναι αναγκαία η ύπαρξη του ΕΥΡΩΠΑΙΚΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ, των αδικημένων γονέων δικαστικά και κοινωνικά.
Κυριακή, 08 Απρίλιος 2012 19:42 Yiannis Aeras  http://alithinapsemata.gr/greece/greece-news/greece-politics/2982-2012-04-08-20-02-52.html
Eως το 2004, στην Ελλάδα επικρατούσε η λογική του Μεσαίωνα στην έκδοση δικαστικών αποφάσεων που αφορούν στο οικογενειακό δίκαιο (επιμέλεια παιδιών, επικοινωνία πατέρα-τέκνου, διατροφές). Το έτος αυτό, βρέθηκε άνθρωπος (ο υπογράφων) να αμφισβητήσει τον παραλογισμό αυτό και μάλιστα να ιδρύσει σύλλογο (ΣΥΓΑΠΑ) με 30.000 μέλη (άνδρες-γυναίκες), διαμαρτυρούμενα σήμερα και με οργάνωση κόμματος. Αυτή η ισχυρή δυναμική, ως αντίδραση του νομικού μας συστήματος, της δικαστηριακής πρακτικής, της άνισης μεταχείρισης γονέων στο διαζύγιο παρουσίασε στην κοινή γνώμη τις ελλείψεις της κοινωνίας μας σε επίπεδο εκπαίδευσης αλλά και τις καταστροφικές συνέπειες στα παιδιά.

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

ΕΥΡΩΠΑΙΚΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ

Φράγκων 19 - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, τηλέφωνο: 2310524285, fax: 2310524319

www.sos-sygapa.eu
http://www.facebook.com/group.php?gid=80334963536

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΡΧΩΝ

Μια ισχυρή δυναμική σχηματίζεται στην Ελληνική κοινωνία σήμερα, ως αντίδραση σε όσα άδικα συμβαίνουν στον χώρο του οικογενειακού δικαίου. Η οικογενειακή έννομη τάξη, ως αξεδιάλυτο σύμπλεγμα υφιστάμενης νομοθεσίας και παγιωμένης νομολογίας, έχει δημιουργήσει μια εκρηκτική ανισότητα μέσα στους κόλπους της κάθε ελληνικής οικογένειας με παιδιά. Πρόκειται για την ανισότητα σε βάρος του πατέρα. Αυτή δημιουργείται από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης της συμβίωσης – εν γάμω ή εκτός αυτού – το παιδί ή τα παιδιά θα περιέλθουν, με μια πιθανότητα άνω του 99%, στην μητέρα. Η ανισότητα αυτή αποκτά την πλήρη πρακτική σημασία της από το γεγονός ότι, σε περίπτωση διάλυσης του γάμου, το σύστημα της μονογονεϊκής επιμέλειας, όπως υπάρχει και εφαρμόζεται στην χώρα μας, βασίζεται στην αρχή του «όλα ή τίποτα». Ο ένας γονιός, αυτός που θα πάρει την «επιμέλεια», έχει περίπου απόλυτη εξουσία αποφάσεων σχετικά με το «τέκνο». Ο άλλος γονιός, αυτός που δεν θα «πάρει την επιμέλεια», χάνει κάθε αποφασιστικό ρόλο. Μαζί με την συμβίωση με τον άλλο γονιό χάνει και την συμβίωση με το παιδί του, χάνει και κάθε δικαίωμα να αποφασίζει για το παιδί του. Έτσι, μετά την διάσταση των γονιών του, το παιδί αποκτά έναν μόνο γονιό, και αποξενώνεται σχεδόν νομοτελειακά από τον άλλο. Αντίστοιχα, ο άλλος γονιός χάνει τον γονικό του ρόλο στο παιδί του, και το βλέπει να αποξενώνεται από αυτόν. Η κατάσταση αυτή δεν αλλάζει, ακόμα κι αν ασκείται – όποτε και όσο ασκείται – ένα «χλωμό» και αποδυναμωμένο, δικαίωμα «επικοινωνίας». Την απαίσια εικόνα συμπληρώνει η αντιδικία μεταξύ των γονιών για την διατροφή του παιδιού. Όπως είναι ρυθμισμένος ο θεσμός της «διατροφής» σήμερα, με την έλλειψη κάθε ελέγχου για το «πού πάνε τα χρήματα» από τη στιγμή που θα καταβληθούν, ο γονιός που την καταβάλλει νιώθει – δικαιολογημένα – ότι μισθοδοτεί τον άλλο γονιό για να του στερεί το παιδί και να το στρέφει εναντίον του.
Η κατάφωρα άδικη αυτή κατάσταση δεν αφορά μόνον τα παιδιά χωρισμένων γονιών, ούτε μόνο τους χωρισμένους πατέρες, που έχουν δει τα παιδιά τους να τους περιφρονούν, να ζουν χωρίς οι ίδιοι να έχουν τον παραμικρό λόγο πάνω τους, να αποξενώνονται και να μην τους θέλουν, και να υπόκεινται – με την προστασία όλων των Αρχών – στην αποκλειστική εξουσία, επιρροή και υποβολή της άλλης πλευράς. Αφορά άντρες και γυναίκες, μέσα και έξω από τον γάμο. Μέσα στον γάμο, αφού, στις υπάρχουσες σήμερα οικογένειες, η νομική ανισότητα αποτελεί διαλυτικό παράγοντα. Στην οικογένεια, ο ένας γονιός – κατά κανόνα: ο πατέρας – δεν μπορεί να συζητήσει, να «διαπραγματευθεί» με τον άλλον, υπό όρους ισότητας, τις οικογενειακές αποφάσεις, τα θέματα της κοινής ζωής, την ανατροφή των παιδιών τους. Και δεν μπορεί, αφού αντιμετωπίζει, ανά πάσα στιγμή και σε κάθε διαφωνία με τον άλλον, το φάσμα της διάλυσης της οικογένειάς του. Και η διάλυση της οικογένειας, για τον γονιό που δεν θα πάρει την «επιμέλεια» των παιδιών του, θα σημαίνει αναγκαστικά και ουσιαστική απώλεια του οικογενειακού δεσμού με το παιδί του. Αφορά όλα τα παιδιά, που βλέπουν την οικογένειά τους να διαλύεται, επειδή έχει δομηθεί από την κατεστημένη έννομη τάξη ως οικογένεια ασταθής, και έτσι χάνουν ή θα χάσουν τον ένα γονιό τους. Αφορά άντρες και γυναίκες ως παππούδες, αν έχουν την ατυχία να εκπροσωπούν την πλευρά που δεν θα έχει την «επιμέλεια». Αφορά τις συντρόφους των πατέρων που χάσαν τα παιδιά τους, κι έχουν δίπλα τους έναν τραυματισμένο άνθρωπο, με ακρωτηριασμένη τη ζωή του. Αφορά κάθε άνθρωπο, άντρα ή γυναίκα, που κινδυνεύει να δει το παιδί του αποξενωμένο, επειδή το νομικό σύστημα θα δώσει την απόλυτη εξουσία στον άλλον. Αφορά κάθε γονιό, πατέρα ή μητέρα, που αντιλαμβάνεται ότι το παιδί του χρειάζεται και τους δυο γονείς του. Αφορά, δηλαδή, και τις ίδιες τις μητέρες, που, αν και φαίνεται ότι το σημερινό σύστημα, στην περίπτωση διάλυσης της οικογένειάς τους τις «ευνοεί», ωστόσο τις καταδικάζει σε μιαν αντιδικία με τον «άλλον» γονιό, συχνά οδυνηρή, και στην απώλεια του άλλου γονιού για το παιδί τους, ενώ αντίθετα το παιδί τους τον χρειάζεται, και θα έπρεπε οι δημόσιοι θεσμοί να τον καλούν – ή και να τον υποχρεώνουν – στον γονεϊκό του ρόλο.
Πίσω από την εκτεταμένη δυστυχία που δημιουργείται με αυτόν τον τρόπο, βρίσκεται ένα ανεπαρκέστατο θεσμικό σύστημα, διαμορφωμένο προ εικοσιπενταετίας στο σύνθημα ενός βεβιασμένου εκσυγχρονισμού και μιας ψευδώνυμης «ισότητας». Βρίσκεται η έλλειψη θέλησης και προτύπων της νομολογίας, που εφάρμοσε τους νόμους στην πλέον απλουστευτική και συντηρητική εκδοχή τους. Βρίσκεται ένα ανεπαρκέστατο σύστημα δημόσιας ψυχιατρικής και παιδοψυχιατρικής, που, αντί να καθοδηγήσει την νομική πράξη σε υγιέστερες και εξισορροπητικές λύσεις, δεν έχει άλλο να προτείνει από την «πειθάρχιση» του άλλου γονιού και του παιδιού, σε δικαστικά διαμορφωμένες άδικες καταστάσεις. Βρίσκεται η εμφανέστατη ανεπάρκεια δημοσίων θεσμών που θα συμβουλεύουν την οικογένεια και θα προστατεύουν τα οικογενειακά δικαιώματα και τους οικογενειακούς δεσμούς, όσο διαρκεί η οικογένεια, ή και στην περίπτωση που αυτή θα διαλυθεί. Βρίσκεται η πλήρης έλλειψη συστήματος εκπαίδευσης οικογενειακών δικαστών. Βρίσκεται η ανυπαρξία του θεσμού του οικογενειακού δικαστή. Βρίσκεται η πλήρης παραγνώριση του παιδιού ως φορέα δικαιωμάτων και βούλησης που θα πρέπει να γίνει σεβαστή. Βρίσκεται η πλήρης έλλειψη εκπροσώπησης του παιδιού, ως ανεξαρτήτου και τρίτου μέρους ενώπιον των αρχών, συμπεριλαμβανομένων των δικαστηρίων. Βρίσκεται η παράλογη τοποθέτηση «συμφέροντος του παιδιού» στον χώρο της «ιδιωτικής διαφοράς». Βρίσκεται μια Πολιτεία που «νίπτει τας χείρας της», παραδίδοντας το παιδί χωρισμένων γονέων στον ένα από τους δυο γονείς του, και αφοπλίζοντας τον άλλον, ώστε να μην μπορεί να αμφισβητήσει το γονεϊκό μονοπώλιο του «έχοντος την επιμέλεια» γονιού.
Αυτή η έντονη αδικία και αυτή η διάχυτη δυστυχία αναμφίβολα αποτελούν εκδηλώσεις μιας κοινωνικής παθογένειας: ανώριμοι χαρακτήρες και με χαμένο προσανατολισμό, σε πλήρη σύγχυση, διαμορφωμένοι στο πλαίσιο μιας κοινωνίας σε γοργούς ρυθμούς διάλυσης, κάνουν παιδιά ενώ ταυτόχρονα αδυνατούν να μοιραστούν την ζωή τους με τον άλλον. Συνειδητοποιώντας ότι γίνονται ή έγιναν γονείς, σπεύδουν να διαχωρίσουν την ζωή τους από τον άλλον, παίρνοντας το παιδί στην δική τους ζωή, και αποκλείοντάς το από την ζωή του άλλου. Αλλά το ζήτημα είναι κατά πόσον οι υφιστάμενοι θεσμοί θεραπεύουν και συμμαζεύουν αυτά τα φαινόμενα, ή επιταχύνουν την διάλυση και την καταστροφή. Στην περίπτωση του κατεστημένου συστήματος της απόλυτης μονογονεϊκής επιμέλειας, ο ρόλος των υφισταμένων θεσμών είναι διαλυτικός και καταστροφικός. Το ζευγάρι που χωρίζει υποχρεώνεται από τον νόμο να προσφύγει στα δικαστήρια για να διαμορφώσει την νέα έννομη κατάστασή του. Και η παρέμβαση των δικαστηρίων είναι πάντα προς την κατεύθυνση της διάλυσης της οικογένειας, της απόδοσης του παιδιού στον ένα από τους γονείς του, και στην αποκοπή της ουσιαστικής οικογενειακής του σχέσης με τον άλλον. Στο παραπάνω πλαίσιο, δεν έχει νόημα να επιχειρείται να μετατεθεί η ευθύνη της διάλυσης και της καταστροφής στους γονείς που χωρίζουν, με δικαιολογίες του τύπου «αν εσείς δεν τα βρίσκετε μεταξύ σας τι να σας κάνουμε εμείς». Τούτο, διότι οι γονείς που χωρίζουν, έλαβαν τις αποφάσεις τους στο πλαίσιο των επιλογών που τους παρέχουν οι υπάρχοντες θεσμοί. Και είναι οι υπάρχοντες θεσμοί – αφού στα δικαστήρια, οι διαφορές για την «επιμέλεια» δικάζονται δίπλα – δίπλα με διαφορές για την «απόδοση μισθίου» και ανακοπές κατά διαταγών πληρωμής – αυτοί που «εκπαιδεύουν» τους γονείς να αντιδικούν και να αλληλοεξοντώνονται.
Συνεπώς, προβάλλει ως επείγουσα και πιεστική αναγκαιότητα η θεσμική μεταρρύθμιση στον ζωτικότατο χώρο του κοινωνικού ιστού, που είναι η οικογενειακή έννομη τάξη. Προβάλλει ως επείγουσα και πιεστική αναγκαιότητα η καθιέρωση της «συνεπιμέλειας», ως βάσης για την διατήρηση των γονεϊκών ρόλων και σχέσεων απέναντι στο παιδί, ακόμα κι όταν το ζευγάρι των γονιών που το δημιούργησαν δεν ζει μαζί. Η «συνεπιμέλεια» νοείται σε τριπλή βάση:
α. Κοινή εξουσία αποφάσεων για το παιδί, μεταξύ των γονέων.
β. Ισόρροπη και ισόμετρη κατανομή του χρόνου του παιδιού με τον κάθε γονέα.
γ. Κοινή ευθύνη για το παιδί, τόσο για τα οικονομικά, όσο και για τα εν γένει προσωπικά βάρη του γονεϊκού ρόλου.
Βεβαίως, ένα σωστό νομοθετικό πλαίσιο, που θα διασφαλίσει τις ισορροπίες και θα κατευθύνει τους γονείς σε δίκαιες και ορθά εξισορροπημένες λύσεις, θα έχει ήδη «τοποθετήσει» το πρόβλημα σε νέες βάσεις, και θα το έχει φέρει πιο κοντά στην λύση του. Αυτά σημαίνουν: επείγουσα και ριζική μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου του Αστικού Κώδικα και της Πολιτικής Δικονομίας Αλλά δεν αρκεί αυτό. Αναγκαία είναι, δίπλα στην νομοθετική μεταρρύθμιση:
Η ανάπτυξη δημόσιων θεσμών, επαρκώς εξειδικευμένων, επανδρωμένων με ειδικά εκπαιδευμένους ειδικούς ψυχικής υγείας, κοινωνικούς λειτουργούς, δικηγόρους, δικαστές και εισαγγελείς, εκτελεστικά όργανα. Εάν η ευθύνη για το παιδί κατανέμεται ισόρροπα στους δύο γονείς, εκεί που δεν μπορεί να υπάρξει συναπόφαση των γονέων – δεδομένης της κατά τεκμήριο διάστασης των απόψεών τους, αν τελούν και οι ίδιοι σε διάσταση – θα πρέπει να υπάρχει άμεσα διαθέσιμος δημόσιος θεσμός, υπό μορφή «οικογενειακού δικαστηρίου», ο οποίος θα πληροφορηθεί, θα συγκεντρώσει στοιχεία, θα εξετάσει το παιδί, θα συμβουλέψει, θα μεσολαβήσει, θα διαιτητεύσει και, εν ανάγκη, θα αποφασίσει και θα επιβάλει. Η «συνεπιμέλεια» δεν μπορεί να καθιερωθεί μόνο στο ιδιωτικό δίκαιο. Χρειάζεται την παράλληλη ανάπτυξη δημόσιων θεσμών, που θα την συμπληρώνουν.
Η αντιπροσώπευση του παιδιού ενώπιον των ειδικευμένων δημοσίων θεσμών, ως τρίτου μέρους, ανεξάρτητου από τους γονείς του. Το παιδί δεν μπορεί να αντιπροσωπεύεται, ούτε να παρίσταται στα δικαστήρια, από τον ένα από δύο γονείς που αντιδικούν μεταξύ τους και αλληλοσπαράσσονται. Ένας «συνήγορος του παιδιού» θα πρέπει να αναπτυχθεί, επανδρωμένος με ειδικά εκπαιδευμένους λειτουργούς, της ψυχολογίας όσο και της νομικής, που θα μπορεί να «ακούει» το παιδί, να έρχεται σε διάλογο με αυτό, και να εκφράζει την βούλησή του ενώπιον παντός αρμοδίου οργάνου, και να το αντιπροσωπεύει στα «οικογενειακά δικαστήρια».
Κανείς δεν είναι τόσο αφελής, ώστε να νομίζει ότι, με έναν νομοθετικό ορισμό, ή με λίγες νομοθετικές ρυθμίσεις, ή τροπολογίες, θα λυθεί το βαθύτατο πρόβλημα που υπάρχει. Το πρόβλημα δεν είναι απλώς νομοθετικό. Είναι γενικότερα θεσμικό, και η λύση του απαιτεί την διάπλαση θεσμών, που θα πρέπει να δημιουργηθούν και με την νομοθετική βούληση, αλλά και με την γενικότερη πολιτειακή βούληση, που θα διασφαλίσει τους απαραίτητους πόρους. Όλα αυτά, θα πρέπει να γίνουν αντικείμενο της πλέον σοβαρής επεξεργασίας, επιστημονικής όσο και οργανωτικής. Θα πρέπει να βασιστούν στην εμπεριστατωμένη επιστημονική έρευνα της Ελληνικής πραγματικότητας, αλλά και στην σοβαρή μελέτη και την ανταλλαγή ιδεών με τα ανάλογα κινήματα και τις πρακτικές του εξωτερικού. Θα πρέπει να συνδυαστούν με την ανάπτυξη διαλόγου μεταξύ των ενδιαφερομένων ομάδων και φορέων. Θα πρέπει και το άμεσα ενδιαφερόμενο άτομο, ο πατέρας, η μητέρα, ο αδελφός, ο παππούς ή η γιαγιά που προβληματίζονται, να μπορούν να ρωτήσουν, να μάθουν, να πουν, να ακουστούν, να αποκτήσουν λόγο. Θα πρέπει να υλοποιηθούν με την διάχυση στο κοινωνικό σώμα των αρχών της δικαιοσύνης στις οικογενειακές σχέσεις, με επίκεντρο τα δικαιώματα του κάθε μέλους της οικογένειας. Και θα πρέπει να εξοπλιστούν με μηχανισμούς ελέγχου και ανάδρασης, να μαθαίνουμε από τις προόδους, τα επιτεύγματα και τα λάθη μας, και να προβαίνουμε στις αναγκαίες προσαρμογές.
Να προσαρμοστεί η Ελληνική νομοθεσία στις διεθνείς υποχρεώσεις της από την σύμβαση για τα δικαιώματα του παιδιού (Σύμβαση Ν. Υόρκης της 26/1/1990, Ν. 2101/1992, ΦΕΚ Α΄/192, ιδίως στο άρθρο 18, την «αναγνώριση της αρχής, σύμφωνα με την οποία και οι δύο γονείς είναι από κοινού υπεύθυνοι για την ανατροφή του παιδιού και την ανάπτυξή του.»). Να κατοχυρώσει, σε στοιχειώδη μορφή, το δικαίωμα του παιδιού να ανατρέφεται κι από τους δυο γονείς του, ακόμα κι αν οι ίδιοι έχουν χωρίσει.
Το κενό αυτό, ένα κενό πολιτικής εκπροσώπησης του αιτήματος της θεσμικής αλλαγής στον χώρο του οικογενειακού δικαίου, θέλει να καλύψει το κόμμα που ιδρύεται με την διακήρυξη αυτή. Πιστεύοντας στα παραπάνω, ιδρύουμε το 'Ευρωπαικό Κοινωνικό κίνημα' για το οποίο δεσμευόμαστε να δουλέψουμε και να παλέψουμε για την επιτυχία των σκοπών του.
Σε κάθετη διάταξη, η πολιτική κίνηση που εκφράζουμε, διαρθρώνεται σε τρία επίπεδα.
Την δυναμική βάση του, μια μάζα ανθρώπων που έχασαν τις οικογένειές τους και τα παιδιά τους, ή που απειλούνται να χάσουν τις οικογένειες και τα παιδιά τους, λόγω του υφισταμένου σήμερα θεσμικού πλαισίου, ή που προβληματίζονται και θέλουν να διασφαλίσουν την οικογένειά τους από την απειλή της διάσπασης και τα παιδιά τους από την απειλή της αποξένωσης. Η κοινωνική βάση αυτή είναι ποτισμένη με την έντονη αίσθηση της αδικίας, και την απαίτηση να «γίνει κάτι» για όλα αυτά. Απαιτεί να παρέμβει η πολιτεία για να αποτρέψει, να διορθώσει, να επανορθώσει το κακό που τους βρήκε ή που τους απειλεί. Ως εκλογική βάση, διαμοιράζεται σε όλο το πολιτικό φάσμα, και αποτελείται από ψηφοφόρους όλων των κομμάτων. Όμως, εδώ είναι που αναπτύσσεται ένας εξαιρετικά πολύμορφος και δυναμικός πλούτος ιδεών, ο οποίος διασταυρώνεται με τον όμοια δυναμικό και πολύμορφο πλούτο ιδεών που έρχεται από το εξωτερικό, από άμεσες επαφές με τις εκεί οργανώσεις, αλλά και μέσω του διαδικτύου.
Δύο πυλώνες στηρίζονται στην βάση αυτή, και αντλούν από αυτήν την δυναμική τους: ο ένας είναι μια αξιόλογη επιστημονική κίνηση, ιδίως στις επιστήμες της νομικής και των επιστημών της ψυχικής υγείας, σε όλο τους το φάσμα. Και ο άλλος είναι οι συλλογικές μορφές δράσης. Τις έχουμε δει να εκδηλώνονται με μορφές δράσης όπως διαδηλώσεις, διαμαρτυρίες, ακτιβιστικές ενέργειες, εκδηλώσεις και επιστημονικά συνέδρια, καθώς και αλληλοϋποστήριξη, ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων και συμβουλών μεταξύ των μελών. Το επόμενο βήμα είναι η δράση τους μέσα από ένα συγκροτημένο πολιτικό φορέα.
Ο φορέας αυτός θέλει να εκφράσει πολιτικά την κοινωνική αυτή ανάγκη, και τις δραστηριότητες που την στηρίζουν με συλλογικούς φορείς και επιστημονικές προτάσεις. Θέλουμε να εκφράσουμε άμεσα, σε πολιτική πράξη, την κοινωνική βάση διαμαρτυρίας και την απαίτηση της μεταρρύθμισης των θεσμών. Θέλουμε να εκφράσουμε την δυναμική που πηγάζει από την κοινωνική αδικία, στην απαίτηση ενός κόμματος και ενός άμεσου και αυτοδύναμου ρόλου παρέμβασης στα πολιτικά πράγματα, στην πολιτική εξουσία, στις πολιτικές αποφάσεις.
Είμαστε υποχρεωμένοι, να αντιδράσουμε στα σύγχρονα και δίκαια αιτήματα της κοινωνίας, και ως συλλογικών φορέων, και ως ατόμων, να διασφαλίσουμε την συνεργασία όλων των ενδιαφερομένων, να ενσωματώσουμε την αναγκαία επιστημονική υποδομή, να προσφέρουμε στην κοινή γνώμη και στο εκλογικό σώμα ένα αξιόπιστο και αντιπροσωπευτικό δείγμα δεδομένων, με βάση τα οποία θα κρίνει και θα αποφασίσει να εκφραστεί πολιτικά από εμάς.
Η οργάνωση και η δράση μας δίνουν νόημα σε μια δίκαιη και ανθρώπινη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος.
Στο παραπάνω πλαίσιο, η δράση μας και η συνεργασία μας με οποιονδήποτε τρίτο φορέα ορίζεται σε συγκεκριμένα πλαίσια. Όλες μας οι ενέργειες, εντός και εκτός Βουλής, όπως και η πολιτική στήριξη που θα επιλέγουμε να δώσουμε σε ενέργειες τρίτων, δεσμεύονται από τους σκοπούς μας στην προώθηση της κοινωνικής μεταρρύθμισης που οραματιζόμαστε και στην υποστήριξη κάθε προοδευτικής, κοινωνικής, αναπτυξιακής ή οικολογικής πρωτοβουλίας ή κίνησης, στην κατεύθυνση της κοινωνικής δικαιοσύνης.